Sâd Sûresi 6. Ayet Meali

[478] Mele’/yönetici kavramı hakkında bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XVI, 233-234.  

 Bu âyetlerde, Hz. Peygamber’in de davet edildiği Ebu Talib’in evindeki toplantı ve onun neticesi haber verilmektedir. Kur’an-ı Kerim’i inkâr edenler, babalarının dinlerinde böyle bir şey duymadıklarını iddia ediyorlardı.  

1- Halkın ileri gelenleri, imtiyaz sahibi seçkinleri. Din adamları/ruhban sınıfı.  

(*) Hz. Peygamber’in, özellikle Allah’ın birliği inancını tâvizsiz bir şekilde savunarak yüzyıllardan gelen çok tanrıcılık inancını reddetmesi, putperestler için “gerçekten şaşılacak bir şey” idi. Bu sebeple Hz. Muhammed’in peygamberlikle ilgili faaliyetlerini başlangıçta ciddiye almayan Mekke’nin ileri gelen müşrikleri, zaman geçtikçe geleneksel inançlarının, toplumsal konumlarının ve çıkarlarının tehlikeye girdiğini görmeye başlamışlar. Kaynaklarda anlatıldığına göre Resûlullah’ı durdurmak için o güne kadar uyguladıkları daha çok alay ve hakaret şeklindeki psikolojik baskılarının sonuç vermediğini görünce, içlerinde Ebû Cehil’in de bulunduğu bir heyet oluşturarak Resulullah’ı Mekke’nin saygın kişilerinden olan, ayrıca dedesi A. Muttalib’in vefatından sonra onu himayesine alan, bu sebeple de Resulullah’ın kendisine büyük bir saygı ve minnet duyduğu amcası Ebû Tâlib’e şikâyet etmiş, üzerinden himayesini çekmesini istemişlerdi. Hz. Peygamber’i meclise çağıran Ebû Tâlib ona, yapılan şikâyeti aktardı. Resûl-i Ekrem ise yaptığı etkili konuşmada onları, aynı zamanda kendilerine parlak bir gelecek sağlayacak olan bir inanca davet ettiğini belirtti ve bunun Allah’ın birliği inancı oluğunu söyledi. Ancak putperestler, bu cevaba öfkelenerek 5-8. âyetlerdeki sözleriyle bâtıl inançlarındaki kararlılıklarını bir defa daha belirtip meclisi terkettiler (Müsned, I, 227, 362; Tirmizî, “Sûre 38”; İbn Hişâm, es-Sîretü’n-Nebeviyye, I, 283-285; Taberî, XXIII, 124-126, 127-128; Râzî, XXVI, 177; Kurtubî, XV, 150-151). Kaynak: (Kur’an Yolu Tefsiri Cilt: 4 Sayfa: 566-568)  

[5] «Bu, herkesin istediği bir haldir -zamanın istediği bir felâkettir, ondan kurtuluş yoktur - onu dâvasından döndürmek mümkün değildir, maksadı bizi bu dine sokarak bize hükmetmektir. Yoksa dini takrir etmek değildir. Allah'ın irade ettiği bir tavsiyedir, onu redde mecal yoktur, sabırdan başka çare yoktur... İlâ ahir» gibi sözlerle Ebu Talib'in meclisinden kalkıp gittiler.  

Bu ayet Furkân 25:42 ve Mütaffifûn 83:32. ayetlerle birlikte okunmalıdır.  

1 Bunlar Peygamberimizin amcası Ebû Talib’e ölmek üzereyken gelip, küfründe devam etmesini isteyen; Ebû Cehil, Utbe, As b. Vail ve Ebû Muayt’tır. (Tirmîzî-Kurtubî)  

9 Lafzen, “arzu edilen şey”, yahut “yapmanız gereken şey”, yani en anlamlı hareket tarzı.  

4152 When the message of Islam was being preached in its infancy, and the Preacher and his followers were being persecuted by the Pagans, one of the devices adopted by the Pagan leaders was to get the Prophet's uncle Abu Talib to denounce or renounce his beloved nephew. A conference was held with Abu Talib for this purpose. On its failure the leaders walked away, and began to discredit the great movement by falsely giving out that it was designed against their personal influence, and to throw power into the hands of the Prophet. 'Umar's conversion occurred in the sixth year of the Mission (seventh year before the Hijrah). The circumstances connected with it (see Introduction to S. 20) greatly alarmed the Quraysh. chiefs, who, greedy of autocracy themselves, confused the issue by accusing the righteous Preacher of plotting against their power.