Mucâdele Sûresi 1. Ayet Meali

Zıhar yapmanın hükmü, keffareti, gizli konuşma ve meclis adabı, perygamberle özel konuşma meselesi, Allah düşmanlarını sevmemenin gerekliliğinden yahudi ve münafıkların değişik tavırlarından bah-sedip maskelerini indirir. Allah için sevip, Allah için buğzetme gerçeğini ortaya koyarak sûre sona erer.  

1.Hakim`in Hz. Aişe (r.a.)`den rivayet ettiğine göre bu ayeti kerime, Havle bintu Sa`lebe`nin kocasının kendisine zihar yapmasından dolayı Resulullah (a.s.)`a şikâyette bulunması üzerine indirilmiştir. (Zihar konusunda ayrıca Ahzab suresinin 4. ayeti kerimesinin iniş sebebine bakınız. Bunun yanısıra bu konuda, Mevdudi`nin Tefhimu`l-Kur`an adlı eserinde, C.6, sh 157-172`de gayet teferruatlı ve doyurucu bilgiler verilmiştir.)  

(*) Zihar ile kadınların boşanmayacağı hükmünü kabul etmiştir.  

[615] Mücâdele sûresi hakkında genel bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XIX, 81.[616] Kadının düşünce ve ifade özgürlüğü hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XIX, 83-87.  

Kocası “zihâr” yapan bir kadın, Hz. Peygambere gelerek kocasını şikâyet etmiş ve “zihâr” yoluyla kocasından boşanarak çocuklarından ayrılmasını ve yuvasının dağılmasını istememişti. Bilindiği gibi cahiliye devri geleneğinden olan “zihâr”, bir adamın karısına: “Sen bana anamın sırtı gibisin/annem kadar haramsın” demek suretiyle kadının o erkeğe haram olması âdetidir. Hz. Peygamber de kadına: “Sen ona haramsın” deyince, yuvasının dağılmasını istemeyen kadın Hz. Peygamberle tartışmaya başlamıştı. Bunun üzerine gelen bu ayetlerle cahiliye devrinden kalan “zihâr” geleneği kaldırılmış oldu.  

 Araplar arasında «zıhâr» denen bir âdet vardı. Şöyle ki, bir adam karısına, «Sen bana anamın sırtı gibisin» deyince kadın o erkeğe haram sayılır ve ebediyen kocası tarafından terkedilmiş olurdu. Ashâptan Evs bin Sâbit de karısına kızıp bu sözü söylemişti. Karısı Havle, Hz. Peygamber’e gidip genç yaşında kocasına hizmetler ettiğini, çocukları olduğunu, şimdi bu ihtiyarlık zamanında kocasının o sözü söyleyerek kendisini perişan duruma düşürdüğünü anlattı ve Hz. Peygamber’den tekrar kocasına dönmesi için hüküm istedi. Hz, Peygamber de «Sen ona haramsın» dedi. Kadın, küçük çocuklarına üzüldüğünü söylüyor, lehinde bir hüküm vermesini Allah elçisinden tekrar tekrar istiyordu. Nihayet Allah Resûlünde vahiy hali belirdi ve bu âyetler indi. Böylece Allah, o eski geleneğin, yanlış bir zandan ibaret olduğunu, böyle sözlerle kadının, kocasının anası olamayacağını bildirdi. Ancak böyle bir söz söyleyene de fakirlerin lehine olmak üzere bir ceza koydu. Konan cezalar 3-4. âyetlerde belirtilmiştir.  

Bu sure, her ayetinde "Allah" sözcüğü içeren biricik suredir.  

Zıhar: Câhiliye döneminde, karısından kesin olarak ayrılmak isteyen bir erkeğin “Ben seni boşadım” sözü yerine, karısını, annesinin bakılması harâm olan bir uzvuna benzeterek, karısına hitaben, “Bundan sonra sen bana anamın sırtı gibisin” ya da, “Bundan sonra sen bana anamın baldırı gibisin” gibi ifadeler kullanması.  

