Yûsuf Sûresi 35. Ayet Meali

Hz. Yusuf, suçlu bulunduğu için değil; karısına karşı pasif kalan, kişilik zaafı bulunan, dirayetsiz ve basiretsiz efendisinin dik duramayışından ve aile itibarının yok olmasından hapse atılmıştır. Hz. Yusuf’un suçluluğuna ilişkin en ufak bir kanıt bulunmadığı ve isnat edilen suçun Hz. Yusuf’la alakasının olmadığı ispatlanmasına rağmen suçlu muamelesi görerek zindana atılması saray kültürünün zorba yönetiminin acı bir göstergesidir. Bu durum aristokrat çevrelerin tutarsız ve adaletsiz atmosferini ortaya koymaktadır. Hz. Yusuf’u hapse atan zihniyet hâlâ egemenliğini sürdürmektedir. Bugün bir takım derin güçler istiyor diye nice Yusuflar suçsuz yere zindanlarda çürümekte ve nice Yusufların hayat hakları haksızca ellerinden alınmaktadır.  

[5] Söz kesilinceye kadar.  

Hz. Yusuf sanıldığı gibi Aziz’in eşi Züleyha’nın ona sarkmasından sonra değil, daha sonra diğer kadınların da sarkıntılık isteklerinden sonra hapse atılmıştır. Hz. Yusuf’un hapse atılması elbette görünüşte bir haksızlıktı; çünkü suçsuz yere bir cezaya çarptırılmıştı. Ancak şehirdeki kadınların onunla ilgili farklı düşünceler beslediklerini söylemeleri nedeniyle belki de Hz. Yusuf’un hapse atılması onun için korumaya alınması gibi de düşünülebilir.  

1 Çünkü derin güçler, böyle istemişti. Bu mantık hâlâ devam etmekte ve birçok masum Yûsuflar, hâlâ zindanlarda çürümektedir.  

33 Lafzen, “onlara öyle geldi ki”.34 Kur’an’a göre Hz. Yusuf, efendisi kendisini suçlu bulduğu için değil, fakat “yularını kadının eline bir binek devesi misali teslim etmiş” olduğundan (Zemahşerî) karısına karşı uysal ve zayıf davranan efendisinin kişilik zaafının kurbanı olarak hapse atılmıştır.  

1684 When Joseph's character was completely vindicated, there was no disgrace on him in being sent to prison after that. On the contrary the blame now would attach to those who, for their own selfish motives, restricted his liberty for a time. As a matter of fact, various motives on the part of the many actors in this drama converged towards that end. For Joseph, prison was better than the importunities of the women, and now, not one woman, but all society women were after him. To the women themselves it looked as if that was a lever which they could use to force his compliance. Vain, deluded creatures, to think that a man of God could be forced from the path of rectitude by threats or bribes. To the 'Aziz it appears as if it might be in his wife's best interests that he should disappear from her view in prison. The decisive factor was the view of the men generally, who were alarmed at the consternation he had caused among the women. They knew that Joseph was righteous: they had seen the Signs of Allah in his wonderful personality and his calm and confident fortitude. But, it was argued, it was better that one man (even if righteous) should suffer in prison rather than that many should suffer from the extraordinary disturbance he was unwittingly causing in their social life. Not for the first nor for the last time did the righteous suffer plausibly for the guilt of the guilty. And so Joseph went to prison—for a time. (R).