Yûsuf Sûresi 41. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 12/36, 47/15.  

* “Yorumunu sorduğunuz iş (bu şekilde) kesinleşmiştir”; “Ezeli ve ebedi ilmi ile her şeyi hakkıyla bilen Rabb’imin bana bildirmesi üzere biliyorum ki rüyanızın yorumu ile ilgili olarak size söylediklerim hiç şüphesiz böyle gerçekleşecektir, manasındadır.  

1- Efendisine.  

(*) Ayetin son cümlesi olan (قُضِيَ الأَمْرُ الَّذِي فِيهِ تَسْتَفْتِيَانِ) hakkında iki görüş var: 1. ‘’ hakkında sorup ta cevap istediğiniz konunun yorumu budur’’ şeklindedir. 2. Hakkında yorum sorduğunuz iş (bu şekilde) hükme bağlanmıştır.” şeklindedir. Ama bizim tercihimiz ise, 1. yorumdur. Çünkü bundan önceki cümlelerle ) أَمَّا أَحَدُكُمَا فَيَسْقِي رَبَّهُ خَمْرًا وَأَمَّا الآخَرُ فَيُصْلَب الخ)’’ biriniz (kurtulup) efendisine şarap içirecek (saraya hizmetçi olarak girecek); diğeri ise (suçlu bulunup maalesef) asılacak..’’şeklindeki Hz.Yusuf’un tabirine karşı bunların bir itırazı veya şüpheleri olmadığı gibi Hz. Yusuf’un da kullandığı sözler şüpheden uzak kesin ifadelerdir. Bu nedenle Hz. Yusuf’un da kendi anlattıklarını böyle bir mesajla pekiştirmesine gerek yoktur. Öyleyse, rüyalarının tabiri yapıldıktan sonra ayetin son cümlesini ‘’işte, hakkında sorup ta cevap istediğiniz konunun yorumu budur.’’şeklinde tercüme etmek daha isabetli gibi görülür. (الله اعلم) Aşağıdaki tefsir metinlerine bakılabilir. {قُضِيَ الأمر الذي فيه تستفتيان} فيه وجهان : أحدهما: قضي السؤال والجواب: . الثاني: سيقضى تأويله ويقع. (النكت والعيون - الماوردي) وقوله {قُضِيَ ٱلأَمْرُ ٱلَّذِي فِيهِ تَسْتَفْتِيَانِ} ما عنى به أنَّ الذي ذكره واقعٌ لا محالة، بل عنى أنَّ حكمه في تعبير ما سألاه عنه ذلك الذي ذكره.( اللباب في علوم الكتاب) وجملة {قضي الأمر الذي فيه تستفتيان} تحقيق لما دلت عليه الرؤيا، وأن تعبيرها هو ما أخبرهما به فإنهما يستفتيان في دلالة الرؤيا على ما سيكون في شأن سجنهما لأن ذلك أكبر همهما، فالمراد بالأمر تعبير رؤياهما.( التحرير والتنوير) والاستفتاء: مصدر استفتى إذا طلب الفتوى من غيره فى أمر خفى عليه فهمه أى: تم التفسير الصحيح لرؤييكما اللتين سألتمانى عن تأويلهما.( الوسيط في تفسير القرآن)  

Yûsuf 12:23, 41, 42 ve 50. ayetlerde geçen [rabb] kelimeleri, “efendi, sahip” anlamındadır; yoksa Yüce Allah’ın bir sıfatı olan “rabb”, “ilah” anlamında değildir.,Hz. Yusuf’un hapishane arkadaşlarının rüyalarını yorumlamasının sonunda kullandığı “Yorumunu sorduğunuz iş (bu şekilde) kesinleşmiştir” ifadesi, onun bu yorumları vahiy sayesinde yaptığının delilidir. Çünkü bir rüya için “kesinleşmiştir” sözü ancak vahiy ile verilen bilgiler sonucunda kullanılabilir.  

1 Rüyasında kendisini, şarap sıkarken gören... 2 Rüyasında kendisini, başının üstünde kuşların yediği bir ekmek taşıyorken, gören…  

[1] "Hükümdâr huzûrunda sâkîlik ideceksin" ve aşçıya da "Sen salb idilecek ve başının etlerini kuşlar yiyecek" diye ta'bîr iyledikde onlar buna güldiler ve "Biz bu ru'yâları uydurmuşduk. Hiç bir şey görmedik. Sen nasıl böyle ta'bîr itdin" didiler. O zamân Yûsuf: "Sizi kendinize yordığınız şeyi ta'bîr itdim. Benim ta'bîrim ile kazâ-yı ilâhî hükm olundı" didi.  

[*] Rab: Kölenin sahibi veya ast üst ilişkisinde üst olan.  

1694 Having fulfilled his great duty, that touching the things of the spirit, Joseph now passes on, and comes to the things in which they were immediately interested-the questions which they had asked him about their dreams and what they prognosticated of their immediate future. Notice how Joseph again puts himself into sympathy with them by repeating the phrase of camaraderie, "my two companions of the prison!" For one he has good news, and for the other, bad news. He does not mince matters or waste words. He just barely tells the truth, hoping that the higher spiritual truths of which he has spoken will appear in their eyes, too, as of more importance than mere earthly triumphs or disasters— (in Kipling's words) "both impostors all the same." 1695 The cupbearer had perhaps been proved innocent of the crime which had been charged against him, and was to be restored to the favour of the King. He was to carry the cup and be the king's confidant again. How much more good he could do now, after the spiritual influence he had imbibed from Joseph, the Prophet of Allah! He was more fortunate in having had Joseph's company than in being restored to his intimate position with the king! Yet he was not a perfect man, as we shall see presently. 1696 For the baker, alas! he had bad news, and he tells it directly without tantalising him. Perhaps he had been found guilty—perhaps he had been really guilty—of some act of embezzlement or of joining in some palace intrigue, and he was to die a malefactor's death on the cross, followed by exposure to birds of the air— vultures pecking away at his eyes and cheeks, and all that had been his face and head! Poor man! If he was guilty, Joseph had taught him repentance, and we should like to think that he lost in this life but gained in the next. If he was innocent, the cruel death did not affect him. Joseph had shown him a higher and more lasting hope in the Hereafter.