Nisâ Sûresi 107. Ayet Meali

1. Güveni kötüye kullanarak günah işleyen.  

(*) Yani, “Allah’tan onları bağışlamasını dileyebilirsin, fakat onların davranışları için mazeretler bulmaya çalışma”. Kur’an’ın, ister ruhî isterse sosyal olsun, emanete her türlü ihaneti “kişinin kendisine ihaneti” olarak tanımlaması önemlidir -tıpkı kasıtlı olarak bir günah işleyen veya zulüm yapan kimseyi “kendisine karşı günah işleyen” veya “kendisine zulmeden” (zalimun nefsehû) olarak tanımlaması gibi- çünkü her türlü kasıtlı günahkârlık onu yapana ruhsal olarak zarar verir. (M. Esed. Ayet Açıklaması) Kısaca kendi kişiliklerine ihanet edenler şunlardır. 1- Allah’ın verdiği imkân ve yetenekleri O’na isyanda kullanarak kendisini cezaya müstehak hale getirmiş olanlar. 2- Mensubu olduğu topluma veya herhangi bir insana veya bir topluluğa hıyanet etmiş olanlar.  

[1] Sirkat isnat etmekle günaha düşkün ve zırhı çalmakla, yalan yere yemin etmekle, pek hain olanı sevmez. Allah hainleri asla sevmez.  

Yüce Allah hainleri savunmaması yönünde Hz. Muhammed’i uyarıp bağışlanma dileğinde bulunmasını emrettiği gibi kendilerine hıyanet edenleri de savunmamasını istemektedir. Burada sözü edilenler öncelikle bir yahudiye ait zırhı çalan Tu‘me adlı kişinin yalancı olduğunu bilmelerine rağmen onu savunan yakınlarıdır.,Ayette geçen [havvân] ile [esîm] sıfatları [mübâlağa] yani “abartı” kalıbındadır. Bu nedenle, söz konusu kişiler “sürekli ihanet edenler” ve “sürekli günah işleyenler”, adeta ihanetten ve günahtan beslenenler şeklinde nitelendirilmektedirler.  

1 Nefsine Hıyanet: Kendisini aldatmak, bir menfaat getiriyor kanaatiyle kendisine zarar vermek ve bir insanın daima kötülük yaparak, kendisini cehennemle yüz yüze getirmesi, kendisini aldatması ve Allah’ın kendisine bir emaneti olan nefsine ihânet etmesi, demektir. Hâine taraftar olmak da nefse bir hıyanettir.2 Kendi kendilerine ihânet edenlerin tarafından olma yani onların koruyuculuğuna soyunma.  

135 Yani, “Allah’tan onları bağışlamasını dileyebilirsin, fakat onların davranışları için mazeretler bulmaya çalışma”. Kur’an’ın, ister ruhî isterse sosyal olsun, emanete her türlü ihaneti “kişinin kendisine ihaneti” olarak tanımlaması önemlidir -tıpkı kasıtlı olarak bir günah işleyen veya zulüm yapan kimseyi “kendisine karşı günah işleyen” veya “kendisine zulmeden” (zâlimun nefsehû) olarak tanımlaması gibi- çünkü her türlü kasıtlı günahkarlık onu yapana ruhsal olarak zarar verir.  

(32) Allah’ın verdiği imkân ve yetenekleri Ona isyanda kullanarak kendisini cezaya müstehak hale getirmiş olanları. Yahut mensubu olduğu İslâm toplumuna hıyanet etmiş olanları.  

622 Our souls are a sort of trust with us. We have to guard them against all temptation. Those who surrender to crime or evil, betray that trust. We are warned against being deceived into taking their part, induced either by plausible appearances, or by such incentives to partiality as that they belong to our own people or that some link connects them with us, whereas when we are out to do justice, we must not allow any irrelevant considerations to sway us.