Muddessir Sûresi 32. Ayet Meali

Kuran'daki yeminlerin fonksiyonu için bak 89:5.  

[8] Veya evet, evet.  

23 Bu ayet, ve yemin edatının, kendisinden sonra belirtilen gerçeğe ya da gerçeğin kanıtına ağırlık kazandırmak için -tanıklığa çağrıda olduğu üzere- (“Allah’a andolsun!” ifadesinde olduğu ölçüde) yemin kadar ağır ve güçlü bir iddia ve isbat manası ifade edecek surette ilk kullanıldığı yerdir: bu nedenle onu burada ve başka yerlerde “düşün” şeklinde çevirdim. Bu örnekte böylece vurgulanan hakikat, hilalin değişen evreleri ve gece ile gündüzün yer değiştirmeleri nasıl ki Allah’ın koyduğu tabiat kanunlarının bir sonucu ise günahkarın öteki dünyada çekeceği azabın da, aynı şekilde, bu dünyada yaptığı kötülüklerin tabii bir sonucu olduğu hakikatidir. (Ayrıca bkz. 2:7, not 7.)  

[5427] İki tarafı da gören bu mâna için bkz: 96:6. [5428] Nüzul sürecinde gelen ilk yemin (Bkz: 77:1, not 1). Bu yeminlerle, yemin edilen şey üzerinden bir ders verilmek istenmektedir. Buradaki muhtemel ders şudur: Allah’ın kötülük ve iyilik için koyduğu yasa, ay için koyduğu yasa gibidir. Küfür karanlığına izin veren Allah, bu karanlığı aydınlatmak için ışığını (mânasını) katından alan vahyin ışığıyla insana yol göstermiştir.  

[*] Âyetin tam meâli şöyledir: "Hayır Aya yemin olsun". Türkçede yemini, doğru söylediğinden şüphe edilen kişi yapar. Allah'ın yaptığı bu gibi yeminler ise yemin edilen şeyin önemini göstermek içindir. (Bkz. İbn Kayyim el-Cevzî, et-Tibyân fî Ahkâm'il-Kur'ân girişi) Türkçe'de böyle bir kullanım olmadığından meâl, maksadı ifade edecek şekilde yapılmıştır.  

5798 An oath in human speech calls in evidence something sacred in the heart of man. In Allah's Message, also, when delivered in human language, solemn emphasis is indicated by an appeal to something striking among the Signs of Allah, which will go straight to the human heart which is addressed. In each case the symbol of the appeal has reference to the particular point enforced in the argument. Here we are asked to contemplate three wonderful phenomena, and they lead up to the conclusion in verse 38. (1) The moon, next after the sun, is the most striking luminary to our sight. Its reflected light has for us even a greater mystery than the direct light of the sun, which looks to us like pure fire. The moon was worshipped as a deity in times of darkness. But in reality, though she rules the night, her rays are only reflections, and are wanting in warmth and vitality. So every soul which looks up to a mere creature of Allah for a sort of vicarious salvation is in spiritual darkness of error; for the true source of spiritual light and life is Allah, and Allah alone. For (2) the Night and (3) the Dawn, see the following note.