Şuarâ Sûresi 224. Ayet Meali

Âyetteki şâirler, İbni Abbâs'a göre müşrik şâirlerdir ki Mukaatil, adlarını saymıştır. Abdullah-az Zib'ari, Abu-Süfyan ibn-al Hars, Hubayrat ibni Abu-Vahab, Musafi'ibni Abdi Manaf, Abu-Gırra, Abdullah, Umayyat ibni Ahıssalt, bunlardandır. Hz. Peygamberi ve ashabını hecvederler, biz de onun gibi sözler söyleriz derlerdi. Kızınca söven, söyleyince yalanlar düzen, övünce yalan söyleyip övdüğü adama, sahip olmadığı vasıfları veren şairlerin hepsidir diyenler de olmuştur.  

224-226.İbnu Cerir ve İbnu Ebi Hatim`in Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan rivayet ettiklerine göre Resulullah (a.s.)`ın döneminde biri ensardan diğeri ise başka bir kavimden olan iki şair birbirlerini hicv ederlerdi. Bunların her biri kendi kabilelerinin pek bir şeyden anlamayan azgınlarını da yanlarına alırlardı. Bu ayeti kerimeler de onların hakkında indi.  

[385] Kur’ân’ın, şair sözü olmadığı hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XIV, 162-165.  

[1] Burada şu’arâdan maksad o vakitler dîn-i islâm ’aleyhinde bulunan bir iki şâ’irdir.  

1- Ayette; kınanan, bizatihi şairlik ve şairler değildir O günün toplumunu etkileyerek, kamuoyu oluşturma görevini üstlenmiş olan kimselerdir. Yani şiiri, amaçlarına alet edenlerdir. Sözcüğün başında belirlilik ifade eden “el” takısının bulunması, bu ifadenin şairlerin tamamını kapsamadığını göstermektedir. Söz konusu şairler, toplumu yönlendirmekle görevini üstlenen belli kimselerdir. (Bak, 26:227)  

(*) Ayette; kınanan, bizatihi şairlik ve şairler değildir O günün toplumunu etkileyerek, kamuoyu oluşturma görevini üstlenmiş olan, “bildik, bilinen” kimselerdir. Yani şiiri, amaçlarına alet edenlerdir. Sözcüğün başında belirlilik ifade eden “el” takısının bulunması, şairlerin bilinen/görevli kimseler olduğunu göstermektedir. (E. Aktaş Meali Şuara-224. Ayet Açıklaması) Yani Kur’an insanların sosyal ve kültürel hayatlarında önemli bir yer işgal eden şiiri ve şairleri mutlak olarak yermemiş, bilâkis şiirin iyisine ve güzeline insanları özendirmiştir. Kur’an’ın üstün ifade gücünü gören müşrik Araplar onu şiire benzetmişler.  

[3] Müşriklerin şairlerine.[4] Arap sapıkları. Arap avanakları.  

1 Bugünün medyası, tıpkı o günün şairlerinin, gündemi elinde tutmaları sebebiyle onlara çok benzemektedir.  

99 Müşrik Araplar’ın öne sürdüğü, Kur’an’ın Muhammed (s)’in şiir alanındaki maharetinin bir ürünü olduğu yolundaki iddiaya ilişkin bir îma. (Bkz. 36:69 ve ilgili 38 ve 39. notlar.)  

[3271] Kur’an vahyinin, Allah Rasûlü’nün muhayyilesinin şiirsel bir ürünü olduğu iddiasını red. Bunun yanında, şaman koltuğuna oturtulan cahiliyye şair ve şiirini haddini bilmeye davet. Nüzul ortamında bu âyetlerin şiiri mutlak olarak yerdiğini düşünen ve Allah Rasûlü’nün şamanlığa soyunan şairi ve vahyin tahtına göz diken şiiri yeren bir sözünü yanlış aktaranlar olmuştur. Bu cümleden olarak “Bir adamın karnının kendisini yiyip bitiren kan ve irinle dolu olması şiirle dolu olmasından daha hayırlıdır” (Buhârî, Edeb 92) rivayetini Hz. Âişe, “Ebu Hüreyre hadisi koruyamamış” diyerek reddeder ve o sözün Rasul’e hakaret eden şiir için söylendiğini ifade eder (İbn Kesir). İbn Revaha’yı Mescid-i Haram’da şiir okurken görüp ona çıkışan Hz. Ömer’i Allah Rasûlü şu sözlerle engeller: “Onu serbest bırak ey Ömer! Şüphe yok ki şiir onlar üzerinde oktan daha tesirlidir!” (Tirmizi, Edeb 70). Sahabi Şair Ka’b b. Malik’in bu âyete dair bir sorusuna Allah Rasûlü’nün verdiği cevap da bu verileri teyit eder (İbn Hanbel, Müsned VI, 387). [3272] el-Ğâvûna verdiğimiz bu anlam için bkz: 15:42, not 33.  

3237 The Poets: to be read along with the exceptions mentioned in verse 227 below. Poetry and other arts are not in themselves evil, but may, on the contrary, be used in the service of religion and righteousness. But there is a danger that they may, be prostituted for base purposes. If they are insincere ("they say what they do not") or are divorced from actual life or its goodness or its serious purpose, they may become instruments of evil or futility. They then wander about without any set purpose, and seek the depths (valleys) of human folly rather than the heights of divine light.