Meryem Sûresi 29. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 23/50.  

 Allah’ın müstakbel elçisi olan çocuk, O’nun verdiği konuşma kabiliyeti ile dile geldi ve 30-33. âyetlerdeki sözleri söyledi.  

1- Anlam zorlamaları ile bu ayete, “İnsanlar onu henüz genç bularak, “Biz daha dünkü çocukla nasıl konuşalım?” şeklinde anlam vermek doğru değildir. İsa Nebî'nin beşikte konuşması gerçektir. 19:21. ayette de denildiği gibi bu olay bir mucizedir. İsa Nebî'nin beşikte iken konuştuğunu başka ayetler de bildirmektedir. (3:46; 5:110)  

(*) Sabi (صبي); mümeyyiz olup henüz büluğ çağına ermemiş çocuğa denir. Yani buluğ çağından küçük olanlara sabi denir. Bu kelimenin mehd ile birlikte gelmesi aslında çocuğun muhatap alınmamasının gerekçesi olarak küçük görülmesidir. Türkçede de ‘’Daha dünkü çocuk, tüyü bitmemiş, bıyıkları terlememiş, ağzı süt kokuyor.’’ gibi ifadelere benzemektedir. Olayı gözümüzde canlandırırsak şöyle bir anlatımla karşılaşabiliriz; Her hâlükârda Hz. İsa yeni doğmuş bir bebekken değil, süt emme yaşını geçmiş, buluğ çağına ermemiş bir dönemi işaret eden sabi döneminde konuşmuştur. Edindiğimiz bilgilere göre Yahudi ve Hıristiyanlar, İsa peygamberin beşikte konuştuğunu kabul etmemekte ve Kur’an’da bildirilen bu mucizeyi reddetmelerine gerekçe olarak da şu görüşleri ileri sürmektedirler: “Eğer bu olay gerçekten beşikte meydana gelseydi, çok ilginç ve etkileyici olması sebebiyle tevatür şeklinde yayılır ve hiç unutulmazdı. Hâlbuki böyle bir olay hiç duyulmamıştır ve Hıristiyanların en fanatiklerinde bile böyle bir inanç oluşmamıştır… Kaynak: (Kurandan Hayata) İşte Meryem’e hahamlar soru soruyor. Hz. Meryem onlara oğluyla konuşmaları gerektiğini işaret ediyor. Bunu duyan kibirli hahamlar ise henüz büluğ çağına ermemiş çocuğu aşağılayarak zımnen"Biz daha beşikten bitme, yani anasının bakım ve himayesinde bulunan çocuğu muhatap almayız!"dercesine “Biz böyle biriyle (bu konuyu) nasıl konuşabiliriz?’’demiş olabilirler. Yani ‘’beşikteyken’’ifadesinden kasıt, çocuk yaşta iken. Nasıl ki ‘’Beşikten mezara kadar ilim öğreniniz’’deniliyor ve bundan kasıt beşikte bir bebek iken değil, ilim öğrenilebilecek en erken yaş kast ediliyorsa, burada da aynı şey söz konusu olabilir. Yani buradan Hz. İsa’nın henüz süt emen beşikte bir bebek olduğunun anlamı değil, buluğ çağına ermemiş annesinin himayesinde yetişmekte olan bir çocuk olduğu anlaşılıyor. ((الله اعلم. Arapça bilenler aşağıdaki tefsir metinlerine bkz: . أما قولهم (كيف نكلم من كان في المهد صبيا) فلعله من جهة أنهم استغربوا أنها جاءت بولد وهي غير متزوجة فلابد أنها هي المجيبة علي ذلك وليس الطفل – الذي هو نتاج الحمل – بمسؤل ولا قادر علي حل الاشكال فالطفل غير عارف بسبب هذا الانتاج فلا معني للسؤال منه! لكنهم عند ما وجهوا كلام المسيح في رزانة وتعقل متين عرفوا أن ذلك اية من ايات الله فلا موضع للا ستغراب... المصدر : (شبهات وردود حول القران الكريم – الشيخ محمد هادي معرفة) في الجزء الأول من هذا المقال؛ ذكرتُ أن عيسى بن مريم تكلم في مهد حياته وكهولته، والجذر (مَهَدَ) هو تهيئة لما يلي باستبعاد ما يعوق، فمرحلته العمرية المبكرة مهد؛ أي أنها تمهيد وتوطئة لما يأتي من مراحل تنضج فيها معارفه وخبراته، فعيسى بن مريم تكلم بالحكمة صبياً مُمَيِزاً يعي ويستوعب ما حوله، وهذا هو ما يعقل من الجذر (مَهَدَ) في القرآن وسننية آيات الكتاب. ...صورت آيات سورة مريم رسالة المسيح من أولها إلى آخرها، من خلال قول الصبي الممَيِز؛ الذي رسم بقوله الحكيم الخطوط العريضة لرسالته القائمة على الإيمان بالله واليوم الآخر والعمل الصالح مريم :30-33 (عندما تكلم عيسى في مهد ج2) كلمة صبيا تعني ذكرا في مرحلة الصبا ولا تعني طفلا رضيعا وعبارة (في المهد صبيا) تعني أنه لازال في مهد صباه أي في بداية نشأته و لم يبلغ الحلم مهد ج2) كلمة صبيا تعني ذكرا في مرحلة الصبا ولا تعني طفلا رضيعا وعبارة (في المهد صبيا) تعني أنه لازال في مهد صباه أي في بداية نشأته و لم يبلغ الحلم (قصص_القرآن_بدون_خرافات) وقوله {في المهد} حال كأنه قال صغيراً {وكهلاً} حال أيضاً معطوفة على الأول. (المحرر الوجيز في تفسير الكتاب العزيز – ابن عطية ) ولهذا قال: {تُكَلِّمُ ٱلنَّاسَ فِي ٱلْمَهْدِ وَكَهْلاً} أى: تدعو إلى الله الناس فى صغرك وكبرك. وضمّن {تكلم} معنى تدعو، لأن كلامه الناس فى كهولته ليس بأمر عجيب".(الوسيط في تفسير القرآن الكريم) مريم تعود بابنها وقد جاوز سن الرضاعة : هذا وليس في القران تصريح بأن المسيح تكلم في المهد حال رضاعه أوان الكلام ذلك أن الله امتن علي المسيح اذ أيده بروح القدس ومنح له عقلا وافرا يكلم الناس بكلام معقول منذ طفولته فالي أوان كهولته فكان منذ صغره زكيا بارعا وافر العقل ينطق كما ينطق الرجل الخبير وسنذكر محاجته مع العلماء في أورشليم مذ بلغ من العمر 12 سنة بحيث أعجب الجميع كلامه فخافت مريم عليه وعنفته علي ذلك وهذا هو الظاهر من قوله تعالي (إِذْ قَالَ اللّهُ يَا عِيسى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَعَلَى وَالِدَتِكَ إِذْ أَيَّدتُّكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلاً...) أخرج الطبري باسناده الي سعيد بن جبير عن قتادة قال يكلمهم صغيرا وكبيرا و هكذا باسناده الي ربيع بن أنس وعن ابن جريج قال كلمهم صغيرا وكبيرا وكهلا وهذا كقولهم : اطلبوا العلم من المهد الي اللحد أي منذ الصغر فالي نهاية الكبر – والمهد كناية عن حالة الصبي في نعومة أظفاره ورخاوة هندامه فيضطجع فيما مهد له من مضجع ناعم فاره – علي أن مريم لما جاء بالمسيح كان قد تجاوز دور الرضاعة الاؤلي بعد مدة طويلة من ولادته ألمصدر : (قصص الانبياء لعبد الوهاب للنجار ص 387) نقلا من كتاب (شبهات وردود حول القران الكريم – الشيخ محمد هادي معرفة) الآية الثالثة التي نحن بصددها (سورة مريم: الآية 29) لا تخرج عن هذا المعنى، وهي فترة الحضانة التي يحتاج فيها الصغير لرعاية وتدريب، قبل أن يصل سن البلوغ وينفرد بتصرفاته. القول إن المهد هو سرير أو فراش الصغير هو فهم ظاهري وسطحي، لم يراع مدلول الكلمة في كتاب الله، وبطبيعة الحال لا يستقيم أن يكون صبيًّا أي: في سن الصبا، وفي نفس الوقت في سرير وفراش المهد : المصدر (الفصل الرابع - كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا) صبا الصَّبِيُّ: من لم يبلغ الحلم، ورجل مُصْبٍ: ذو صِبْيَانٍ. قال تعالى: قالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا [مريم/ 29] (الراغب الأصفهاني)  

