Yûsuf Sûresi 96. Ayet Meali

Hz. Yâkûb’un;“Ben acımı ve ıstırabımı yalnız Allah’a arz ediyorum ve Allah’ın bildirmesi sebebiyle sizin bilmediklerinizi de biliyorum.” (Yusuf 12/86) söylemi bir mucize olarak gerçekleşmiş oluyor.  

 Bu müjdeci Yehuda idi. «Kanlı gömleği babama ben götürmüş ve onu kedere boğmuştum, şimdi de bu gömleği yine ben götüreyim ve sevincine sebep olayım» diyerek Mısır’dan Ken’an iline kadar yalınayak başaçık yürüdüğü rivayet edilir.  

(*) Ayrıca oğlu Bünyâmin’in Mısır’da tutulduğunu haber alan Hz. Yakūb’un, diğer oğlu Yûsuf hakkındaki üzüntüleri yeniden depreşti ve üzüntünün şiddetinden gözlerine boz geldi. (Yusuf-86) Bu olay iki şekilde açıklanmıştır: a) 96. âyette “Tekrar görmeye başladı” buyurulduğu için bunu karîne olarak alanlar, boz gelmekten/ ağarmaktan maksat “Üzüntüden ve ağlamaktan dolayı gözünün kapanmasıdır” demişlerdir. Uzmanların açıklamalarına göre nâdir de olsa üzüntüden gözde katarakt oluştuğu ve sonra bir şokla bunun zâil olduğu görülmüştür. b) Râzî’nin de katıldığı (XVIII, 195) ikinci anlayışa göre göze boz gelmesinden maksat ağlayanın göz yaşlarına boğulmasıdır; açılması ise üzüntü ve ağlama sebebinin ortadan kalkması, göz yaşının dinmesidir. Kaynak: (Kur’an Yolu Tefsiri Cilt: 3 Sayfa: 252).  

Bu ifade, Hz. Yakup’un sevinç dolu hali nedeniyle yaşayacağı huzuru ortaya koymaktadır. Hz. Yusuf ve kardeşi Bünyamin’in hüznü sebebiyle gözleri âdeta başka bir şey görmeyen Hz. Yakup, artık her şeyi görür olmuştu. Olay, kör olup sonra da görür olmak anlamında ise zaten bu türden izahlara gerek kalmamaktadır. Yüce Allah gerçeği bilendir.  

1 Hz. Yâkûb (a.s)’ın 86. âyette söylediği bu söz, mûcize olarak gerçekleşmiş oldu.  

95 Bkz. yukarıda 86. ayet.  

[1914] “Derhal” anlamı bazılarınca zaid sayılan en edatının anlama katkısıdır. [1915] Vahiy, ilâhî kudret delîli olan bir olayın ardından kendine has bir ‘rasyonellik’ üretiyor: olağanüstü ile bilgi arasında ince bir bağ kuruyor. Vahyin ürettiği bu kendine has rasyonelliğin olmazsa olmaz temeli Allah’a kayıtsız şartsız teslimiyettir. Evet teslimiyet, rasyonelliğin ulaşabileceği son sınırdır.  

1772 We may suppose this to have been Judah (see notes 1752 and 1753 above) who was pledged to his father for Benjamin, and who could now announce the good news not only of Benjamin but of Joseph. We can imagine him hurrying forward, to be the first to tell the news, though the plural pronoun for those whom Jacob addresses in this verse, and for those who reply in the next verse, shows that all the brothers practically arrived together. 1773 The particle fa ("then") has here the force of "forthwith". 1774 Jacob's sight had grown dim; his eyes had become white with much sorrow for Joseph (see 12:84 above). Both his physical and mental vision now became clear and bright as before. 1775 He had said this (12:86) when everything was against him, and his sons were scoffers. Now they themselves have come to say that his faith was justified and his vision was true.