Necm Sûresi 27. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 43/19.  

1- Müşrikler, inançlarını sembolize eden ilahlarına Lât, Uzzâ, Menât örneğinde olduğu gibi dişi isimler koymuşlardı. Müşrikler, meleklerin Allah'ın kızları olduğuna inanıyorlardı.  

(*) Bu âyete bakarak meleklerin erkek olduğunu savunmak mantık hatası olur. Zira dişisi olmayanın erkeğinden söz edilemez. Ahirete inanmamak ile meleklere isimler takmanın nasıl bir ilgisi olabilir? Temenni, istek ve arzularını put edinme hastalığı her türlü zevki dünyada tatma isteğini ortaya çıkarır. Bu durum da ahiret yokmuş gibi bir yaşantı oluşturur. (Kurandan Hayata)  

1 Ahirete gerçekten imanı olmayanlar, günahtan ve Allah’a karşı iftiranın ahiretteki ceza ve sorumluluğundan hakikî iman ile korkmadıkları için; meleklere Allah’ın kızları diyorlar, dişi kabul ediyorlar ve onlara dişi isimleri verip putlarını da kadın şeklinde yapıyorlardı. Bunun altında yatan ana sebep, kadının istismarı, zevk ve rüşvet aracı olarak kullanılmasıdır. Çağdaş kâfir ve müşrikler de aynı köhne mantığı ambalaj farkıyla kullanmakta ve ilkelliklerini de bunun bir medeniyet olduğunu savunarak kılıflamaya çalışmaktadırlar.  

20 Lafzen, “melekleri dişi adlarla adlandırırlar” -yani onların cinsiyet sahibi olduklarını düşünür ve/veya onları “Allah’ın kızları” olarak görürler. Kur’an’ın birçok yerde işaret ettiği gibi, bu bağlamda sözü edilen insanlar ölümden sonraki hayata inanırlar, çünkü meleklerin ve taptıkları hayalî ilahların kendileri ile Allah arasında “aracılık” yapacaklarını ve onlar için “şefaat”te bulunacaklarını ümit ederler. Ancak onların inançları, insanın öteki dünyadaki konumunun bu tür dışsal faktörlere bağlı olmadığını, ama doğrudan ve zorunlu olarak insanın bu dünyadaki yaşama tarzı ile bağlantılı bulunduğunu kavramalarına imkan vermeyecek kadar bulanıktır: ve böylece Kur’an, onların davranışının, pratik amaçlar açısından, öteki dünya düşüncesine tamamen karşı çıkanların davranışından fazla farklı olmadığını bildirir.  

[4790] Müşrik Mekke toplumunda meleklerin şefaatine inanan bu kesimin, ikircikli de olsa âhirete de inandıkları söylenebilir. 38. âyetin nüzul sebebi rivayeti de bunu destekler. Buna rağmen onlar, âhireti inkâr eden “dehrî” reislerle aynı gözede buluştular: yaptıklarının sorumluluğunu üstlenmemek ve hesap vermekten kaçmak (Krş: 45:23, 25, 32, 24, 28 ve 31 nolu notlar ve 78:3, not 4).  

5102 Cf. 53:21 above, and n. 5096. The Pagan Quraysh had no firm belief in the Hereafter. Their prayers for intercession to angels and deities was on account of their worldly affairs.