(1)“Kur’ân der: ‘Cenâb-ı Hakk, Semî‘-i Mutlak’tır, herşeyi işitir. Hattâ en cüz’î (küçük) bir mâcerâ olan ve zevcinden teşekkî eden bir zevcenin (kocasından şikâyet eden bir kadının) sana karşı mücâdelesini Hakk ismiyle işitir. Hem rahmetin en lâtif (güzel) cilvesine (parıltısına) mazhar ve şefkatin en fedâkâr bir hakīkatine ma‘den olan bir kadının haklı olarak zevcinden da‘vâsını ve Cenâb-ı Hakk’a şekvâsını (şikâyetini) umûr-ı azîme(çok büyük işler) sûretinde Rahîm ismiyle ehemmiyetle işitir ve Hakk ismiyle ciddiyetle bakar.’ İşte bu cüz’î maksadı küllîleştirmek (genişletmek) için, mahlûkātın en cüz’î bir hâdisesini işiten, gören; kâinâtın dâire-i imkânîsinden hâriç (yaratılmışlardan olmayan) bir zât, elbette herşeyi işitir, herşeyi görür bir zât olmak lâzım gelir. Ve kâinâta Rab olan, kâinât içinde mazlum küçük mahlûkların dertlerini görmek, feryadlarını işitmek gerektir. Dertlerini görmeyen, feryatlarını işitmeyen, ‘Rab’ olamaz. Öyle ise,*اِنَّ اللّٰهَ سَم۪يعٌ بَص۪يرٌ[Şübhesiz ki Allah, Semî‘ (herşeyi işiten)dir, Basîr (hakkıyla gören)dir] cümlesiyle iki hakīkat-i azîmeyi tesbît eder.” (Zülfikār, 25. Söz, 52)  

(*) Klasik müfessirlere göre bu ifade, kocası Evs b. Sâmit’in zihâr olarak bilinen İslam öncesi döneme ait keyfî yeminle boşadığı Havle (yahut Huveyle) binti Sa‘lebe’nin durumuna atıftır. Kadın, kendisini bütün evlilik haklarından yoksun bırakan ve aynı zamanda yeniden evlenmesini imkânsız kılan bu boşanmaya karşı Hz. Peygamber’e başvurduğunda, bu müşrik âdetini yasaklayan bu sûrenin 2-4. ayetleri nazil oldu. Sûrenin devamından ve bu konudaki muhtelif Hadisler’den anlaşıldığı kadarıyla, yukarıdaki ayetin, ilk olarak zihâr’ın kınanmasına işaret ettiği kuşkusuzdur. Ancak, ayette “kocası hakkında başvuran ... ”belirsiz herhangi bir kadından bahsedilmesi, bir kadının kocası hakkında şikayette bulunma hakkına sahip olduğu bütün durumları kapsamaktadır: Yani, sadece haksız ve zalimce bir boşamaya karşı değil, ama aynı zamanda bir kadının artık çekilmez hale gelen bir evlilikten kurtulma talebi ile ilgili başvurusunu da kapsar. Evlilik bağının bu şekilde kadın tarafından sona erdirilmesi ‘’hul’’ olarak adlandırılmış ve İslam Hukuku’nda 2: 229. ayete ve birçok sahih Hadis’e dayanılarak müeyyideye bağlanmıştır...O, (yani Hz. Peygamber) bu sûrenin nüzulünden önce zihâr yoluyla boşamanın geçerli olduğunu düşünmüş ve bu sebeple Havle’ye, “Sen gerçekten, artık [kocana] haram oldun.” demişti (Taberî). Bu düşünce, daha sonra 2. ayette ve devamında ifade edilen zihâr’ın yasaklanması hükmü ile hemen tersine döndürülmüştü. (M. Esed Meali 1.Ayet Açıklaması) Bu ayet grubu, İslam’ın kadına verdiği değerin en açık göstergelerindendir. Çünkü bir hanım, hakkını aramak için Hz. Muhammed’le çok rahat bir şekilde görüşebilmiş, derdini anlatmış, ikna olmayınca ısrar etmiş ve Yüce Allah’ın buyruklarının kendi lehine gelmesine vesile olmuştur. Ayrıca İsrailiyat ve uydurma rivayetlere dayalı geleneksel inanışa göre Hz. peygamberin içtihatları, hadisleri ve sünneti de vahiy kapsamındadır, yani vahiy sayılır. Şimdi onlara şunu sormak istiyoruz. Eğer bu iddianız doğru olsaydı, yüce Allah Hz. Peygamberin buradaki zıharla ilgili içtihadını veya düşüncesini reddeder miydi? Niye vahyi reddetsin ki? Eğer onun sünnetti, söz ve düşünceleri vahiy olsaydı, yüce Allah onun bu durumunu reddetmez, bilakis onun için onay verirdi. Demek ki, Hz. peygamberin sünnetine vahiy demek, haşa ilahi vahye, yani Kur’an’a ilave yapmak olur, ki bu da insanı küfre götürür. Zira bir tek vahiy kaynağı vardır, o da Kur’an’dır. Ayrıca vahyi, vahyi metluv ve vahyi gayri metluv diye ikiye ayırmak, Kur’an gibi başka bir vahiy kaynağına inanmak olur ki, bu da küfürdür. Hâlbuki Kur’an’ın emri (أتلو ما أحي اليك من الكتاب) (Resulüm), kitaptan sana ne vahyedilmişse onu oku (anlat ve tebliğ et)! (Ankebüt-29/45) İşte bu ayete göre vahyin tümü metluvtur, gayri metluv diye bir şey yoktur. Gayri metluv /okunmayan/ bir vahiy anlayışı ise bu ayette aykırıdır. Yok eğer deseniz, vahyi gayri metluv da vardır, o zaman haşa Allah Resulü bu ayetin gereğini yerine getirmemiş olup vahyin bir kısmını okuyup tebliğ etmemiştir, yani gizlemiştir. Çünkü iddia edilen o gayri metluv olan vahiy ortada yoktur. Hâlbuki ayet ona vahyin tümünü okumasını, yani okuyup tebliğ etmesini etmiştir.  

