Mu'minûn Sûresi 52. Ayet Meali

Bkz. 21/92Ayette geçen “ümmet” sözcüğünü “din” olarak alanlar da “ümmet” olarak alanlar da vardır. Her iki durumda da anlıyoruz ki; dinin esasını oluşturan vahiy aynı kaynaktan geliyor o mesaja iman edenler de tek bir ümmet olarak nitelendiriliyor. Bir olan dinin farklı şeriatlara ayrılması peygamberlere indirilen ilave ve özel hükümlerle gerçekleşmiştir. Bu durum dinin farklı olduğunu ve her millete ayrı bir dinin geldiğini göstermez. Tevhid dininin adı “İslam” dır ve bütün peygamberler ve onlara tabi olanlar Müslümandır. Aralarında din ve inanç ayrılığı yoktur. Bugün bu toplumların farklı adlarla anılmaları kendilerinin yakıştırmalarıdır. Hz. Musa zamanında Yahudilik diye bir şey yoktu, herkes Müslümandı. Hz. İsa ve havarileri Müslümandı, Yahudilik ve Hıristiyanlık daha sonradan icat edildi. Kur’an’ın Yahudiler için “Yahûdiyyen”, Hıristiyanlar için “Nesrânîyyen” ifadelerini kullanması (A. İmran 3/67) ya da “Yahudileri “Hâdû”, Hıristiyanları “Nesârâ” şeklinde anması (Bakara 2&62) o toplumların kökeninin ve etnik yapısının bilinmesi içindir.  

1- Topluluğunuz, toplumunuz. 2- Gideceğiniz ana yolunuz, yönünüz ve amacınız aynıdır.  

[4] Usul-ü şeriatta dininiz birdir.  

Benzer mesajlar: Bakara 2:213; Yûnus 10:19; Enbiyâ 21:92.  

1 Benden başkasından sakın korkmayın.  

28 Yukarıdaki ayet de, 21:92’de olduğu gibi, hangi tarihî isimlendirme altında olursa olsun, gerçek anlamıyla Allah’a inanan herkese hitab etmektedir. Kur’an, Allah’ın elçilerinin hepsini içine alan önceki atıfla, zamanın ihtiyaçlarına ve hitab ettikleri toplumların tâbi olduğu izafî şartlara bağlı olarak getirdikleri uygulamaya ilişkin ilke ve kurallar arasındaki haricî ve biçimsel farklılıklar ne olursa olsun, bütün peygamberlerin aynı temel gerçeklerle gönderildiklerine, aynı temel gerçekleri tebliğ ettiklerine işaret etmektedir. (Bkz. 5:48’in ikinci paragrafı hk. 66-68. notlar.)  

[2932] Bu âyet tüm elçileri ve onların getirdiği saf mesaja iman edenleri tek bir “ümmet” olarak nitelemektedir. Bu, tüm vahiylerin kaynak ve hedef birliğini gösterir (Krş: 21:92, not 95).  

(Her peygambere zamanında böyle bir hitab buyurulmuş ve sonra hepsinin ulaştığı nimetleri ifade etmek üzere, bu hitab özellikle peygamberlerin sonuncusu Hz. Muhammed [s.a.s]e yöneltilmiştir. Burada peygamberlere karşı "Onlar da, sizin yediğinizden yiyor, içtiğinizden içiyor" diyenlerin sözlerine bir cevap vardır. Evet, peygamberler de, yemeğe içmeye izinlidirler; fakat onlara itiraz eden kafirler gibi, haram ve helali ayırmadan yemezler, insanların haklarına tecavüz etmezler. Onlar güzel çalışıp iyi ameller yaparak; Rablerine kulluk etmek ve şükürlerini yerine getirmek için yerler. Onun için, Firavunlara, zalimlere itaat etmek ve onlara bağlanmak ziyan olduğu halde, Peygamberlere itaat etmek ve onların izinden gitmek; dünya ve ahirette mutluluk sağlayan bir nimettir)  

Dinin esası akaidde, şeriatların esasında birdir. Fakat o esasların dalları olmak üzere peygamberlere indirilen farklı şeriatlar hususî hükümler ihtiva ederler. Bir hadiste: “Peygamberler, babaları (dinleri) bir, anneleri (şeriatları) ayrı kardeşlerdir.” buyurulmuştur.  

Bir tek topluluktan ibarettir. Aralarında dîn ve inanç ayrılığı yoktur. Çünkü hepsi, tek makbul dîn olan İslam'a inanmaktadır.  

[*] Ümmet, din anlamına da gelir(Müfredat). Bakınız Enbiya 21/92. Ümmet ile kavim kelimeleri arasındaki anlam farklılığını anlayabilmek için her iki kelimeninde aynı cümlede kullanıldığı Araf 7/159 ayetine bakınız.  

2909 Cf. 21:92-93. All prophets form one Brotherhood: their Message is one, and their religion and teaching are one: they serve the One True God, Who loves and cherishes them; and they owe their duty to Him and Him alone.