8 Hz. Meryem, kendisi susma orucunda olduğu için çocuğun şimdi olmasa bile ileride size ne olduğunu kim olduğunu söyler anlamında işaret ettiğini anlıyoruz.  

Bu cümle “(Daha dün) beşikte olan bir bebekle nasıl konuşalım!” şeklinde de yorumlanabilir ki bu yorum devamında geçen “Hz. İsa’nın peygamber kılınması, ona kitap verilmesi, namaz, zekat ve annesine iyilik etmesi” görevlerini daha kolay anlamayı sağlar. Benzer mesajlar: Âl-i İmrân 3:46; Mâide 5:110.  

[2486] Ebu Ubeyde, bu âyetin yorumunda kâne yardımcı fiilinin farklı okunuşlarının anlama nasıl yansıdığını göstermiş, birinci sıraya ise “geçmişte kalmış, olup bitmiş bir iş” anlamını yerleştirmiştir (Mecâz). İşte bu bağlamda kânenin açılımı olarak gördüğümüz “daha dünkü” ifadesini parantez içine almadık. Bir sonraki âyette kendisine nübüvvet verildiğini söyleyen Hz. İsa’nın, henüz düşünme melekeleri tekâmül etmemiş ve hayat tecrübesi oluşmamış bir “beşik bebesi” olması düşünülemez. Bu yüzden ibârede geçen “beşik bebesi”, lafzî değil kinaî olarak anlaşılmalıdır. Kaldı ki 31. âyette salat ve zekâtla emrolunduğunu, 32. âyette de anasına iyilik yapmakla emrolunduğunu ve zorba kılınmadığını söyler. Bütün bunların “beşik bebesi”nin değil erişkin birinin yapabileceği şeyler olduğu açıktır. Belli ki, genç yaşta nübüvvet verilen Hz. İsa, onların gözünde ‘ağzı süt kokan dünkü çocuk’ olarak görülmektedir. Yaşını başını almış Yahudilerin, genç bir insanın kendilerine ebedî hakikatleri hatırlatmasını onur meselesi yaptıkları açıktır. Zira Kureyş’in Nebi’ye tavrı da aynıdır.  

2482 What could Mary do! How could she explain? Would they, in their censorious mood, accept her explanation? All she could do was to point to the child, who, she knew, was no ordinary child. And the child came to her rescue. By a miracle he spoke, defended his mother, and preached-to an unbelieving audience. See 3:46, and n. 388.