[1] Medine'de nâzil olmuş 22 âyettir.[2] Yâni duasını kabul etmiştir.  

(Medine’de nazil olmuştur ve 22 ayettir. Adını, ilk ayetinde geçen “tucâdilu” kelimesinden alır.)  

Medîne döneminde, hicretin beşinci yılında indirilmiştir. Kocası tarafından haksızlığa uğrayan bir kadının hak arayışından söz eden ilk ayetinde geçen “tücadiluke: seninle tartışan kadın” kelimesinden bu adı almıştır. “Mücâdele: tartışma” ve “Mücadile: tartışan kadın” adlarıyla tanınır. 22 ayettir. İslâm öncesi Arap geleneklerine göre, erkek karısına “Senin sırtın (vücudun) bana anamın sırtı gibidir! Yani, sen bundan böyle, bana öz annem gibi haramsın; benim gözümde artık anam bacım gibisin! Bu yüzden, ömür boyu bir daha sana el sürmeyeceğim!” deyince bir daha eşine yaklaşamazdı. “Zıhar” adı verilen bu çirkin gelenek, karı kocayı birbirlerine ebediyen haram kılar, fakat zavallı kadına bir başkasıyla evlenme hakkı tanımazdı. İşte günün birinde, Medîne’de yine böyle bir olay meydana geldi. Kocası tarafından “zıhar” yapılan Havle binti Salebe adındaki bir kadın, kendisine yol göstermesi için Peygamberin huzuruna gelip durumu ona arz etti. Peygamber bu konuda bir ayet olmadığını, ancak kendi görüşüne göre kocasından ayrılması gerektiğini ona söyledi. Kadıncağız, uğradığı haksızlığı tekrar tekrar dile getirerek bir çözüm bulması için Peygambere ısrarla yalvarıyor, Peygamber de hep aynı cevabı veriyordu. Sonunda kadın, çaresizlik içinde başını göğe kaldırıp “Ey Allah’ım!” diye yalvardı, “Yalnızlığımın şiddetinden ve beni perişan edecek ayrılık acısından sana şikâyette bulunuyorum! Küçük çocuklarım var, onları babasına bıraksam telef olacaklar, yanıma alsam aç kalacaklar! Bana bir yol göster yâ Rab!” Sonra arkasını dönüp gitti. Kadın henüz Peygamberin huzurundan ayrılmıştı ki, aşağıdaki ayetler nazil oldu:  

