Zuhrûf Sûresi 57. Ayet Meali

57.Ahmed bin Hanbel ve Taberani`nin Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan rivayet ettiklerine göre Resulullah (a.s.): "Allah`tan başka kendilerine tapılanlarda bir hayır yoktur" diye buyurunca, müşrikler: "Sen İsa`nın peygamber ve salih bir kul olduğunu ileri sürmüyor musun? Oysa Allah`tan ayrı olarak ona da tapıldı" dediler. Bunun üzerine bu ayeti kerime indirildi.Bir rivayete göre de: "Şüphesiz siz ve Allah`tan başka taptıklarınız cehennemin yakıtısınız. Siz oraya gireceksiniz" (Enbiya, 21/98) mealindeki ayeti kerime indirilince müşrikler: "İsa`ya da tapıldı. Öyleyse onun da cehenneme girmesi gerekir" dediler. Bu ayeti kerime de buna karşı indirildi. (Bu konuda ayrıca Enbiya suresinin 101. ayeti kerimesinin iniş sebebine bakınız.)  

[536] Hz. Îsâ’nın kıssası hakkında bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XVII, 341-344.  

 Rivayet edildiğine göre, Hz. İsa ve annesi Meryem’le ilgili bir meselenin konuşulduğu toplantıda müşriklerden biri «Eğer tapılan İsa, Meryem, Uzeyr ve melekler cehennemdeyse onlarla beraber olmaya râzıyız» demiş, bu söze müşrikler gülmüşlerdi. Âyet, onların bu şımarık tavırları hakkında inmiştir.  

(4)Resûlullah Efendimiz (asm) Kureyşlilere: “Allahdan başka tapılan hiçbir kimsede hayır yoktur” deyince onlar: “Sen Îsâ’nın sâlih bir kul olduğunu iddiâ etmiyor musun? Hâlbuki ona da tapılıyor” dediler. Bunun üzerine bu âyet indirildi. (Beyzâvî, c. 2, 375)  

[4] Hazret-i İsa Aleyhisselâm da mâbut olmakla neye bizim mâbutlarımızı zem, onu, methediyorsun? İşte mağlûp oldun !» diye yaygara ettiler.  

21 Tefsirlerin beyanına göre, Hz. Peygamber, müşriklere Enbiyâ, 21/98’de “Siz ve taptıklarınız cehennem odunu olacak” ayetini okuyunca, onlardan biri “Bu hitap bize mi, yoksa geçmiş kavimleri de kapsıyor mu?” diye sordu. Hz. Peygamber de “Evet, herkesi kapsıyor” deyince: “Ey Muhammed! İşte şimdi seni alt ettim. Çünkü Hıristiyanlar Hz. İsa’ya tapıyorlar… Biz de onlarla beraber yanmaya razıyız” dediklerinde yanındakiler sevinçten yaygaraya başladılar. Bu ayetler bunun üzerine nazil oldu. (Zuhruf, 43/57-59)  

Kur’an’da sadece bu ayette geçen [yasıddûne] fiili “hoşlanmak”, “keyiflenmek”, “yaygara basmak”, “haykırmak”, “sevinç çığlıkları atmak”, “yüz çevirmek” gibi anlamlar içermekte ve Kureyş müşriklerinin bu durumdan memnun olduklarını göstermektedir. Hristiyanların Hz. İsa’ya ilah veya “Allah’ın oğlu” demeleri bir itiraz ve bir örnek olarak ileri sürüldüğünde, Kureyşlilerin bundan derin bir hoşnutluk içerisine girdikleri, çünkü kendi taptıkları meleklerin onlarınkinden daha iyi olduğunu düşündükleri devam ayetteki ifadelerinden anlaşılmaktadır.  

1 Yukarıdaki 45. âyet indirilince, Mekkeli müşrikler: “Muhammed Hıristiyanların İsa’ya taptıkları gibi, bizim de kendisine tapmamızı istiyor herhâlde.” diye gülüşmüşlerdi. Bunun üzerine de bu âyet ve devamı indirilmiştir. (Kurtubî)  

[4406] Zımnen: Musa’ya da İsa’ya da itiraz eden bir inkârcı muhatap kitle bu. Fakat Firavun’a hiç sesleri çıkmıyor. İbn İshak’ın İbn Abbas’tan naklîne göre bu kişi İbn Ziba‘râ adlı müşrik şairdir. İbn Abbas bu âyetle Enbiya 98’de “siz de” denilerek gönderme yapılanın aynı kişi olduğunu söyler.  

[1] Sûre-i Enbiyâ'daki "Siz müşrikler ve tapdıklarınız cehennemdedirler" âyeti nâzil oldukda ruesâ-yı müşrikînden biri: " 'Îsâ'ya ve Uzeyr'e ve melâikeye de tapıyorlar. Muhammed'in kudsiyetlerini tasdîk iylediği bunlar cehennemde olurlarsa biz de ve esnâmımız da cehennemde olalım" didiler. Ve bu sözleriyle Rasûl-u Ekrem'i ilzâm iyledik zan iderek sevindiler.  

4659 Jesus was a man, and a prophet to the Children of Israel, "though his own received him not". Some of the churches that were founded after him worshipped him as "God" and as "the son of God", as do the Trinitarian churches to the present day. The orthodox churches did so in the time of the Prophet. When the doctrine of Unity was renewed, and the false worship of others besides Allah was strictly prohibited, all false gods were condemned, e.g., at 21:98. The pagan Arabs looked upon Jesus as being in the same category as their false gods, and could not see why a foreign cult, or a foreign god, as they viewed him, should be considered better than their own gods or idols. There was no substance in this, but mere mockery, and verbal quibbling. Jesus was one of the greater prophets: he was not a god, nor was he responsible for the quibbling subdeties of the Athanasian Creed.