Zuhrûf Sûresi 43. Ayet Meali

(1)“O Zât (Hz. Peygamber asm), ümmîliğiyle (okur-yazar olmamasıyla) berâber, bir kuvvete mâlik(sâhib) değildi. Ne onun ve ne babalarının bir hâkimiyetleri sebkat etmemişti (görünmemişti); bir hâkimiyete, bir saltanata meyilleri yoktu. Böyle bir vaziyette iken mühim bir makamda, tehlikeli bir mevki‘de, kemâl-i vüsuk (tam bir sağlamlık) ve itmi’nân(kararlılık) ile büyük bir işe teşebbüs etti. Bütün efkâr-ı âmmeye (bütün fikirlere) galebe çaldı, bütün ruhlara kendisini sevdirdi, bütün tabîatların üstüne çıktı. Kalblerden bütün vahşet âdetlerini, çirkin ahlâkları kaldırarak, pek yüksek âdetleri ve gāyet güzel ahlâkları te’sîs etti. Vahşetin çöllerinde sönmüş olan kalblerdeki kasâveti (katılığı), ince hissiyâtla tebdîl ettirdi (değiştirdi) ve cevher-i insâniyeti izhâr etti (açığa çıkardı). Ve o bedevîleri, o vahşet köşelerinden çıkararak, evc-i medeniyete (medeniyetin zirvesine) yükseltti ve onları o zamâna, o âleme muallim yaptı. (...) Acabâ o Zât’ın (asm) şu mâcerâsı, onun mesleği hak ve hakīkat olduğuna delâlet etmez mi?” (İşârâtü’l-İ‘câz, 161-162)  

(*) Burada da yüce Allah ‘’O hâlde sen sadece sana vahyedilene/Kur’an’a sımsıkı sarıl’’diyor. İşte bundan kesin anlaşılıyor ki vahyedilen Kur’an’dan başka sarılacağımız dini bir kaynak yoktur. Yani tek dini kaynağımız yüce Rabbimizin insanlığın hidayeti için gönderdiği Kur’an’dır. Ama buna rağmen maalesef Müslümanlar dinin tek kaynağını dörde çıkarmışlar. Bunlar Kur’an’ı kerim, Sünnet, İcma ve Kıyas: Hâlbuki yüce Rabbimizin bütün mesajlarını içeren Kur’an’ı Kerim’den başka bunların hiçbiri dinin temel kaynağı olamaz. Çünkü dinin tek şarii, dinin kural ve kanunları koyan sadece yüce Allah’tır. Zira En’am -27. ayette (ان الحكم الا لله)’’ Hüküm verme (dinin kural ve kanunları koyma) yetkisi ancak Allah’a mahsustur..’’ deniliyor. Ve yine Kehf suresi 26. ayette ) ولا يشرك في حكمه أحدا ) ‘’O, hükmünde kimseyi kendine ortak yapmaz!” diye buyurulmaktadır. Bu nedenle Hz. Peygamber de bizim gibi bir kul ve bir beşer olduğundan onun da dinin şari’î, yani dinin kural ve kanunları koyacak, helal ve haram kılacak yetkisi yoktur. Ona isnat edilen sünnet şayet sahih ise, o, ancak onun Kur’an’a uygun yaşamasıdır. Yani sahih sünnet Kur’an’ın canlı uygulamasıdır, din için hüküm, kural ve kanunları koyan bir kaynak değildir. İcma ve kıyasa gelince: Bunlar da Kur’an’a ilaveten din konusunda hüküm, kural ve kanunları ortaya koyamazlar, ancak icma ve kıyas Kur’an’ın kesin nassına uygun ise, o zaman kabul edilir, ama değilse asla kabul edilemez. Yani sünnet, icma ve kıyasla Kur’an’a dayanmayan dini hüküm, kural ve kanunlar ortaya konulamaz.  

16 Krş. Yâsin, 36/4  

Vahye uymayla ilgili mesajlar için bkz. Bakara 2:63, 93, 256; Âl-i İmrân 3:103; Nisâ 4:175; En’âm 6:50, 106; A’râf 7:3, 144, 171; Yûnus 10:15, 109; Meryem 19:12; Hacc 22:78; Ahzâb 33:2; Zümer 39:55; Zuhruf 43:43; Câsiye 45:18; Ahkâf 46:9.  

(Kur'an'a sarıl, zira o, kulları Allah'ın dosdoğru yoluna ileten gerçeğin kendisidir. Sana tabi olan müminlere rehber ol, onların, hüküm emir ve yasakları yerine getirmelerini ve kavminin diğer bireylerine örnek olmalarını sağla)  

4646 Let the wicked rage, say what they like, or do their worst: the Prophet of Allah is encouraged to go forward steadfastly in the Light given him, for he is on a Path that leads straight to Allah. (R).