Bu ayet grubu, İslam’ın kadına verdiği değerin en açık göstergelerindendir. Çünkü bir hanım, hakkını aramak için Hz. Muhammed’le çok rahat bir şekilde görüşebilmiş, derdini anlatmış, ikna olmayınca ısrar etmiş ve Yüce Allah’ın buyruklarının kendi lehine gelmesine vesile olmuştur.,Rivayet olunduğuna göre, Evs b. Sâmit, eşi Havle binti Sa‘lebe’ye [zıhar] yapmıştı. Bunun üzerine Havle, Hz. Muhammed’e gelmiş ve ‘Ben, genç ve arzu edilirken Evs benimle evlendi. Yaşım ilerleyip çocuklarımın çoğaldığı bir zamanda, beni annesi gibi kabul etti. Benim küçük çocuklarım var. Onları onun ailesine bırakırsam perişan olurlar, bakamazlar. Onları yanıma alsam aç kalırlar’ demişti. Fakat konu hakkında ayet gelmediği için geleneğin kabulünü kendisine söyleyen Hz. Muhammed’in sözleriyle ikna olmayan Havle durumu Yüce Allah’a arz etmeye vardırmıştı.  

1 Bu kadın; Ensardan Evs b. Samit’in eşi Havle binti Sa’lebe’dir. Olay özetle şöyle olmuştur: Evs b. Samit bir gün eşine öfkelenip, ”sen bana, anamın sırtı gibisin” der. (Cahiliyye geleneğinde bir adam karısına bu sözü söylediği zaman o kadın, ona haram olurdu.) Sonra da söylediğine pişman olup, eşini çağırır. Kadın; “canım elinde olan Rabbime yemin ederim ki sen o sözü söyledikten sonra Allah ve Rasûlü hükmünü verinceye kadar sen benim yanıma gelemezsin!” der ve hemen Efendimizin huzuruna varıp, “Ey Allah’ın Rasûlü! Evs beni anası gibi kıldı, kimsesiz bıraktı, benim durumum ne olacak.” diye sorar. Peygamberimiz: “O sana haramdır” der. Kadın, “ama o beni boşamadı” deyince, Peygamberimiz tekrar: “O sana haramdır” der. (Sebeb-i nüzulüne dair bu rivayetlerden, anlaşılıyor ki örf ve âdet nesh edilmedikçe geçerli olur. Zıhar hakkında henüz bir hüküm nâzil olmamış bulunduğu için Rasulullah örf ve teamül gereğince kadına haram olmuşsun buyurmuştur.) Kadın bunun üzerine: “Allah’ım yalnızlığımın şiddetinden ve bana zor gelecek olan ayrılmamın acısından, Sana sığınırım, küçük çocuklarım var...” diye ağlamaya başlar. Bu sûrenin ilk âyetleri, bu olay üzerine indirilmiştir. Hz. Ömer, bu kadın yanına geldiği zaman ona ikram eder ve “Allah onu dinledi” derdi. Havle binti Sa’lebe: “Ayet nâzil olduktan sonra Rasûlullah (s.a.v); “Kocan seninle temas etmeden evvel bir köle azad etsin” dedi. Ben de; “Kölesi yok” dedim. Rasûlullah; “Öyleyse iki ay oruç tutsun” dedi. “Yâ Rasûlallah, o yaşlıdır, o kadar oruç tutamaz” dedim. Rasûlullah (s.a.v): “Öyleyse 60 miskini doyursun” buyurdu. “Onun sadaka verecek birşeyi de yoktur” dedim. Bunun üzerine Rasûlullah (s.a.v): Ben ona altmış sa’ hurma vereyim“ buyurdu. “Bir altmış sa’ da ben veririm” dedim. Rasûlullah (s.a.v): “İyi yaparsın. Sen onun yerine altmış yoksulu doyur ve amcaoğlunun yanına git” buyurdu. (Buhari, Ebu Dâvut, Vâhidî) 2 Bazı gerekçesini ya kendisi uyduran veya mutezile hurdalığından aşıran kişilerin (سَمِعَ) fiiline verdiği, “başvurusunu kabul etmiştir” anlamı, gülünç olduğu kadar Allah’a karşı edebe de mugayirdir.  

