Tekvîr Sûresi 19. Ayet Meali

Büyük elçi diye anılan ve diğer vasıflarla övülen, 23. âyetteki "Onu, apaydın tan yerinde gördü" sözündeki karineden açıkça anlaşıldığı gibi Cebrâil'dir.  

Müfessirlerimizin çoğunluğunun beyanı veçhile; Bu âyet-i kerîmede yer alan “Resûl” ifadesiyle kastedilen, Hz. Cebrâîl’dir [aleyhisselâm]. Hâkka Sûresi 40. âyet-i kerîmede yer alan “Resûl” ifadesiyle kastedilen ise Hz. Muhammed [sallallahu aleyhi vesellem] efendimizdir.  

1- Vahiy/Kur'an. 2- “Elçi sözü,” elçilik yapanın kendisine ait sözler değildir. Onu elçi olarak gönderen otoriteye ait sözlerdir. Söz konusu elçi, Nebi Muhammed'dir. Elçinin “Cebrail” olduğu şeklindeki ifadeler doğru değildir. “Elçi sözü” ile kast edilen de vahiydir. Resûl'ün sözleri vahiydir, Nebi'nin sözleri ise “hadistir.”  

(*) Not: Burada ayetin meali, ‘’Şüphesiz O, değerli bir elçinin sözüdür’’ şeklinde olsa bile yine hiçbir sorun teşkil etmez. Çünkü ilahi mesajlardan ibaret olan Kur’an’daki ayetler elçi melek dili üzerinden okunduğu, ses ve sözcükler onun ağzından çıktığı için, ortaya çıkan söz konusu ses ve sözcükler elçiye ait oluyor, ama içerdiği mesaj, onu elçi olarak görevlendiren ve kendi mesajlarını onun vasıtasıyla insanlardan seçtiği elçiye ve dolayısıyla insanlara iletmek isteyen yüce Allah’a aittir. Örneğin: Size bir yazarın kitabını ouduğumda, dilim üzerinden, ağzımdan çıkan ses ve sözcükler bana ait oluyor, ama içerdiği mesaj kitabın yazarına ait oluyor. İşte Kur’an’da böyle! Elçinin dili üzerinden okunuyor, ses ve sözcükler onun ağzından çıkıyor, ama içerdiği mesaj onu elçi olarak gönderen yüce Allah’a ait oluyor.  

6 Krş. Necm, 53/4, Hâkka, 69/40  

Benzer mesaj: Hâkka 69:40.  

5 Sürekli olarak tekrarlanmalarından dolayı insanın aşina olduğu bazı tabiat olgularını “tanıklığa çağırmak” suretiyle, “tabiat kanunları” olarak adlandırdığımız şeyin Allah’ın yaratma planının görünür unsurlarından başka bir şey olmadığı gerçeğine dikkat çekilmektedir -bu planda (bu ve bundan sonraki ayetlerde değinilen) ilahî vahiyler belirleyici bir rol oynamaktadırlar: ve böylece, sonuç olarak, Muhammed (s)’e indirilen ilahî kelâm, Allah’ın yaratılış alanındaki soyut ya da somut herhangi bir olgu kadar “tabii”dir.  

[5602] Gayet açıktır ki, elçinin sözü elçiye değil elçiyi gönderene aittir. Çünkü o, ilâhî kelâmın elçisidir. Allah, ilâhî kelâmın ruhunu Cebrail kamışı içinden üflemiş, rasulün akleden kalbine indirilen söz orada ortaya çıkmıştır. Burada “elçi”, Hâkka’dakinin aksine melektir. Bağlam bunu tasrih etmektedir.  

[*] Elçinin sözü, onu gönderenin sözüdür. Bahsi geçen şeyler (gökcisimleri, gece-gündüz vb) üzerinde düşünenler, bu kitabın Allah'ın kitabı olduğunu anlarlar. Âyetleri Peygambere getiren Cebrail'dir. "Görebildiklerinize ve göremediklerinize yemin ederim ki, Kur'ân şerefli bir elçinin (Cebrail'in) sözüdür. O, bir şairin sözü değildir; ne az inanıyorsunuz! O bir kâhinin sözü de değildir; ne kadar az düşünüyorsunuz! Kur'an, âlemlerin Rabbinden indirilmedir. Eğer o (Muhammed), bize karşı, bazı sözler uydursaydı, onu kuvvetle yakalardık, sonra onun şah damarını koparırdık. Hiçbiriniz de onu koruyamazdınız." (Hakka 69/38-47)  

5988 They are told here that all their three theories were foolish. The Revelation was really from Allah. Their wonder should cease if they observe the daily miracles worked round them in nature. The bringer of Allah's Message was the angel Gabriel, and not an evil spirit.