Yûsuf Sûresi 89. Ayet Meali

İşte Allah’ın Hz. Yusuf’a verdiği söz böylece tecelli etmiş oluyor: “Andolsun ki, gün gelecek sen, onların bu yaptıklarını (senin kim olduğunu) kavrayamayacakları bir anda kendilerine hatırlatacaksın!” (Yusuf 12/15)  

 Tefsirlerde belirtildiğine göre Hz. Yusuf’u kuyuya atan kardeşleri, bu en küçük kardeşlerine de daima hakaret ve eziyet ederlerdi.  

(*) İşte yüce Allah’ın Hz. Yusuf’a verdiği söz böylece gerçekleşmiş oluyor: “Elbette, Biz de ona (Yusuf’a): sen onlara bu yaptıklarını (senin kim olduğunu) kavramayacakları bir sırada haber vereceksin” diye vahyettik!’’ (Yusuf 12/15)  

1 Allah’ın Hz. Yûsuf (a.s)’a: “Biz de (Yûsuf’a): sen, onlara bu yaptıklarını hiç beklemedikleri bir sırada mutlaka haber vereceksin diye vahyettik” şeklinde, (Yûsuf: 15.) âyetteki verdiği söz, böylece tecelli etmiş oldu.  

90 Lafzen, “biliyor musunuz” (bkz. 81. not).91 Kendi adını Bünyamin’inkiyle birlikte zikretmekle, mümkündür ki, kardeşlerinin Raşel’in iki oğluna karşı tâ başından beri duydukları kin ve kıskançlığı îma etmek istiyor (karş. bu surenin 8. ayeti ve ilgili 12. not); bir başka açıdan, burada Bünyamin’den söz edilmesi, “hırsızlık” olayında onun suçluluğunu kabul etmeye teşne gözükerek sergiledikleri vefasızlığı îma etmek için olabilir (77. ayet).  

Cahillikleri, yaptıkları işin kötülüğünü bilmeyişleri, yahut neticede doğuracağı zararı hesap edememeleri anlamına gelebilir. Yahut yeterli bilgi, tecrübe ve olgunluğa ulaşmadıkları çağ kasdedilmiş olabilir. Hz. Yusuf (a.s.) bu tabiri, onları kınamak, hakaret etmek için değil, bilakis mazeret telkini konusunda ipucu vermek, tövbeye teşvik etmek için “bilmeyerek yapmıştık” dedirtmek için kullanmıştı. Zira onların içine düştükleri yoksulluk kendisine pek dokunmuştu.  

1765 Joseph now wants to reveal himself and touch their conscience. He had but to remind them of the true facts as to their treatment of their brother Joseph, whom they pretended to have lost. He had by now also learnt from Benjamin what slights and injustice he too had suffered at their hands after Joseph's protection had been removed from him in their home. Had not Joseph himself seen them but too prone to believe the worst of Benjamin and to say the worst of Joseph? But Joseph would be chari table-not only in the sense which they meant when they asked for a charitable grant of grain, but in a far higher sense. He would forgive them and put the most charitable construction on what they did-that they knew not what they were doing!