Yûnus Sûresi 84. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 11/123; 67/29; 73/9.  

1- Allah'a güvenme, O'na dayanma; her türlü çabayı gösterdikten sonra sonucu Allah'a bırakma.  

(1)“Îman hem nûrdur, hem kuvvettir. Evet, hakīkī îmânı elde eden adam, kâinâta meydan okuyabilir ve îmânın kuvvetine göre hâdisâtın (hâdiselerin) tazyîkātından (sıkıntılarından) kurtulabilir.تَوَكَّلْتُ عَلَي اللّٰهِ [Allah’a tevekkül ettim] der, sefîne-i hayatta (hayat gemisinde) kemâl-i emniyetle (tam bir emniyet içinde) hâdisâtın dağlarvârî (dağlar gibi) dalgaları içinde seyrân eder (gezer). Bütün ağırlıklarını Kadîr-i Mutlak’ın yed-i kudretine (herşeye gücü yeten Allah’ın kudretine) emânet eder, rahatla dünyadan geçer, berzahta (kabir âleminde) istirâhat eder. Sonra saâdet-i ebediyeye girmek için Cennete uçabilir. Yoksa tevekkül etmezse (işlerinde Allah’ı kendine vekil kılmazsa), dünyanın ağırlıkları uçmasına değil, belki esfel-i sâfilîne (aşağıların aşağısına) çeker.” (Sözler, 23. Söz, 104)  

[2] Kazasına münkat iseniz.[3] Vacip olan tevekkül, ancak her hususta Allah'a itimat ile hasıl olur.  

Bu ayet imanın bir iddia değil, bilinç ve kararlılık olduğunun delilidir. Dahası iman bir güven kurumudur. Bir insan Yüce Allah’a ne kadar güveniyorsa O’na o kadar inanıyor demektir.  

[1664] Lafzen: “Ey kavmim!” Kavm sözcüğü burada ve daha başka âyetlerde bireyleri arasında kan bağı olan ırk mensubiyetini değil, daha çok bir inanca mensup olan bireylerin oluşturduğu cemaati ifade etse gerektir.  

(13) Tevekkülün anlamı için 3:160’ın açıklamasına bakınız.