Nisâ Sûresi 65. Ayet Meali

Bu âyet, Hz. Peygamber’in Allah’tan aldığı vahiy ile Kur’an mesajını yaşanılır kılmak amacıyla verdiği emirlere her Müslümanın kayıtsız şartsız uymak zorunda olduğunu göstermektedir. Hz. Muhammed’in sadece peygamberliğine inanmakla yani şehadet getirmekle, onun hayata geçirdiği inanç, düşünce ve ahlaki değerleri tatbik etmek aynı şey değildir. Bir kişi Hz. Peygambere inanıyorsa, ona tabi olmak ve hayatını ona göre inşa etmek zorundadır.  

 İman, kuru bir sözden ibaret değildir; gönülden bağlanmak, inanmak ve kabullenmektir. Hem «Allah ve Resûlü’ne inandım» deyip, hem de hükümlerine razı olmamak tipik münafıklık alâmetidir. «Şeriatın kestiği parmak acımaz» denilmiştir; acımaz, çünkü müminin kalbinde o acıyı unutturacak kadar büyük bir iman vardır.  

(2)“Evet, inkâr etmemek başkadır, îmân etmek bütün bütün başkadır. Evet, kâinâtta hiçbir zîşuûr (akıl sâhibi), kâinâtın bütün eczâsı (cüz’leri-kısımları) kadar şâhidleri bulunan Hâlık-ı zü’l-Celâl’i (celâl sâhibi yaratıcıyı) inkâr edemez. Etse, bütün kâinât onu tekzîb edeceği (yalanlayacağı) için susar, lâkayd kalır. Fakat O’na îmân etmek, Kur’ân-ı Azîmü’ş-şân’ın ders verdiği gibi, o Hâlık’ı sıfatları ile, isimleri ile umum kâinâtın şehâdetine (şâhidliğine) istinâden (dayanarak) kalben tasdîk etmek ve elçileriyle gönderdiği emirleri tanımak, ve günah ve emre muhâlefet ettiği vakit kalben tevbe ve nedâmet etmek (pişmân olmak) iledir. Yoksa, büyük günahları serbest işleyip istiğfâr (tevbe) etmemek ve aldırmamak, o îmandan hissesi olmadığına delildir.” (Emirdağ Lâhikası-I, 312)  

(*) Bu ayet, Hz. Peygamberin, Allah’tan vahiy yoluyla aldığı Kur’an mesajını yaşanılır kılmak ve inananların onu yaşayabilmelerini sağlamak amacıyla verdiği emirlere her müslümanın kayıtsız şartsız uyması zorunluluğunu ortaya koymaktadır. Dolaysıyla mü’min, Hz. peygamberin vahiy yoluyla getirdiği hükümlere, yani Kur’an daki hüküm, kural ve prensiplere inanmakla mükelleftir. Buna göre gerçekten iman etmiş olanlar aralarında bir anlaşmazlık çıktığında Resûlullah’ı hakem kılmak, onun Kur’an’a uygun vereceği hükme başvurmak ve Kur’an’a uygun bir hüküm verince bunu benimsemek, onun âdil olduğuna inanmak, itiraza kalkışmamak gerekir. Ayrıca Hz. Peygamber din adına bir hüküm ve kural koyamaz, hiçbir peygambere de böyle bir yetki verilmemiştir. Zira peygamberler de bizim gibi birer kul ve beşerdirler. Onlara düşen görev ise vahiy yoluyla yüce Allah’tan aldıkları mesajları tebliğ edip bildirmek ve uygulamaktır. Çünkü (ان الحكم الا لله)’’ Hüküm koyma yetkisi ve hâkimiyet ancak Allah’a aittir.’’ (Yusuf süresi-40) Yani hüküm koyucu yalnız Allah’tır. Hz. Peygamber de bir kul ve beşer olduğundan, her kul gibi onun da böyle bir yetkisi yoktur. Ayrıca Allah Resulünün verdiği hüküm, Kur’an’ı hükmümlerden başka bir şey değildir. Zira yüce Allah Nisa-105. ayette إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللّهُ ﴿١٠٥﴾ ‘’(Resulüm!) Biz Sana Kitabı Hak olarak indirdik ki, (onunla) insanlar arasında (zatım olan) Allah’ın sana bildirdiğ şekilde adaletle hüküm veresin’’diye buyurmaktadır. وهكذا نرى الآية تحذر المؤمنين من التحاكم إلى غير شريعة الله بأسلوب يبعث فى النفوس الوجل والخشية، ويحملهم على الإِذعان لأحكام الله فنزل الآيات لبيان وجوب التحاكم إلى شريعة الله دون سواها – والمعنى إذا ثبت ما أخبرناك به يا محمد قبل ذلك، فإن هؤلاء المنافقين وحق ربك "لا يؤمنون (لوسيط في تفسير القرآن الكريم)  

[7] Yahut zuhura gelen ihtilâfatta.[8] Veya muhakemene gelmedikçe.[9] Veya bilâ şek kabul etmeksizin.  

Bu ayet Nisâ 4:105, En‘âm 6:114, Nahl 16:44 ve 64. ayetlerle birlikte okunmalıdır.  

84 Bu ayet, Hz. Peygamber’in, Allah’tan aldığı vahiy ile Kur’an mesajını yaşanılır kılmak ve müminlerin onu pratik durumlara uygulayabilmelerini sağlamak amacıyla verdiği emirlere her Müslümanın teslim olması yükümlülüğünü tereddütsüz bir şekilde ortaya koymaktadır. Bu emir ve talimatlar, Peygamber Muhammed (s)’in sünneti (yani, “metodu”) olarak tanımlanan kavramı oluştururlar ve (her türlü şüphe ihtimalinden uzak bir kesinlik taşıdıkları takdirde) Kur’an ile birlikte tam bir hukukî bağlayıcılık taşırlar; bkz. bu surenin 80. ayeti.  

[801] Şecera: “tartışma”. Her dalı ayrı bir istikameti gösteren ağaç gibi, farklı sonuçlara varma.  

Hz. Muhammedi (a.s.m.) Allah’ın resulü kabul etmenin mânası, onun tebliğ ve tatbik ettiği inanç, düşünce ve yaşayış tarzını kabul etmek, bu hususlarda onu örnek almaktır. Yoksa Allah onu, insanlar peygamberliğine şehadet etsinler, fakat başkalarına tâbi olsunlar diye göndermemiştir. Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: “Arzu ve heveslerini, benim getirdiğim ölçülere uydurmadıkça, sizden hiç biriniz mümin olduğunu iddia edemez.”  

583 The test of true Faith is not mere lip profession, but bringing all our doubts and disputes to the one in whom we profess faith. Further, when a decision is given we are not only to accept it, but find in our inmost souls no difficulty and no resistance, but on the contrary a joyful acceptance springing from the conviction of our own faith.