Yûsuf Sûresi 69. Ayet Meali

Bu ayet, Hz. Yusuf’un kendini öteki kardeşlerine tanıtmadan önce Bünyamin’e tanıttığını ve ağabeysi olduğunu göstermiş oluyor. “Onların (geçmişte) yaptıklarına üzülme” ifadesi, büyük kardeşlerin vaktiyle Hz. Yusuf’a yaptıkları kötülükleri ima ediyor. Hz. Yusuf’la ilgili yaşanan acıların mutlaka küçük kardeşi Bünyamin’in yanında anlatıldığı ve böylece onun kalbinde diğer ağabeylerine karşı düşmanca tepkilerin oluştuğu varsayımıyla Hz. Yusuf düşmanlıkları bertaraf etmek için kardeşini teselli ediyor.  

 Rivayet edildiğine göre Hz. Yusuf, kardeşlerine ziyafet verdi. Onları sofraya ikişer ikişer oturttu. Bünyamin yalnız kalınca ağladı ve dedi ki: Kardeşim Yusuf sağ olsaydı o da benimle beraber otururdu. Yusuf (a.s.) onu kendi sofrasına aldı. Yemekten sonra kardeşlerini ikişer ikişer evlere misafir verdi. Bünyamin yine yalnız kalmıştı. Hz. Yusuf dedi ki: Bunun ikincisi yok, o halde bu da benim yanımda kalsın. Böylece Bünyamin onun yanında geceledi. Hz. Yusuf dedi ki: Ölen kardeşin yerine beni kardeş olarak kabul eder misin? Bünyamin, «Senin gibi bir kardeşi kim bulabilir? Fakat seni babam Ya’kub ile annem Rahiyle doğurmadılar. Hz. Yusuf bunu işitince ağladı, kalkıp Bünyâmin’in boynuna sarıldı ve «Ben senin kardeşinim...» dedi.  

Yıllardır kardeşini görmeyen Hz. Bünyâmin, kardeşine kavuşmanın sevinci ile Hz. Yûsuf’a [aleyhisselâm], “Artık ben senden ayrılmam!” demişti. Hz. Yûsuf da [aleyhisselâm], “İyi ama babamın bana olan hasretinden dolayı ne kadar üzüldüğünü biliyorsun. Bir de sen benim yanımda kalırsan, babamızın acısını daha da arttırmış olacağız. Üstelik bu isteğinin olması için bir tek şeyin dışında geçerli bir bahanemiz de yoktur” diyerek, şu çareyi Bünyâmin’e söyledi: “Senin, benim yanımda kalabilmen için sana hırsızlık suçu isnat etmem gerekir.” Hz. Bünyâmin de, “Bana hırsızlık isnadında bulunmana ben razıyım. Bu hususta ne istersen yap!” diye cevap vermişti. Böylece iki tarafın da rızası ile böyle bir çareye başvurulmuştu. Gerçekte bu olay, Hz. Yûsuf’un [aleyhisselâm] diğer kardeşlerine, ledünnî birtakım hikmetleri içeren Rabbânî bir ceza, ilâhî bir terbiye olacak ve bu arada babalarına verdikleri taahhüt ve sözün mesuliyetinden de kurtulacaklardı. Çünkü babaları, çocuklarının Bünyâmin’i koruyacaklarına dair verdikleri sözü, 66. âyet-i kerîmede geçtiği üzere, “Ancak çepeçevre kuşatılıp, çaresiz kalırsanız” sözü ile istisna etmişti. İşte bu istisna da böylece gerçekleşecekti. Bu açıklamalar; 70, 71, 72, 73, 74, 75. ve 76. âyet-i celîleler ile ilgilidir.  

“Onların yapmış oldukları şey” ifadesiyle kastedilen, muhtemelen ailenin ortak acısı olan Yusuf’un kaybedilmesi olayıydı. Kardeşler Yûsuf 12:8’de belirtildiği üzere Hz. Yusuf ve kardeşi Bünyamin’le ilgili olarak “Yusuf ile kardeşi (Bünyamin) babamıza bizden daha sevgilidir. Hâlbuki biz kalabalık bir topluluğuz. Muhakkak ki babamız apaçık bir yanlışlık içindedir” demişlerdi.  

70 Böylece, Tevrat’taki anlatımın tersine, Kur’an’da Hz. Yusuf’un kendini öteki kardeşlerine tanıtmadan çok önce Bünyamin’e kim olduğunu açmış olduğu ifade ediliyor. “Onların geçmişte yaptıkları” ifadesi, büyük kardeşlerin bir vakitler Hz. Yusuf’a yaptıkları kötülükleri îma etmektedir; Hz. Yusuf’un bunlardan Bünyamin’e bahsettiği anlaşılıyor.  

[2] Evlâd-ı Ya'kûb Mısır'a vâsıl ve Yûsuf'un huzûruna dâhil olduklarında ona: "İşte emr iylediğin gibi küçük kardaşımızı getirdik" diyerek Bünyamin'i takdîm iylediler. Yûsuf onlara ikrâmda bulundı ve çocuğı yanına alub sevdi ve gizlice olarak kim oldığını ona haber virdi.  

1734 The ten brothers, with Benjamin, arrived in Egypt , and waited on the great Wazir. Joseph again received them hospitably, even more so than before, as they had complied with his request to bring Benjamin. No doubt many shrewd and probing questions were asked by Joseph, and no doubt it was clear that Benjamin was one apart from the other ten. Baydawi fills up the picture of the great feast for us. The guests were seated two by two. Benjamin was the odd one, and Joseph courteously took him to his own table. 1735 After the feast the questions of lodgings arose. They were to be accommodated two by two. Again Benjamin was the odd one. What more natural than the Wazir should take him to himself? He thus got a chance of privacy with him. He disclosed his identity to him, charging him to keep it a secret, and to take no notice of any strange doings that might occur. He must have learnt from Benjamin about his father and about the inner doings of the family. He must get them all together into Egypt under his own eye. He had a plan, and he proceeded to put it into execution. 1736 The past tense of kanu, combined with the aorist of ya'malun, signifies that the reference is to their brothers' doings, past, present, and future. Benjamin was not to mind what wrongs they had done in the past, or how they behaved in the present or the immediate future. Joseph had a plan that required Benjamin's silence in strange circumstances.