Yûnus Sûresi 37. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 2/41; 3/7.  

1.Tefsirlerde, Kitap kelimesiyle ilahi hükümlerin kastedildiği ifade edilmektedir. Çünkü Kur`an-ı Kerim`in değişik yerlerinde "Kitap" kelimesinin kökü olan "ketebe" fili "şöyle hüküm konuldu" anlamında kullanılmaktadır. Buna göre yukarıdaki ayeti kerimede de "Kitap" kelimesi yaygın olarak bilinen isim anlamında değil "ketebe" fiilinin masdarı anlamında kullanılmıştır.  

* “Yoksa “Onu (Kur’ân’ı, Muhammed kendisi) uydurdu mu” diyorlar?”; Ezelî ve ebedî ilmi ile her şeyi hakkıyla bilen Rabbimizin, sormuş olduğu bu soru, esasında kâfirleri azarlama ve kınama ifadesidir. * “Eğer sözünüzde (iddiânızda) sadık iseniz, Allah’tan gayrı (yardıma) çağırabileceğiniz kim varsa çağırın da onun benzeri bir sûre (meydana) getirin.”; Bu âyet-i kerîme, bâtıl iddiâları hususunda kâfirleri âciz bırakmak ve susturmak için bir meydan okumadır.  

1- Allah'ın emir ve yasakları ile ilgili hükümleri.  

(*) Yukarıdaki pasajın anlamı iki yönlüdür: İlki, Kur’an’ın bir bütün olarak ortaya koyduğu hikmet ve tutarlılık onun bir insan, bir ölümlü tarafından uydurulmuş olmasını bütünüyle imkânsız kılmaktadır ve ikincisi de Kur’an bütün öteki peygamberler aracılığıyla insanoğluna ulaştırılan küllî ve değişmeyen gerçekleri doğrulamak ve onlara son bir ifade biçimi kazandırmak üzere vahyedilen bir mesajdır. Sözü geçen gerçekler öyle gerçeklerdir ki, soyut planda aslında hep değişmeden kalmışlardır ama (o kur’an’dan önceki gerçekler, kitaplar) sonraları insanlar tarafından ya yanlış yorumlanarak ya ekleme ve kısaltmalarla tahrif edilerek ya da orijinal ifade biçimleriyle yazılı bulundukları metinler kısmen ya da tamamen kaybedilerek gölgelenmiş, üzerleri örtülmüş, anlaşılmaz hale gelmişlerdir...(M. Esed Meal Açıklaması)  

[5] Tevrat ve İncil'dekine uygundur.[6] Allah'ın Levh-i Mahfuz'da yazdığı ahkâm ve saireyi beyan eder.[7] Yahut Rabbilâlemin tarafından bilâ şek tasdik ve tafsil olunmuştur.  

Yüce Allah Kur’an’ın birileri tarafından meydana getirilemeyeceğini, çünkü Kur’an’ın iftira edilebilecek bir metin olmadığını meydan okumaya konu edinmekte, dolayısıyla vahyini sahiplenmektedir.,Ayetlerin açıkça ortaya konulmasıyla ilgili bkz. En‘âm 6:55, 97, 98, 114, 119, 126, 154; A‘râf 7:32, 52, 145, 174; Tevbe 9:11; Yûnus 10:5, 24; Hûd 11:1; Yûsuf 12:111; Ra‘d 13:2; İsrâ 17:12; Rûm 30:28; Fussilet 41:3, 44.  

1 Bu Kur’an insan aklının eseri olamaz ve insan aklı da böyle bir Kur’an uydurmaya kâfi gelemez. Kur’an kesinlikle Allah tarafından gönderilen bir kitaptır.2 Kur’an, Hz. Dâvut, Mûsa ve Îsâ’ya isnat edilen ve uydurma olan Zebûr, Tevrât ve İncil denilen kitapları asla onaylamaz; onlarda olması gereken doğru âyetleri açıklar ve ancak onların aslını onaylar. Bk. (Mâide: 43, 48, En’am: 91, Fâtır: 31, Hâkka: 43)3 Kitap kelimesi, cins isim olduğu için çoğul olarak tercüme edilmiştir.  

59 Lafzen, “tersine” (ve lâkin) -olumsuz herhangi bir iddianın imkansızlığını vurgulayan bir sözcük.60 Yukarıdaki pasajın anlamı iki yönlüdür: İlki, Kur’an’ın bir bütün olarak ortaya koyduğu hikmet ve tutarlılık onun bir insan, bir ölümlü tarafından uydurulmuş olmasını bütünüyle imkansız kılmaktadır; ve ikincisi de, Kur’an bütün öteki peygamberler aracılığıyla insanoğluna ulaştırılan küllî ve değişmeyen gerçekleri doğrulamak ve onlara son bir ifade biçimi kazandırmak üzere vahyedilen bir mesajdır. Sözü geçen gerçekler öyle gerçeklerdir ki, soyut planda aslında hep değişmeden kalmışlardır ama sonraları insanlar tarafından ya yanlış yorumlanarak, ya ekleme ve kısaltmalarla tahrif edilerek ya da orijinal ifade biçimleriyle yazılı bulundukları metinler kısmen ya da tamamen kaybedilerek gölgelenmiş, üzerleri örtülmüş, anlaşılmaz hale gelmişlerdir. Mâ beyne yedeyhi ifadesi için bizim bu anlam örgüsü içinde “[önceki vahiylerden] bugüne kalmış ne varsa” şeklindeki aktarımımıza ilişkin bir açıklama için bkz. 3. sure, 3 not.  

[1616] Kur’an’ı “hitab” olarak çevirimiz için bkz: Âyet 15, not 26. [1617] Tüm vahiy süreci boyunca gelen mesajların aynı kaynaktan neş’et ettiğini ifade eder. [1618] Bu ibare, Kur’an’ın yalnızca tefsire konu olan müfesser bir hitap değil, aynı zamanda tefsir eden müfessir bir hitap olduğunu ifade eder. Bir müfessir olarak Kur’an, biri haricî, diğeri dahilî olmak üzere iki tür unsuru tefsir eder: 1) Haricî unsurlar: Bunlar üçe ayrılır: a) Varlığın yaratılış ve denetleniş yasalarının tefsiridir. b) Bireyin tâbi olduğu psikolojik yasaların tefsiridir. c) Toplumların tâbi olduğu sosyolojik ve tarihsel yasaların tefsiridir. 2) Dahilî unsurlar: Bunlar da üçe ayrılır: a) Medenî sûreler Mekkî sûrelerin tefsiridir (Bkz: 39. âyet ve krş: 75:17-19). b) Ahkâmla ilgili âyetler akidevi âyetlerin tefsiridir. c) Müteşabih âyetler, bu âleme ve öte âleme ilişkin gaybî hakikatlerin tefsiridir. Bunların hepsinin de tek merkezi vardır: Allah katındaki ‘ana kart’ olan Levh-i Mahfuz. Şu hâlde ilâhî hitabın, tabiatın, kâinatın, insanın ve toplumların tâbi olduğu tüm yasalar, aynı kaynaktan neş’et etmektedir.  

[*] Sahibi  

1429 The Book: Cf. 3:23 and n. 366. Allah's revelation throughout the ages is one. The Qur'an confirms, fulfils, completes, and further explains the one true revelation, which has been sent by the One True God in all ages.