Tevbe Sûresi 78. Ayet Meali

Âyetin bu kısmı, “Allah’ın, içlerinde gizledikleri ve gizlice yaptıkları görüşmeleri..” şeklinde de tercüme edilebilir.  

(2)“Hiçbir şey O’ndan gizlenmesi kābil (mümkün) değildir. Perdesiz, güneşe karşı zemin yüzündeki eşyâ, güneşi görmemesi kābil olmadığı gibi, o Alîm-i zü’l-Celâl’in (sonsuz ilim ve Celâl sâhibi olan Allah’ın)nûr-ı ilmine karşı eşyânın gizlenmesi, bin derece daha gayr-ı kābildir, muhâldir (imkansızdır). Çünki huzur var. Yani herşey dâire-i nazarındadır (bakıyor) ve mukābildir (karşısındadır) ve dâire-i şuhûdundadır(görmektedir) ve herşeye nüfûzu var (ilmi herşeye işliyor). Şu câmid (ruhsuz) güneş, şu âciz insan, şu şuursuz röntgen şuâ‘ı gibi zînûrlar (nûrlu şeyler); hâdis(sonradan olma), nâkıs (noksan), ârız oldukları hâlde, onların nûrları, mukābilindeki herşeyi görüp nüfûz ederlerse (işlerlerse), elbette vâcib ve muhît (kuşatan) ve zâtî (kendine âid) olan nûr-ı ilm-i ezelîden(Allah’ın ezelî ilminin nûrundan) hiçbir şey gizlenemez ve hâricinde (dışında) kalamaz. (...) Mâdem şu kâinât sâhibinin böyle bir ilmi vardır; elbette insanları ve insanların amellerini görür ve insanlar neye lâyık ve müstehak olduklarını bilir, hikmet ve rahmetin muktezâsına (gereğine) göre onlarla muâmele eder ve edecek. Ey insan! Aklını başına al, dikkat et! Nasıl bir zât seni bilir ve bakar, bil ve ayıl!” (Mektûbât, 20. Mektûb, 73-75)  

Benzer mesajlar: Mâide 5:109, 116; Sebe’ 34:48 İsteği, tercihi ve tavrı nifaktan yana olan bu kişilerin kararları onaylanmış ve ölüp gidecekleri yani Yüce Allah’ın huzuruna çıkacakları mahşer gününe kadar kalplerine nifak yerleştirilmiştir. Münafıkların nifakı ve nifaktaki kararlılıkları “sebep”, kalplerine Yüce Allah’ın bunu yerleştirmesi ise “sonuç”tur.  

[2] "Sa'lebe bin Hâtıb" nâm kimse birr gün nezd-i risâlete gelüb: "Yâ Rasûlullah du'â it ki beni zengîn itsün. Eğer maldâr olur isem ondan fîsebîlillâh infâk iylerim" diye 'ahid itdi ve Rasûl-ü Ekrem de ona du'â buyurdı. Merkûmun bir mikdâr koyunı vardı. Az müddet zarfında koyunları o kadar artdı ki Medîne'ye sığmaz oldığından hâric-i beldede bir vadiye yerleşdi. Rasûlullah tarafından zekât tahsîli içün irsâl olunan iki zât mine'l cümle merkûmun yanına gelüb zekât istediklerinde merkûm: "Bu sizin istediğiniz zekât değil 'âdetâ cizyedir" diyerek malının zekâtını virmekden imtinâ' iyledi. Onun üzerine bu ve bundan evvelki âyeti kerîme nâzil oldı. "Sa'lebe" bunı işidince malının zekâtını alub nezd-i risâlete gelerek takdîm iyledi ise de Rasûlullah: "Allâh beni men' itdi" diyerek kabûl buyurmadı. İrtihâl-i risâletden sonra Ebû Bekir, Ömer ve Osman zamânlarında zekâtını virmeğe rağbet iyledi ise de onlar da kabûl itmediler.