Yûnus Sûresi 19. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 2/213; 11/110; 20/129.  

Bkz. 2/213, 11/110, 20/129Yahudilerin Tevrat’taki ahiretle ilgili belgelerin çoğunu kaybetmeleri/yok etmeleri ve kendilerinden olmayan, Yahudi anneden doğmayan insanların Yahudi olmasına izin vermeyerek dini kendi tekellerinde tutup yayma çabası göstermemeleri, Hristiyanların da İncil’in aslının bozulmasına ve Allah’a isnat edilen haksız yakıştırmalara sebep olmaları nedeniyle Tevhit İnancı ciddi şekilde bozulmuştu. Bütün bu yozlaşmalardan sonra, Tevhit inancını yeniden hayata geçirmek ve kıyamete kadar insanlığın ruhi, ahlaki ve manevi ihtiyaçlarını karşılamak, dünyevi ve uhrevi saadetin yolunu açmak için Kur’an indirilmiştir.  

[1] Ya’ni yalnız hak dinden olanlar kalırdı.  

(*) Konuyla ilgili detaylı bilgi için Bakara-213. ayetin açıklamasına bakılabilir. Ayrıca aşağıdaki tefsir metnine göre, Allah’ın mesajlarını insanlara ileten elçiler gönderilmeden önce yeryüzünde yaşayan insanlar nefsani ve şehevi duygu ve düşüncelerine uyuyorlardı. İşte bu yönüyle insanlar tek bir topluluktan ibaret sayılırdı. Ama ilahi mesajları tebliğ eden elçilerin gönderilmesinden sonra kimisi söz konusu şehevi duyguların peşinden gitmeyi bırakarak elçilerin davetlerine icabet etmek suretiyle iyi ve doğru yolda gitmeye başladı, kimisi de elçilerin davetlerini redderek yine şehevi duyguların peşinden gitmeye devam etti. (الله اعلم) وَمَا كَانَ ٱلنَّاسُ إِلاَّ أُمَّةً وَاحِدَةً} يعنى قبل بعثة الرّسل البشريّة كانوا على مقتضيات شهوات النّفوس آمّةً لها متوجّهةً اليها وبعد بعثة الرّسل انصرف طائفة عنها الى ما دعتهم الرّسل اليه من الخيرات الاخرويّة الانسانيّة وابى طائفة {فَٱخْتَلَفُوا (تفسير بيان السعادة في مقامات العبادة - الجنابزي)ْ}  

[3] Yani Araplar İbrahim aleyhisselâm dini üzere iken sonradan ayrıldılar veya nâs evvelce muvahhit iken sonradan ayrı ayrı ümmet oldular. Bir kısmı imanda sabit kaldılar, bir kısmı da kâfir oldular.[4] Hesap ve cezanın kıyamette olacağına dair.[5] Bâtılda bulunanlar helâk olurdu, haklı olan da baki kalırdı.  

Benzer mesajlar: Bakara 2:213; Enbiyâ 21:92; Mü’minûn 23:52.,Benzeri Hûd 11:110, Tâhâ 20:129, Fussilet 41:45 ve Şûrâ 42:21’de de geçen bu ifade gereği, “Yüce Allah’tan bir kelimenin geçmiş olması” azabın mahşere ertelenmesi ve inkârcılara zaman tanınmasıyla ilgili ezeli hüküm vermesi anlamına gelmektedir.  

1 Allah her ümmete bir süre takdir etmiştir ve bu süre kesinlikle değişmez. Bk. (Yûnus: 49)2 Yani, onlara azap iner ve derhal helâk edilirlerdi.  

