Şems Sûresi 1. Ayet Meali

Kâinatı bir saray, peygamberleri o sarayın görevlileri, insanları o sarayın misafirleri olarak gösteren, kâinatın gayesinin insanların imtihana tabi tutulması olduğunu bildiren bir muazzam suredir. Bir şeyle yemin edilmesi, onun önemini ve büyük bir hakikat olduğunu gösterir.  

[762] Şems sûresi hakkında genel bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XXI, 147.[763] Yemin edilen 11 varlık hakkında bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XXI, 149-156.  

1-9 Kuran'daki yeminlerin fonksiyonu için bak 89:5.  

(*) Bu tür doğal varlıklar ve olaylar üzerine yemin edilmesi hem evrenin genel düzenine, bunun insanlar için taşıdığı faydalara ve bu düzeni yaratıp yaşatan ilâhî kudretin büyüklüğüne hem de sonraki âyetlerde ele alınan konunun önemine dikkat çekmeyi amaçlar.  

[1] Mekke'de nazil olmuş, (15) âyettir.  

(Mekke’de nazil olmuştur ve 15 ayettir. Adını, surenin ilk kelimesi olan ve “güneş” anlamına gelen “şems”ten alır. Bu surede insanın yaratılışında var olan iki özellik ele alınır: İyilik ve kötülük. İnsanın yaratılışında, iyi olmak da kötü olmak da kabiliyet olarak vardır.)  

Mekke döneminin başlarında, Kadir sûresinden sonra gönderilen bu sûre, adını birinci ayetinde geçen “eş-Şems: Güneş” kelimesinden almıştır. 15 ayettir.  

1 Bu âyet, “o (güneşi) takip eden aya,” şeklinde de tercüme edilebilir. Konu ile ilgili olarak Bk. (Yûnus: 5)  

[5745] Bu yemin güneşe tanrı diye tapanların bulunduğu miladî 7. yüzyıl dünyasında, güneşin de Allah’ın emrine âmâde bir mahluk olduğu imasını içerir. Zira ilk bölümde dile gelen ay ve güneş, gündüz ve gece, gök ve yer, fucur ve takvâ, aydınlanma ve karanlığa gömülme, hep yaratılmış âlemin çift kutupluluğuna ve dolayısıyla yaratanın eşsizliğine delâlet eder. Güneş bir miktar yakın olsa yanar, uzak olsa donardık. O halde eşya bizatihi hayırdır, bize dokunan hayır ve şer ona olan mesafemizdir. Nasıl ki ilacı ilaç yapan doz ise, güneşi hayat yapan da mesafedir.  

6147 Six types are taken in three pairs, from Allah's mighty works in nature, as tokens or evidence of Allah's providence and the contrasts in His sublime creation, which yet conduce to cosmic harmony (verses 1-6). Then (verses 7-8) the soul of man, with internal order and proportion in its capacities and faculties, as made by Allah, is appealed to as having been endowed with the power of discriminating between right and wrong. Then the conclusion is stated in verses 9- 10, that man's success or failure, prosperity or bankruptcy, would depend upon his keeping that soul pure or his corrupting it.