1 Klasik müfessirlere göre bu ifade, kocası Evs b. Sâmit’in zihâr (33:4 ile ilgili not 3’de açıklanmıştır) olarak bilinen İslam öncesi döneme ait keyfî yeminle boşadığı Havle (yahut Huveyle) binti Sa‘lebe’nin durumuna atıftır. Kadın, kendisini bütün evlilik haklarından yoksun bırakan ve aynı zamanda yeniden evlenmesini imkansız kılan bu boşanmaya karşı Hz. Peygamber’e başvurduğunda, bu müşrik âdetini yasaklayan bu surenin 2-4. ayetleri nazil oldu. Surenin devamından ve bu konudaki muhtelif Hadisler’den anlaşıldığı kadarıyla, yukarıdaki ayetin, ilk olarak zihâr’ın kınanmasına işaret ettiği kuşkusuzdur. Ancak, ayette “kocası hakkında başvuran ...” belirsiz herhangi bir kadından bahsedilmesi, bir kadının kocası hakkında şikayette bulunma hakkına sahip olduğu bütün durumları kapsamaktadır: Yani, sadece haksız ve zalimce bir boşamaya karşı değil, ama aynı zamanda bir kadının artık çekilmez hale gelen bir evlilikten kurtulma talebi ile igili başvurusunu da kapsar. Evlilik bağının bu şekilde kadın tarafından sona erdirilmesi hul‘ olarak adlandırılmış ve İslam Hukuku’nda 2:229. ayete ve birçok sahih Hadis’e dayanılarak müeyyideye bağlanmıştır. (Bu meselenin daha detaylı bir açıklaması için 2:229’un ikinci paragrafı ile ilgili 218. nota bkz.)2 Lafzen, “Her ikinizin karşılıklı çekişmesini (tahavvurakumâ) işitir”, yani hem kadını hem de kocayı, her ikisinin iç motivasyonlarını sonsuz hikmeti ve adaleti ile kuşatarak. İkinci bir ihtimal olarak da, yukarıdaki ayetin özellikli olarak Havle olayı ile igili olduğu düşünülürse, kumâ (“her ikiniz”) zamiri ile işaret edilen ikinci kişinin Hz. Peygamber olduğu söylenebilir. O, bu surenin nüzulünden önce zihâr yoluyla boşamanın geçerli olduğunu düşünmüş ve bu sebeple Havle’ye, “Sen gerçekten, artık [kocana] haram oldun.” demişti (Taberî). Bu düşünce, daha sonra 2. ayette ve devamında ifade edilen zihâr’ın yasaklanması hükmü ile hemen tersine döndürülmüştü.  

[4975] Lafzen: “İşitmiştir”. Baştaki kad edatı bir yana, hemen arkadan gelen “Allah ikiniz arasında geçen konuşmayı işitiyordu” cümlesi tercihimizin gerekçesini teşkil eder. Aksi tekrarı ifade eder. Âyet, Allah Rasûlü’nün terbiye ettiği nesle mensup bir kadının, hak ve hukuk konusundaki tavizsiz duruşu ve destânî özgüveninin ifadesidir. [4976] Bu haksızlığın kendisine yapıldığı hanım Havle bt. Sa‘lebe’dir. Eşi Evs b. Samit “Sen bana anamın sırtı gibisin” diyerek zıhar yemini yapar. Daha sonra Havle’ye birliktelik teklif ettiğinde bu kez o reddeder ve “Hükmü Rasulullah versin” der. Kocası, “Ben söyleyemem” der. Havle olayı Allah Rasûlü’ne taşır ve Nebi ile arasında şöyle bir konuşma geçer: - Ya Rasulallah! O beni aldığında gençtim, güzeldim, alımlıydım. Ona birçok çocuk verdim, yaşım da ilerledi. O zaman sevdiğiydim, şimdi anası oldum: beni sokağa bıraktı. #AD? -Vallahi talak vermedi! -Haram olmuşsun, bu konuda bir şey inmedi! -Bir daha düşün, kurban olayım ya Rasulallah! -Kendi görüşüm böyle! -Ama, bana muhtaç küçük bir yavrum var: eğer ona versem telef olur, yanıma alsam aç kalır. #AD? -Allah’ım! Halimi Sana, yalnız Sana havale ediyorum! (Taberi) Bu diyalogdan bir müddet sonra, Havle, bu âyetlerin indiği müjdesini alır. Dahası, “hakkını ve hukukunu arayan kadın” olarak hem Kur’an’a hem de tarihe geçer.  