28 Lafzen, “ve sonra [aralarında] anlaşmazlığa düştüler”. “Bir tek topluluk” (ümmeten vâhideten) teriminin açıklanması için bkz. 2. sure, 197. not. Yukarıdaki anlam akışı içinde bu ayet, sadece insanlığın bir zamanlar içinde bulunduğu mütecanis topluluk halini değil, aynı zamanda, Kur’an’da sık sık temas edildiği üzere, bütün insanların zihinsel ve ruhsal yaratılış itibariyle Allah’ın varlığını, birliğini ve sınırsız kudret ve egemenliğini kavrayabilecek bir yapıda olduklarına da zımnen işaret etmekte ve insanı temel kavrayıştan uzaklaştıran bütün eğriliklerin, aslında, onun doğuştan getirdiği yeti ve yatkınlıklara zamanla yabancılaşmasından doğan zihnî karışıklıkların ürünü olduğunu îma etmektedir.29 Lafzen, “ayrılığa düştükleri bütün konularda aralarında hüküm verilmiş olurdu”: yani, Allah katından, ilahî vahyin temas ettiği meselelere yaklaşımlarında ayrılığa düşecekleri, farklı görüşleri benimseyecekleri yolunda önceden irade edilmiş bir karar olmasaydı -ki ayette geçen “kelime” sözcüğünün bu akış içinde anlamı budur- hakkın ne olduğu konusunda kendilerine apaçık deliller, burhanlar ulaştıktan sonra artık birbirleriyle ihtilafa düşmezler, tersine daha başından aynı görüşleri benimseyip sonuna kadar onlara bağlı kalırlardı (karş. 2:253 ve ilgili 245. not). Oysa, böyle bir tek örneklilik insanların zihnî, ahlakî ve toplumsal gelişmelerini önleyeceği için, Allah, insan aklını vahyin rehberliğiyle destekliyerek hakkı seçmeyi ve ona götüren yolu bulmayı insanların kendi ihtiyarına bırakmıştır. (Keza bkz. 2. sure, 198. not.) Yukarıda parantez içindeki kısım 2:213’le bağlantılı olarak okunmalıdır.  

[1592] Burada metinde yer alıp çeviride görünmeyen, ama çeviriye ibtidaiye olarak yansıyan bir vav vardır. [1593] İlk olanı ilkel sayan modern Antropoloji’nin önyargıya dayalı tezlerini çürüten ve alternatif Antropoloji’nin temellerini atan bir ifade. [1594] Kur’an’ın muhatabında inşâ ettiği çoğulcu zihniyetin sık karşılaştığımız temellerinden biri. Sözgeliminden şunu çıkarıyoruz: “.. fakat Rabbin farklılığı insanlık için bir yasa kıldı”.  

(Başlarına hemen kıyamet koparılıp gerekli cezaları derhal verilirdi. Fakat Cenab-ı Hak, insanlara kendilerinin acele ettikleri gibi belayı acele vermez, onlara mühlet verir. Nitekim Fâtır suresinin 45. ayetinde "Eğer Allah, insanları elleriyle işledikleri kötülükler yüzünden hemen cezalandıracak olsaydı, yeryüzünde kımıldayan bir canlı bırakmazdı. Fakat onları belli bir vakte kadar tehir etmiştir!" buyurulmuştur)  

[*] İmtihandan geçirme kararı.  

(6) Ödül ve cezayı kıyamet gününe ertelemek konusunda Rabbinin vermiş olduğu hüküm bulunmasaydı.  

1406 Cf. 2:213. All mankind was created one, and Allah's Message to mankind is in essence one, the Message of Unity and Truth. But as selfishness and egotism got hold of man, certain differences sprang up between individuals, races, and nations, and in His infinite Mercy He sent them messengers and messages to suit their varying mentality, to test them by His gifts, and stir them up to emulation in virtue and piety (5:48). 1407 Cf. 6:115, 9:40 , and 4:171. "Word" is the Decree of Allah, the expression of His Universal Will or Wisdom in a particular case. When men began to diverge from one another (see last note). Allah made their very differences subserve the higher ends by increasing their emulation in virtue and piety, and thus pointing back to the ultimate Unity and Reality, (see also 20:129). (R).