Tegâbun Sûresi 1. Ayet Meali

Sûre iman, itaat ve güzel ahlâka çağrıdan bahseder. Yerler ve göklerin sahipsiz olmadığı geçmiş top-lumların akıbetleri, ölümden sonra dirilme gerçeği gözler önüne serilip iyilerin ebedi kurtuluşa erecekleri, kötülerin azabı hak edecekleri anlatılarak Allah ve Rasûlüne itaatin gerekliliği vurgulanır, aile içerisinden bile müslüman olmaya karşı çıkacak kimseler olabileceği, cimrilik yapılmaması gerektiği açıklanarak sûre son bulur.  

[646] Teğâbün sûresi hakkında genel bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XIX, 323.  

1- Her türlü noksanlıktan arındırarak, övgü ile yüceltmek. Allah'ın, her türlü noksanlıktan arınık, tüm mükemmel niteliklere sahip olduğunu bilmek; Allah'ı kendisine özgü nitelikleri ile tanımak ve tanıtmak. 2- Mülk: Mutlak egemenlik. 3- Yüceltme, övgü.  

(*) Evrendeki bütün varlıklar mülk ve hükümranlığın mutlak sahibi ve her türlü hamde lâyık olan Allah’ı tesbih edip dururken, insanların bir kısmı –kendilerinin de O’nun yaratma sıfatının eseri olduğunu bilmezden gelerek-Allah’ı inkâr etmektedir. Tesbih kavramı, “bütün varlıkların ilâhî yasalara zorunlu olarak boyun eğmeleri” anlamını da içerdiğine göre esasen Allah’ı inkâr edenler de-kendileri fark etmeseler bile- bu genel tesbihe katılmaktadırlar (bk. İsrâ 17/44). Fakat yüce Allah, akıl ve muhâkeme yeteneği, irade gücü ve tercih imkânı bahşettiği insanın iradî tesbihi olan imana ve onun icaplarına göre davranmaya ayrı bir değer atfetmektedir. İşte bu âyetlerde insanoğlu, inkâr edebilmesinin dahi gerçekte ilâhî güç ve takdirin bir sonucu olduğu ama bu konuda kendisine tercih yetkisi verilmiş olmasından ötürü bu sorumluluğundan kurtulamayacağı hatırlatılarak, varlık sebebi üzerinde düşünmeye ve hayatını anlamlandırmaya çağırılmaktadır. Tefsir (Kur’an Yolu)  

[1] Medine'de nâzil olmuş 18 âyettir.  

(Medine’de nazil olmuştur ve 18 ayettir. Adını, dokuzuncu ayette geçen ve de aldanma, kâr-zarar manasına gelen “teğâbun” kelimesinden alır.)  

Medîne’de, hicretten hemen sonra gönderilen bu sûre, adını dokuzuncu ayetinde geçen “Yevmü’t-Teğâbün” yani, gerçek kâr ve zararın ortaya çıktığı “Aldanma Günü” kelimesinden almıştır. 18 ayettir.  

1 Bk: (Cuma: 1)  

[5125] Benzer bir âyet ve tesbîhi çevirimizle ilgili bkz: 59:1, not 1. Muzari gelmesi, bu tesbîhin süreklilik ve yenilenen vasfına delâlet eder. Zımnen: Ey insan! Bu kâinat muhteşem varlık ilâhîsini dillendiriyor: bu koroya sen de katıl! [5126] Zımnen: O’nun kudretine, O’nun adına hareket eden şu kâinat şahittir.  

[*] Kafirler de zorunlu olarak Allah'ın koyduğu kurallara (tabiat kanunlarına) boyun eğerler, yoksa yaşamaları imkansızlaşır. Onların boyun eğmedikleri,tercihimize bırakılanlardır. Bu gerçekleri (ayetleri) görmezden geldikleri için kafir olurlar.  

5479 Cf. 62:1, and n. 5449. All things by their very existence proclaim the Glory and the Praises of Allah. He has dominion over all things, but He uses His dominion for just and praiseworthy ends. He has power over all things: therefore He can combine justice with mercy, and His Plan and Purpose cannot be frustrated by the existence of Evil along with Good in His Kingdom.