Cahiliye Araplarında kadınların mâruz kaldıkları zıhar denilen bir durum vardı. Bu geleneğe göre koca, eşine: “Sen artık bana annem gibisin” deyince karısına yaklaşması haram olurdu. Fakat boşanma da vâki olmaz, kadın evli iken kocasız duruma düşerdi. Evs b. Samit (r.a) hanımı Havle’yi (r.a) yatağına çağırmıştı. O reddedince Evs zıhar yaptı. Havle Hz. Peygamber’e gelip özetle: “Evs benimle genç ve cazip olduğum sırada evlendi. Bunca zaman ona hizmet ettim. Çocuklar doğurup büyüttüm. Gençliğim gidince beni ortada bıraktı. Kocama dönme imkânı yok mu? O da buna razı?” Hz. Peygamber, cari duruma göre kocasına haram olduğunu söyledi. İki defa daha ısrarına rağmen yine aynı cevabı aldı. Havle sonra halini Allah’a arzederek: “Allah’ım yalnızlığımın şiddetini sana arzediyorum. Küçük yavrularım var, Evs’e bıraksam zayi olacaklar, yanıma alsam aç kalacaklar.” Havle henüz oradan ayrılmadan bu sûre nâzil oldu. Böylece erkeğin bir sözüyle karısının haram olmayacağı bildirildi. Yalnız yeminin ciddiyetini korumak için, böyle bir sözü söyleyene, bir köleyi hürriyetine kavuşturma veya iki ay oruç veya toplum yararına, fakirlere yardım fonunda kullanılan bir keffaret (altmış fakire yemek verme) hükmü verildi.  

Araplar arasında zıhâr geleneği vardı. Yani adam karısına "Sen bana anamın sırtı gibisin" deyince kadın kendisine haram olur, fakat tam boş da sayılmaz, evli olduğu halde kocasız gibi kalırdı. Karısına kızan Evs ibn Sâmit de bu sözü söylemişti. Karısı Sa'lebe kızı Havle de Hz. peygamber'e gidip, genç yaşında kocasına hizmetler ettiğini, çocukları olduğunu, şimdi bu ihtiyar zamanında kocasının o sözü söyleyerek kendisini perîşan duruma düşürdüğünü anlattı ve Hz. peygamber'den, tekrar kocasına varması için hüküm istedi. Hz. peygamber de: "Ğ Sen ona harâmsın" dedi. "Ğ Yâ Resûlallah, beni boşamadı!" diyen kadın, küçük çocuklarına üzüldü, lehinde bir hüküm vemesini Allah Elçisinden tekrar tekrar istedi, Allah'a yalvardı. Nihâyet Allah'ın Elçisinde vahiy hali belirdi ve inen bu âyetler, o eski geleneğin, yanlış bir zandan ibâret olduğunu, ağızdan çıkan bir sözle kadının, kocasının anası olamayacağını bildirdi. Yemînin saygınlığını korumak için, böyle bir söz söyleyene de, fakîrlerin lehine olmak üzere bir keffâret (fidye) getirdi:  

(1) Peygamberimizin Sahâbîlerinden biri, hanımına zıhar yaparak “Sen bana anamın sırtı gibisin” demişti. (Zıhar için 33:4’ün açıklamasına bakınız.) Kadın, Peygamberimize müracaat ederek, çocuklarıyla ortada kaldığını anlattıysa da, istediği cevabı alamadı. Fakat kadın ısrarlıydı. Peygamberimiz ise bu konuda bir vahiy almadığı için, ona istediği gibi bir cevap veremiyordu. Sonunda, Allah’a yönelerek durumunu şikâyet eden kadının cevabı, Peygamberimize vahiyle geldi ve bu âyetler indi. (İbni Mâce, Talâk: 25.)  

5330 The immediate occasion was what happened to Khawlah bint Tha'labah, wife of Aws son of Samit. Though in Islam, he divorced her by an old Pagan custom: the formula was known as Zihar, and consisted of the words "Thou art to me as the back of my mother". This was held by Pagan custom to imply a divorce and freed the husband from any responsibility for conjugal duties, but did not leave the wife free to leave the husband's home, or to contract a second marriage. Such a custom was in any case degrading to a woman. It was particularly hard on Khawlah, for she loved her husband and pleaded that she had little children who she had no resources herself to support and whom under Zihar her husband was not bound to support. She urged her plea to the Prophet and in prayer to Allah. Her just plea was accepted, and this iniquitous custom, based on false words, was abolished. See also n. 3670 to 33:4. 5331 For He is a just God, and will not allow human customs or pretences to trample on the just rights of the weakest of His creatures.