Mu'minûn Sûresi 53. Ayet Meali

Bkz. 21/93  

(*) Bu ayet ilk ağızda, şu ya da bu yoldaki muhtelif dinî gruplara, yani daha önceki vahyî tebliğlerden birini ya da ötekini benimseyen, ama zaman içinde tevhidî yoldan ayrılıp Yahudilik, Hristiyanlık gibi ayrı isimler altında hizbî bir taassup içine kapanıp katılaşan ve her biri kendi dogmalarına, kendi biçimsel, törensel uygulamalarına kıskançlıkla sarılıp diğer bütün ibadet yollarına (menâsik, bkz. 22: 67) karşı en küçük bir müsamaha göstermekten uzak kalan gruplara işaret etmektedir. Yukarıdaki kınama, ayrıca, bu yerleşik ve kurumlaşmış dinlerin kendi içlerinde birliği bozan hizipleşmeye de işaret etmektedir ki bu bütün ümmetler için geçerlidir ve dolayısıyla, son Peygamber Muhammed (s)’in bugüne kadar uzanan bütün izleyicilerini de içine almakta ve onlara, çağımızda İslam dünyasının içine gömüldüğü doktriner uyuşmazlığı önceden haber veren ve bunu kınayan bir mesaj vermektedir. (M. Esed. Meal Açıklaması) İşte maalesef bugün Müslümanların da İslam dininin tek kaynağı olan yüce Allah’ın kitabı Kur’an’ı Kerimi, yani yüce Allah tarafından indirilen Kur’an’daki hak dini terk ederek, uydurma hadisleri, israiliyatları, fikhi mezhepleri, meşrepleri, tarikatları vs. adeta kendilerine bir din haline getirdikleri yüzünden pek çok hizip ve fırkalara ayrıldıkları, hatta bu konuda Yahudi ve Hristiyanları bile çok geride bıraktıkları bir vakiadır. Öyle olmuş ki, bunlar Kur’an’la, İslamla ve Müslümanlıkla değil, Sünnilikle, Şiilikle, mensubu bulunduğu şu veya bu mezhebi, meşrebi ve tarikatı vs. ile övünmeye başlamış, kendisi gibi aynı ekolün, mezhebin veya meşrebin mensubu olmayan diğer Müslümanları da sapıklık, fasıklık, bidat ve hurefacılıkla itham etmeye başlamıştır. Bunun neticesinde ise, İslam dünyası paramparça olup adeta birbirlerine düşman olmuşlardır. Hâlbuki yüce Allah Hac -22/78. ayette (هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ مِنْ قَبْلُ)‘’O (Allah), sizleri bundan (Kur’an’dan) önce de bundan (bu vahyin, Kur’an’ın gelişinden) sonra da Müslümanlar olarak adlandırmıştır…’’ diyerek, Müslümanlık ismi dışında hiçbir ismi bize uygun görmemiştir. Ne zaman ki Müslümanlar kendilerine sadece Müslüman adını verip, tek hidayet rehberi ve kaynağı olan Kur’an’ı Kerimi bilip, hiçbir şeyin/söz konusu oluşumların, uydurma hadisler ve bunlardan kaynaklanan yanlış tefsirlerin, israiliyatların, mezheplerin, meşreplerin, tarikatların vs. gibi fırkaların/ etkisi altında kalmadan Kur’an’ı, yine Kur’an’dan öğrenmeye ve hayatlarını sadece Kur’an’a göre düzenlemeye çalışırlarsa, işte o zaman bütün Müslümanların bir araya gelip, huzur, barış, uhuvvet ve ümmet şuuru ile birlik ve beraberlik içinde yaşamaları mümkün olacaktır… Yüce Rabbimden niyaz ve temennim bütün Müslümanlara bu inanç ve şuuru lütfetmesidir.  

[5] Kendi dinini hak, öbür dinleri bâtıl bilerek sevinir.  

Benzer mesajlar: Enbiyâ 21:93; Rûm 30:32.  

1 Bu ayet bugünkü Müslümanların durumuna da bir işarettir. Zira bugün Müslümanlar her ne kadar dinlerinin adını değiştirmemişlerse de içeriğini bölük pörçük bir hale getirmişler ve her mezhep, meşrep ve cemaat ancak kendilerinin daha doğru olduğunu savunmaya başlamışlardır.  

29 Karş. 21:93.30 Lafzen, “ellerinde bulunanla hoşnutluk duyar oldular”. Bu ayet ilk ağızda, şu ya da bu yoldaki muhtelif dinî gruplara, yani daha önceki vahyî tebliğlerden birini ya da ötekini benimseyen, ama zaman içinde tevhidî yoldan ayrılıp Yahudilik, Hristiyanlık gibi ayrı isimler altında hizbî bir taassup içine kapanıp katılaşan ve her biri kendi dogmalarına, kendi biçimsel, törensel uygulamalarına kıskançlıkla sarılıp diğer bütün ibadet yollarına (menâsik, bkz. 22:67) karşı en küçük bir müsamaha göstermekten uzak kalan gruplara işaret etmektedir. Yukarıdaki kınama, ayrıca, bu yerleşik ve kurumlaşmış dinlerin kendi içlerinde birliği bozan hizipleşmeye de işaret etmektedir ki bu bütün ümmetler için geçerlidir; ve dolayısıyla, son Peygamber Muhammed (s)’in bugüne kadar uzanan bütün izleyicilerini de içine almakta ve onlara, çağımızda İslam dünyasının içine gömüldüğü doktriner uyuşmazlığı önceden haber veren ve bunu kınayan bir mesaj vermektedir -karş. İbni Hanbel, Ebû Dâvûd, Tirmizî ve Dârimî tarafından kaydedilen sahih Hadis: “Yahudiler yetmişbir fırkaya, Hristiyanlar yetmişiki fırkaya bölünmüşlerdir; benim ümmetim ise yetmişüç fırkaya bölünecektir.” (Burada hatırlanmalıdır ki, klasik Arapça’da “yetmiş” sayısı -tıpkı “yedi” sayısının “muhtelif” ya da “çeşitli” anlamı ifade etmesi gibi- çoğu zaman, belirli bir sayısal değeri değil, bir “çokluğu” ifade etmek için kullanılır; dolayısıyla, burada Hz. Peygamber’in ifade etmek istediği husus da, Müslümanların sonraki çağlarda pek çok hizip ve fırkalara ayrılacağı, hatta bu konuda Yahudi ve Hristiyanları bile geride bırakacakları hususudur.)  

[2933] Önce hakikati parçalayıp, sonra onun elindeki parçasıyla övünmek… Oysa parçalanan hakikat hakikat olma niteliğini kaybeder. Zımnen: Hiçbir şeyin parçası kendisi değildir.  

2910 The people who began to trade on the names of the prophets cut off that unity and made sects; and each sect rejoices in its own narrow doctrine, instead of taking the universal teaching of Unity from Allah. But this sectarian confusion is of man's making. It will last for a time, but the rays of Truth and Unity will finally dissipate it.