Neml Sûresi 10. Ayet Meali

Bu âyet-i kerîmenin daha iyi anlaşılabilmesi için, Tâ-Hâ Sûresi 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20 ve 21. âyet-i kerîmelerine bakınız.  

(*) Ke (ك) (gibi) teşbih edatı, ke-ennehâ cânnun ibaresine “o bir yılan oldu” değil, “sanki bir yılan gibi göründü” anlamını katar. Ke edatını klasik müfessirler, onun iri cüssesine rağmen küçük bir yılan gibi çevik hareket etmesiyle açıklamıştır (20: 20 ve 26: 32, not 26). Fakat bu açıklama elbette ikna edici değildir. Zira “yılan gibi” olan şey Musa’nın asâsıdır. Asâ bir çoban değneğidir. Ebadı da üç aşağı beş yukarı bellidir. Şu durumda ke-ennehâ (sanki… gibi..) bileşik edatı, “yılanın niteliğine” değil de “görüntünün mahiyetine” ilişkin anlaşılmalıdır. Eğer durum buysa, “yılan gibi görme” âyeti/‘ilâhî kudret delîli’, görülen nesnenin mahiyetine yönelik bir müdâhaleyle değil, gören öznenin algısına yönelik bir müdâhaleyle gerçekleşmiş olmalıdır (Bkz: aynı ibâreyle 28: 31). Allahu a’lem. [3287] Zira ilâhî bir koruma ve güvence altındadırlar: “Çünkü sen güvence altında olanlardan birisin” (28: 31). (M. İslamoğlu Meal Açıklaması) Asâ’nın mucizevî bir biçimde yılana dönüşmesi, kanaatimizce, gizemli bir anlam taşımaktadır; bununla, öyle anlaşılıyor ki, görünüş ile gerçeklik arasındaki mahiyet farklılığına ve buna bağlı olarak, Allah’ın, bu farklılığı kavramak üzere seçilmiş kullarına bahşettiği manevî vukuf ve sezgiye işaret edilmek isteniyor… Bu yorum 27: 10 ve 28: 31’deki ilgili ifadelerle de desteklenmektedir; anılan her iki ayette de Hz. Musa’nın asâyı “sanki bir yılanmış gibi, hızla akıyor (ke ennehâ cânn)” gördüğü ifade edilmektedir. (M. Esed Meali 10. Ayet Açıklaması)  

4 Tâhâ, 20/19-21  

Benzer mesajlar: A‘râf 7:107-108; Tâhâ 20:10, 21-22; Şu‘arâ 26:32-33; Kasas 28:29-31.  

1 “Benim huzurumda Peygamberler asla korkmaz.” İfadesindeki “korku,” Allah korkusu değil, dünya korkularıdır. Zîrâ Peygamberler, Allah’tan en çok korkan kullardır. “Allah’tan ancak âlim kulları, (hakkıyla) korkar.” (Fâtır: 28) âyetini en iyi yaşayanlar peygamberlerdir.  

8 Karş. 20:17-20.9 Bu asâ mucizesinin altında yatan sembolik mesaj hakkında bir açıklama denemesi için bkz. 20:20-21 hk. 14. not.  

[3285] Asâ tedbiri temsil ediyordu. Oysa o tecelli anı tedbire mahal olmayan, Allah’a mutlak güvenin esas olduğu bir andı. O makam tedbir değil teslim makamıydı. Bu nedenle Musa’ya asâsını bırakarak tam bir teslimiyetle gelmesi emredildi. [3286] Ke (gibi) teşbih edatı, ke-ennehâ cânnun ibaresine “o bir yılan oldu” değil, “sanki bir yılan gibi göründü” anlamını katar. Ke edatını klasik müfessirler, onun iri cüssesine rağmen küçük bir yılan gibi çevik hareket etmesiyle açıklamıştır (20:20 ve 26:32, not 26). Fakat bu açıklama elbette ikna edici değildir. Zira “yılan gibi” olan şey Musa’nın asâsıdır. Asâ bir çoban değneğidir. Ebadı da üç aşağı beş yukarı bellidir. Şu durumda ke-ennehâ (sanki.. gibi..) bileşik edatı, “yılanın niteliğine” değil de “görüntünün mahiyetine” ilişkin anlaşılmalıdır. Eğer durum buysa, “yılan gibi görme” âyeti/‘ilâhî kudret delîli’, görülen nesnenin mahiyetine yönelik bir müdâhaleyle değil, gören öznenin algısına yönelik bir müdâhaleyle gerçekleşmiş olmalıdır (Bkz: aynı ibâreyle 28:31). Allahu a’lem. [3287] Zira, ilâhî bir koruma ve güvence altındadırlar: “Çünkü sen güvence altında olanlardan birisin” (28:31).  

3246 Moses was now transported into an entirely new world. What he had taken to be an ordinary fire was a dream of the spiritual world-rays from the angels of light. The desert in which he had been was the lower life stripped of its ornaments, leading to the divine light of Sinai. Through that Light he heard the Voice of the Source of Wisdom and Power. His own rod or staff was no longer the dead piece of wood that had hitherto supported him. It became instinct with life, a life that moved, and had the power of offence and defence in it, as all living Good must have in its fight with Evil. His own transformation is described in the next note. 3247 In this great, new, wonderful world, that was opening out to Moses, he had to get his vision adjusted to his new surroundings, as an ordinary man has to adjust his sight before he can see into any very strong light that is new to him. The staff which had become alive as a snake frightened him: yet it was to be his own instrument of work in his new mission. All fear was to be cast out of his mind, as befitted a man chosen by Allah.