Munâfikûn Sûresi 6. Ayet Meali

6.Yine İbnu Cerir`in Urve`den rivayet ettiğine göre: "Onlar için ister mağfiret dile ister dileme. Sen onlar için yetmiş kere mağfiret dilesen de Allah onları bağışlamayacaktır" (Tevbe, 9/80) mealindeki ayeti kerime inince Resulullah (a.s.): "Ben yetmişten fazla mağfiret dileyeceğim" diye buyurdu. Bunun üzerine bu ayeti kerime indirildi.  

Bkz. 9/80  

 Hz. Peygamber, Benî Mustalik seferinde iken Müreysi suyu başında Cehcâh b. Saîd (r.a.) ile Sinan-ı Cühenî arasında kavga çıkmış, fakir muhacirlerden biri, Cehcâh lehine kavgaya müdahale etmişti. Münafıkların reisi Abdullah b. Übey de muhacirlere ağır hakaretler savurarak, yardım edilmemesini söylemişti. Henüz pek genç yaşta bulunan Zeyd b. Erkam (r.a.), bu küstahça sözleri işitmişti. Keyfiyeti Hz. Peygamber’e haber verdi. Hz. Peygamber de İbni Übey’i çağırtarak söylediklerini soruşturdu. İbni Übey, muhacirlerle ilgili suçlamalarını inkâr edince Hz. Peygamber ve sahâbe yanında yalancı duruma düşmekten son derece üzülen Zeyd’in doğruluğu bu sûrenin inişiyle ortaya çıktı. İbni Übey ise, âyette belirtildiği gibi, kendisine teklif edilen istiğfar taleplerini reddetti. Hz. Peygamber’in huzuruna gitmeyi gururuna yediremedi. Aradan çok zaman geçmeden de çetin bir hastalığa tutulup öldü.  

1- Resul'ün çağrısına karşı büyüklük taslayarak, çekip giden, günah işlemeyi kanıksamış olan.  

(*) İşte burada Allah Resulûnün istiğfarı/şefaati münafık olanlara (gerçekten inanmamış olanlara) hiçbir faydası olmamıştır. Yine bundan anlaşılıyor ki, Hz. Peygamberin dua ve istiğfarı/şefaati dünyadadır, ahirette değil. Ama dünyada yaptığı o istiğfarın/şefaatin ahiret gününde faydası ise ancak yüce Allah’ın dünyada istiğfar/şefaat için izin verdiği muvahhid /mümin kimseler için geçerlidir. Yani muvahhid olmayanlar için dünya hayatında Allah resulüne istiğfar/şefaat izni verilmemiştir. Zaten iman, ameli salih, ibadet, dua ve istiğfar/şefaat dünya hayatındadır, ahirette değil. Zira dünya hayatı olan imtihan süreci bittikten sonra, yani ahirette iman etmenin, dua ve istiğfarda/şefaatte bulunmanın hiçbir kimseye faydası olmayacaktır. İstığfarın, yani şefaatin yapıldığı yer dünya hayatı olduğuna dair işte birkaç örnek: 1- Hz. İbrahim kendi babası için istiğfarda/şefaatte/bulunmak istemişti, ama onun babası müşrik olduğundan yüce Allah onun için izin vermemişti. 2- Yine Hz. Nuh oğlunun kurtuluşu için dua etmek/şefaatte bulunmak istemiş, ama yüce Allah onun için de izin vermemişti. 3 - Hz. peygamber de münafıkların cenaze namazını kılıp onlara dua ve istiğfarda/şefaatte bulunmak istiyordu, ama yüce Allah ona da izin vermiyordu. Çünkü yüce Allah ancak muvahhid kimseler için dua ve istiğfar/şefaat iznini veriyor. İşte bu nedenle yüce Allah’ın izin verdiği şefaat bu dünyadadır, ahirette değil. Ama maalesef şefaat konusu hep yanlış anlatılmaktadır. Ayrıca ahiret günündeki şefaatle ilgili rivayetlerin tutarsız ve çelişkili ve hatta Kur’an’a aykırı olduklarından hepsi de uydurma ve yalandır. (الله اعلم)  

3 Krş. Mâide, 5/108; Tevbe, 9/24, 80; Saf, 61/5  

Benzer mesaj: Tevbe 9:80.  

7 Karş. 9:80 ve ilgili not 111.  

Hidâyet istemeyen, doğru yola dâvet edildiğinde kibirlenerek reddeden kimseyi zorla hidâyete getirmek Allah’ın âdeti değildir.  

5473 The stiff-necked rejecters of Allah's Truth have made a wide gulf between themselves and Allah's Grace. No prayer for them will help them. In the attitude of rebellion and transgression they cannot obtain Allah's forgiveness.