Muhammed Sûresi 37. Ayet Meali

6.Yahut: Bütün mallarınızı alır ve böylece sizi çıplak (malsız mülksüz) bırakırsa.  

 Âyet, malların tümünün istenmesi halinde belirecek cimrilik duygusunun, İslâm’a ve Hz. Peygamber’e kin besleme ölçüsüne kadar varacağına temas ederek, insanın mal karşısındaki psikolojik durumunu tahlil etmektedir.  

1- Mallarınızı.  

(*) Allah müminlerden itaat istiyor, âhiret saadetinden ibaret olan büyük ödülü de müminlerin servetlerine değil, itaatlerine, mümine yaraşan hayat tarzına veriyor. İslâm fıtrat dini olduğuna göre onun teklifleri de fıtrata uygun olacaktır. İnsan tabiatında mal sevgisi, servete bağlılık ve onu koruma arzusu vardır. Bu duygu ve arzulara rağmen müminlerden, âhiret saadeti ve Allah rızası için kesin olarak, bağlayıcı bir buyrukla servetlerinin tamamı istenseydi, bu emri yerine getirmede zorlanırlardı, itaatsizlikler olur, beşerî zaaflar kendini gösterirdi. Böyle yapılmadı, farz olan harcamalar ve vergiler dışında kalan ibadet maksatlı harcamalar (sadakalar, bağışlar) kişilerin tercihine bırakıldı. Bununla beraber dini, ırkı, bölgesi farklı da olsa bütün insanların yaşama hakkı bulunduğu, bu hakkın gerçekleşebilmesi için de her insanın yaşamak için muhtaç bulunduğu şeyleri elde etmiş olması gerektiği için cebrî ödemelerin (zekât, fitre, kefâret vb.) temel ihtiyaçları karşılamaması hâlinde müslümanların, ihtiyaç fazlası mallarından yine ödeme yapmaları-zarûreten -farz olur. “Yardım isteyenlere ve yoksullara mallarından belli bir pay ayırırlardı” meâlindeki âyetle, (Zâriyât 51/19) bir seferde Hz. Peygamber’in, çeşitli malları ve ihtiyaç maddelerini tek tek zikrederek, “Fazlası olan, ihtiyacı olana versin” deyince sahâbenin bu sözden, “ihtiyaç devam ettikçe fazlada haklarının bulunmadığı” sonucunu çıkarmaları da bu zaruret hükmünü desteklemektedir (Müslim, “Lukata”, 18). Kaynak: (Kur’an Yolu Tef. Cilt: 5 S: 60)  

1 Bu âyet, “Eğer Allah, mallarınızın (tamamını) isteseydi ve sizi buna zorlasaydı, o zaman cimrilik ederdiniz ve bu da sizin kinlerinizi ortaya çıkarırdı.” şeklinde de tercüme edilebilir. Bu âyetten; Allah’ın, insanlara yükümlülükler koyarken güçlerini ve ihtiyaçlarını nasıl gözettiği çok iyi anlaşılmaktadır. Çünkü insanı yaratan Odur. O halde yarattıklarını en iyi bilen de Odur.  

42 Zımnen, “bütün mal varlığınızdan ayırmak için”.43 Ezğân’ın “ahlakî zaaflar” olarak çevrilmesi konusunda bkz. not 37. Bu bağlamda ezğân terimi 91:8’deki fucûr ile aşağı yukarı aynı anlama sahiptir. Buradan çıkarılacak sonuç şudur: insan “zayıf yaratılmış” olduğundan (4:28), müminler üzerine çok fazla yük yüklemek, kendi kendini zayıflatma (self-defeating) olurdu, çünkü imanın artması yerine yok olmasıyla da sonuçlanabilirdi. Bu pasaj, insan tabiatını, olduğu gibi, bütün Allah vergisi karmaşıklığı ve iç çelişkileri ile dikkate alan ve bu nedenle, ilke olarak (a priori) imkansız bir ideali insan davranışına temel almayan Kur’an’ın üstün gerçekçiliğini gösterir. (Karş. 91:8, insan kişiliğinin hem “ahlakî zaaflarla hem de Allah’a karşı sorumluluk bilinci ile donatılmış” olduğundan söz eden ayet -ilgili not 6’da açıklanmış olan ifade.)  

[4582] Edğân için bkz: 29. âyet, not 34.  

(6) Mala olan sevginiz yüzünden, onu sizden isteyen Allah’a ve Resulüne karşı kin duyardınız.  

4862 Cf. 3:180. 4863 Complete self-sacrifice, if voluntarily offered, has a meaning: it means that the person's devotion is exclusively and completely for the Cause. But no law or rule can demand it. And a mere offer to kill yourself has no meaning. You should be ready to take risks to your life in fighting for the Cause, but you should aim at life, not death. If you live, you should be ready to place your substance and your acquisitions at the disposal of the Cause. But it is not reasonable to pauperise yourself and become a hanger-on for the Cause. Moreover, the inborn tendency to self-preservation in an average man would lead to concealment and miserliness if all were asked for the Cause, by Law, and there would further be a feeling of bitterness and rebellion.