Meryem Sûresi 96. Ayet Meali

(*) Yani hem yüce Allah onları sevecek hem de onları mü’min kullarına sevdirecektir. (تفسير البغوي ) قال مجاهد : يحبهم الله ويحببهم إلى عباده ال  

(İbn-i Abbas şöyle diyor: “Peygamber (s.a.a) ellerini gökyüzüne doğru açarak şöyle arz etti: “Allah’ım! Musa bin İmran (kardeşi Harun’un vezirliği, nübüvvet işinde ortak olması ve risaleti tebliğ etmesi için) senden istekte bulundu. Allah’ım! Ben Muhammed de senden göğsümü genişletmeni, işlerimi kolaylaştırmanı, sözümü anlayabilmeleri için dilimin düğümünü çözmeni, ehlimden Ali bin Ebu Talib’i bana vezir kılmanı, O’nun vasıtasıyla sırtımı güçlendirmeni ve O’nu işlerimde bana ortak kılmanı diliyorum.” Daha sonra Resul-i Ekrem (s.a.a) Hz. Ali’nin ellerini tutarak ona şöyle buyurdu: “Ellerini gökyüzüne kaldır ve Rabbinden sana bir şeyler vermesi için istekte bulun.” Hz. Ali ellerini gökyüzüne doğru kaldırarak şöyle arz etti: “Allah’ım, kendi katında benim için bir ahit kıl ve benim için meveddet (muhabbet) icat et.” Bu sırada Cebrail nazil olarak Meryem suresinin şu ayetini getirdi: “İman edenler ve salih amellerde bulunanlara gelince, Rahman, onlar için (insanların kalbinde) bir sevgi kılacaktır.” Ashap bu olaydan dolayı hayrete düşünce Resul-i Ekrem (s.a.a) şöyle buyurdular: “Neden hayrete düşüyorsunuz, Kur’ân dört kısımdır; bunun dörtte biri biz Ehl-i Beyt hakkındadır, dörtte biri helaller hakkındadır, dörtte biri haramlar hakkındadır, dörtte birisiyse farzlar ve hükümler hakkındadır. Allah’a and olsun ki, Kur’ân’ın yücelikleri Ali hakkında nazil olmuştur.”)  

Bu ayette gerçek imanın kişiye kazandıracağı büyük ödüle dikkat çekilmektedir.  

80 Yani, onlara sevgisini bahşeder ve onları yaratıklarını sevme yeteneğiyle donatır, ayrıca onların hemcinsleri tarafından sevilmelerini sağlar. Sonraki ayetten de anlaşılacağı gibi, bu sevgi nimeti, insana ilahî mesaj yoluyla teklif edilen doğruluk-öğretisinin özünde mevcuttur.  

[2542] Vedûd olandan yansıyan, İlâhî yardıma mazhar, Allah’ın ödülüne layık, bir bakıma “mukaddes” bir sevgi. Ücret istemeyen Allah Rasûlü’nün meveddet istemesinin gerekçesi de budur (42:23). Vahiy dinin illeti ve sebebi olan sevgiyi hubb, sonuç ve meyvesi olan sevgiyi vudd ile ifade eder. Yine hubb da vudd da ca‘lî fiille geldikleri zaman (burada geldiği gibi), Allah’tan o sevginin alınabilmesinin sebepler âlemine bağlı olduğu ve hak edilmeden verilmeyen bir sevgi olduğu anlaşılır. İster ca’l ister halk fiiliyle Allah’a nisbet edilsin, her iki durumda da hubb Allah’ın fiilinin bir tecellisi olarak muhatabın vasfına ve eylemine, vudd ise Vedûd olanın zatî tecellisi olarak muhatabın cevherine tecelli eder. Bu açıdan bu ikincisi “müebbed muhabbeti” ifade eder. Buradaki sevgi iman ve sâlih amelin meyvesi olan sevgidir. Ebu Müslim bu âyeti “Allah onlar için cennette sevdikleri (şeyleri) var edecek” şeklinde anlar (Nkl: Râzî). Bu yorumda üstadın mensup olduğu meşrebin belirgin bir rolü vardır. Zira kendi isimlendirmesiyle “Tevhid ve Adâlet” ehli, hasımlarının isimlendirmesiyle Mutezile, Allah-kul arasındaki ilişkiyi “sevgiyle” izah etmeye pek sıcak yaklaşmamıştır. Oysa Allah-kul ilişkisinin ekseni “meveddet ve muhabbettir”. Allah’ı bilmenin, tanımanın ve dahi anlamanın yolu, O’nu O’na layık bir sevgiyle sevmekten geçer. Nasıl ki düşünce mantık vasıtasıyla yol alırsa, duygu da sevgi vasıtasıyla yol alır.  

Bu âyet indirildiğinde Mekke’de müminlere işkence ediliyordu. Âyet onlara müjde verip müminlerin yakında sempati göreceklerini bildiriyor. Bu âyeti açıklayan bir hadis meali: Yüce Allah bir kulunu sevince Cebrail’e: “Ben falanı sevdim, sen de sev!” der. Bunun üzerine Cebrail (a.s.) da onu sever ve gökte olan melekler: “Allah falanı sevmiştir, siz de seviniz!” diye nida eder. Artık göklerdekiler de onu sever. Sonra yeryüzünde de onun için bir sevgi yerleşmiş olur.”  

(10) Peygamberimiz bu âyeti şöyle açıklamıştır: “Allah bir kulu sevdiği zaman Cebrail’e buyurur ki: ‘Ben filân kişiyi sevdim; sen de sev.’ O da aynı şekilde göktekilere seslenir. Sonra o sevgi yeryüzü ahalisine indirilir.” (Tirmizî, Tefsir 19:6.)  

2532 His own love, and the love for man's fellow creatures, in the world and in the Hereafter. Goodness breeds love and peace, and sin breeds hatred and contention.