(Bunlarla beraber) yine Bedevîlerden (göçebe Araplardan), öyleleri de var ki, Allah’a ve ahiret gününe (gönülden) iman ederler ve harcadıklarını Allah’a yaklaşmak ve Resulün dualarını almak için vesile olarak görürler. Bilin ki, (gerçekten) o (harcadıkları mal, Allah katında) onlar için yakınlık vesilesidir. Allah onları rahmetine sokacaktır. Şüphe yok ki Allah bağışlayandır, merhamet edendir.
(*) Aşağıdaki tefsir metinlerine göre, Allah’a yakınlık vesilesi iman ve infaklarıdır, Resulün dua ve istiğfarı ise onlar için bir sükünet olabilir. Örneğin: Tevbe -103: (وصل عليهم ان صلاتك سكن لهم) ‘’ve onlara dua et. Şüphesiz senin duan (ve istiğfarın) onlar için bir sükûnettir. (Onların gönül ve duygularını yatıştırır.) şeklinde belirtildiği gibi. İşte bunların da eğer iman ve infakları yoksa Allah’a yakınlığı hak etmezler ve dolayısıyla onlar için Resulün istiğfarda bulunması da bir şey ifade etmez. Mesela: Bu surenin 80. ayetinde ‘’Onlar için ister istiğfar et ister etme onlar için birdir. 70 defa istiğfar etsen de yine Allah onları bağışlamayacaktır…’’ deniliyor. Yani gerçekten onlar iman etmedikten sonra, kendileri için Resulün istiğfarda bulunması bir fayda vermez. Demek ki, bu ayette göre de bağışlmanın ve Allah’a yakın olmanın vesilesi ancak iman ve infaktır. Çünkü aşağıdaki tefsir metinlerindeki birinci görüşe göre (انها)’’inneha’’daki zami, ‘’iman ve infaklarına’’gider.
والضميرُ لما ينفَق والتأنيثُ باعتبار الخبرِ مع ما مر من تعدّده بأحد الوجهين، والتنكيرُ للتفخيم المغني عن الجمع أي قربةٌ عظيمةٌ لا يُكتَنه كُنهُها (إرشاد العقل السليم إلى مزايا الكتاب الكريم) قَوْلُهُ تَعَالَى: {أَلاۤ إِنَّهَا قُرْبَةٌ لَّهُمْ}؛ هذه كلمةُ تنبيهٍ؛ أي سيقرِّبُهم الله بهذا الإنفاقِ إذا فعلوهُ.(
ربهم، وهذا شهادة من الله لصحة معتقدهم وكمال إخلاصهم،( البحر المديد في تفسير القرآن المجيد) التفسير الكبير - الطبراني) {ألا إنها} أي: نفقاتهم، {قُربة لهم} تقربهم إلى حضرة وقال بعضهم: جعلوا ما أنفقوا وصلوات الرسول قربات عند الله، ويكون لهم ما أنفقوا قربة عند الله، وصلوات الرسول طمأنينة لهم وبراءة من النفاق؛ لأن الرسول كان لا يدعو لأهل الكفر والنفاق، فإذا دعا لهؤلاء وصلى عليهم كان ذلك طمأنينة لقلوبهم، وعلماً لهم بالبراءة من النفاق (تأويلات أهل السنة) {ألا} كلمة تنبيه {إنها} اى النفقة المدلول عليها بما ينفق والتأنيث باعتبار الخير {قربة} عظيمة {لهم} اى سيقربهم الله بهذا الانفاق إذا فعلوه وهو شهادة لهم من جناب الله تعالى بصحة ما اعتقدوه من كون ما ينفقونه فى سبيل الله سبب قربات وتصديق لرجائهم (روح البيان في تفسير القرآن) والضمير الواقع اسم (إنَّ) عائد إلى ما (ينفق) باعتبار النفقات. واللام للاختصاص، أي هي قربة لهم (التحرير والتنوير)