Tevbe Sûresi 76. Ayet Meali

1- Münafıklara.  

Bu ayetlerin Sa‘lebe b. Hâtib ile ilişkili olduğu ifade edilmekteyse de hem anlatılan olayların Kur’an’a aykırılığı hem de ayetlerde kullanılan fiil ve zamirlerin kalıbı ayetlerin bir kişi değil de bir insan tipiyle ilgili olarak indirildiği apaçık bir gerçektir. Kaldı ki Tevbe 9:104’te belirtildiği gibi sadakaları kabul eden yalnızca Yüce Allah’tır. Bu kişinin vermek istediği sadakaları Hz. Muhammed’in ve diğer halifelerin kabul etmediği iddiaları gerçek olamaz.  

1 Bu âyet; Sa’lebe b. Hâtıb hakkında nâzil olmuştur. Sa’lebe, Peygamberimizin huzuruna gelir ve: “Ey Allah’ın Rasûlü, Allah’a duâ et de bana biraz mal versin!” der. Peygamberimiz de: “Ey Sa’lebe, şükrünü yerine getirdiğin az mal, şükrünü yapamayacağın çok maldan daha hayırlıdır.” der. Sa’lebe tekrar: “Seni hak ile gönderen Allah’a yemin ederim ki, bana bir mal verirse mutlaka şükrünü yerine getirir ve zekâtını veririm” der. Rasûlullah duâ eder, davarları bir sürü olur ve Medîne’ye sığmaz. Önce cemaat namazlarına, sonra da Cuma namazına dahi gelmez olur. Rasulullah (s.a.v) onu sorunca. “Malı çoğaldı, vadiye sığmaz oldu.” denilir. Bunun üzerine Rasulullah (s.a.v): “Eyvah, yazıklar oldu Sa’lebe’ye” buyurur. Hattâ Sa’lebe, Efendimizin gönderdiği zekât memurlarına, zekâtı vermek istemez ve: “Bu cizye de neyin nesi oluyor? Bu istediğiniz şey cizyenin kendisi değilse bile kardeşidir. Hele siz şimdi gidin de ben bir düşüneyim” der. Daha sonra Sa’lebe zekâtını getirir, fakat Peygamber (a.s): “Allah beni senin sadakanı kabul etmekten men etti.” buyurur. Sa’lebe Peygamberimizin vefatından sonra Hz. Ebû Bekir, Ömer ve Osman’a da zekâtını getirir fakat onlar da kabul etmezler. (Vâhidî)  

[1492] Bir çok mealde düzgün bir karşılık bulamayan bu son ibarenin bağlama en uygun karşılığı budur.