Meryem Sûresi 37. Ayet Meali

Aralarında ayrılığa düşen bu gurupların, Yahudiler ile Hristiyanlar veya Hristiyanların kendi içindeki mezhepler olduğu söylenmektedir. Hz. İsa’nın hak dini tebliğ ettiği insanlar, zamanla tevhid inancından saparak yüzlerce farklı mezheplere ve hattâ düşman gruplara ayrılmışlardır. Öyle ki; yeryüzünde başka hiçbir dinin mensupları Hıristiyanlar kadar farklı mezheplere ayrılmamış ve din savaşlarına girmemiştir. Tevhid inancına sahip olanlarla beraberHıristiyanların kimi, “İsa, Allah’ın oğludur”, kimi, “İsa, bir ilâhtır”, kimi “İsa, Allah’ın oğlu olmakla üç Allah’tan üçüncüsüdür” demiş, kimileri de Mormonlar gibi “çok tanrıcılığı” kabul etmiş ve bu inanç sistemleri altında yüzlerce mezhebe bölünmüşlerdir. Yahudiler de kendi aralarında onlarca farklı mezhep oluşturmuşlar. Hıristiyanlık öncesi, İslâm sonrası ve Çağdaş dönem günümüz Yahudileri olarak onlarca farklı mezhebe ayrılmışlardır.  

Hıristiyanların kimi, “İsa, Allah’ın oğludur”, kimi, “İsa, bir ilâhtır”, kimi de “İsa, üçlü ilâh anlayışının üçüncü elemanı olan oğuldur” demektedirler.  

 Tefsirciler, aralarında ayrılığa düşen bu gurupların, yahudiler ile hıristiyanlar veya hıristiyanların kendi içindeki mezhepler olduğunu, bunlardan kiminin Hz. İsa’ya «Allah’ın oğlu», kiminin «Allah’ın kendisi», bir kısmının «üç uknûmdan biri», bazısının da «Allah’ın kulu ve resûlü» dediklerini, böylece ihtilafa düştüklerini belirtiyorlar.  

(*) Müfessirler, âyette Hz. Îsâ hakkında ayrılığa düştükleri belirtilen grupların, yahudilerle hıristiyanlar veya Hıristiyanlık’taki farklı mezhep mensupları olduğunu söylemişlerdir. Yahudiler onun peygamber olduğunu bütünüyle reddederken, hıristiyanların büyük çoğunluğu onu “Allah’ın oğlu” olarak kabul etmiş; az bir kısmı ise “Allah’ın kulu ve resulü” olduğuna inanmıştır (bu ihtilâflar sonunda ortaya çıkan mezhepler hakkında bilgi için bk. İbn Âşûr, XVI, 106; Mehmet Aydın “Hristiyanlık”, DİA, XVII, 340-358). Kaynak: Kur’an Yolu Tefsiri Cilt: 3 Sayfa: 598-599) Yani Hz. İsa hakkındaki ilmi olmayan hissi yaklaşımların vardığı vahim sonlara ‘’İsa Allah’ın oğludur”diyen Nasturîleri, ‘’İsa Allah’ın kendisidir” diyen Mar-Yakubileri ve ‘’Allah üçün üçüncüsüdür” diyen Melkanîleri verebiliriz. (Kurandan Hayata)  

Benzer mesaj: Zuhruf 43:65.  

1 Sonra Yahûdî ve Hıristiyanlar kendi aralarında anlaşmazlık çıkardılar. Hz. Îsâ için, kimi Allah’ın oğludur, kimi Allah’ın kendisidir, kimi yere indi sonra göğe çıktı, kimi üçün üçüncüsüdür, kimi de Allah’ın kulu ve Peygamberidir dediler.  

28 Yani, ya Yahudilerin yaptığı gibi, bir peygamber olarak o’nu bütünüyle reddederek, ya da Hristiyanların yaptığı gibi o’nu tanrılaştırarak.29 Lafzen, “Büyük bir Gün’ün ortaya çıkmasından (meşhed) ötürü”; yani, Hesap Günü’nün.  

[2494] Elçileri hem Yahudice aşağılamaya, hem de Hıristiyanca ilâhlaştırmaya bir red. Bu ibâre ayrıca, Hıristiyanların tek tanrıcılıktan çok tanrıcılığa, tevhidden teslise uzanan çizgide birbirinden çok farklı ve hatta birbirine aykırı mezheplere ayrılmasına da bir atıftır. İlgili kaynaklara göre Hıristiyanlık içi inanç guruplarının sayısı altı yüze kadar çıkar. [2495] Veya: “sorgu anı” ya da “sorgu mekânı” yahut “tanıklığından dolayı” (Râzî). Meşhed kalıbının üç anlama da gelebilen yapısına istinaden.  

Bu gruplar Yahudilerle Hıristiyanlardır. Yahut Hıristiyanların Nesturîler, Yâkubîler ve Melkânîler şeklinde bölünmeleridir. Tarihi akış içinde Hıristiyanlık yüzlerce gruba bölünmüştür. Titiz bir tevhid inancına sahib olan Unitaire’lerin yanında, ekserî Hıristiyanların teslisi, hatta Mormonlar gibi bir grubun politeizm’i (çok tanrıcılığı) kabul ettiklerini de görürüz. Hülasa: “Yeryüzünde başka hiç bir dinin mensupları Hıristiyanlar kadar farklı inanç fırkalarına ve din savaşlarına girmemişlerdir.” [De Glasenapp, Les cinq grandes religions, Paris, Payot, 1954, s. 415)  

Çeşitli görüşteki insan toplulukları, Îsâ hakkında değişik inançlar beslediler. Kimi Îsâ'yı Allah'ın oğlu; kimi Allah ile beraber bir tanrı; kimi Allah'ı oluşturan üç elemandan biri kabul etti.  

2489 Judgement the word in the original is Mashhad , which implies many things: (1) the time or place where evidence is taken, as in a Court of Judgement; (2) the time or place where people are produced (to be judged); and (3) the occasion for such production for the taking of evidence. A very expressive phrase for the Day of Judgement.