Mâide Sûresi 69. Ayet Meali

bk. Tefsîru Ebüssuûd, 1/108; et-Tefsîru’l-kebir, 3/103-106; Kur’an-ı Kerim 98/1-3.  

Bkz. 2/62 ve dipnotu, 22/17Otoritelerin çoğuna göre ayette geçen “Sabiîler”, Müşrik Arapların izlediği puta tapıcılık geleneğinin doğruluğundan kuşku duyarak ruhlarını tatmin edecek başka bir inanç sistemi aramış ve bu arayışları sonucunda Tevhid inancını benimsemiş kimselerdir. Eskiden mensupları çoğunlukla Irak ve Suriye’de bulunurdu. Hz. Muhammed’in peygamberliğinden sonra bunlar sayıları azalarak yok olma noktasına gelmiştir. Bunların Hz. Yahya’nın takipçileri olduğunu söyleyenler de vardır. Ayetin ifadesine göre, adı geçen gruplardan, Allah’a ve ahiret gününe inanarak güzel ve faydalı eylemlerde bulunan herkes Allah katında hak ettiği mükâfata kavuşacaktır. Çünkü önemli olan inanç sisteminin özüdür, Allah’ın varlığına inanmaktır, faydalı ve güzel eylemlerde bulunmaktır, ahiretin geleceğini kabul etmektir. Nitekim peygamberlerin geliş amacı da bu üç ilkeye hizmet etmektir. Bu konuda ayrıca Bakara suresi 62. ayetin dipnotuna da bakabilirsiniz.  

Âyet hakkında açıklama için Bakara sûresi, âyet 62’nin dipnotlarına bakınız.  

 Önceden bir kimsenin dini ne olursa olsun ve ne kadar günah işlemiş bulunursa bulunsun Son Peygambere uyup doğruca iman eder, bundan sonra da imanın gereğini yaşarsa onun dünya ve ahirette korkacağı hiçbir şey yoktur. Sabiîler hakkında bk. s. 10.  

Bak 2:62.  

* Munâfıklar: Dil ile İslâm dinine inandıklarını söyleyen, ancak kalben İslâm dinine inanmayan ve kendilerini mü’min gösteren ikiyüzlü kâfirlere denir. * Yahûdîler: Tevrât’ın aslını tahrif eden, Hz. Üzeyir peygambere [aleyhisselâm], “Allah’ın oğlu” diyen ve aslı İslâm iken peygamberlerinden sonra bozdukları inançlarının adını, Yahûdîlik olarak değiştiren kâfirlere denir. * Hıristiyanlar: İncîl’in aslını tahrif eden, Hz. Îsâ peygambere [aleyhisselâm] “Allah’ın oğlu” diyen ve aslı İslâm iken peygamberlerinden sonra bozdukları inançlarının adını, Hıristiyanlık olarak değiştiren kâfirlere denir. * Sâbiîler: Yıldızlara tapan kâfir bir toplumunun adıdır.  

1- Yahûdiliğin, Hıristiyanlığın ve Sabiîliğin geçerli oldukları zamanlarda iman eden ve sâlihâtı yapan Yahûdiler, Hıristiyanlar ve Sabiîler ile iman eden ve sâlihâtı yapan mü'minlerin ödüllerini Rabb'leri verecek. (Benzer ayet, 2/Bakara, 62). 2- Bozuk olan şeyi düzeltmeye çalışmak, düzeltici olmak, yapıcı olmak, düzeltmeye teşvik etmek, iyiye yönlendirmek.  

(3)Âyet-i kerîmede geçen “sâbiîn” ta‘bîri için, bakınız; (sahîfe 9, hâşiye 1)  

(*) Bu ayette son gelen Kur’an ve İslam dinine inanmış olanlar ile Kur’an gelmeden önce Allah’a ve ahiret gününe inanmış ve salih işler yapmış olan yahudi, Sabii ve Hristiyanlara vurgu yapılmıştır. Kur’an’dan önce Allah’a ve ahiret gününe iman etmek şartıyla iyi işler yamış olan herkes kurtulacaktır. Çünkü Kur’an’dan önce yaşamış olan yahudi, Hıristiyan ve Sabiilerden Allah ve ahirete inanan herkes zaten müslümandır. Yani Hz. Âdem’den Hz. Muhammed’de kadar Allah’ın gönderdiği ilahı kitaplar ve peygamberlere inanan ve ona göre amel eden herkes Müslüman olduğundan kurtulacaktır. Zira müslüman Allah’a inanıp, ona teslim olanın adıdır. Detaylı bilgi için Bakara-62. ayetin açıklamasına bkz:  

24 Krş. Bakara, 2/62  

(Bu ayet hakkında gerekli açıklama için Bakara/62. ayetin açıklamasına bakınız.)  

Sâbiîlerle ilgili bilgi için bkz. Bakara 2:62, dipnot 1.,Benzer mesaj: Bakara 2:62.  

1 Sâbiî: Lügatte; dininden çıkıp başka bir dine giren demektir. Bu mana itibariyle Sâbiî; “İslâm dışındaki bütün dinler” anlamına gelir. Ancak Arap örfüne göre Sâbiî; a- Meleklere tapanlar, b- Yıldızlara tapanlar, c- Aslı hak olan bozulmuş bir dine inananlar, d- Putlara tapanlar demektir. Bk. (Bakara: 62, Hacc: 17) Geniş açıklama için Bk. (Elmalılı) Burada (وَالصَّابِؤُونَ) kelimesi (و) ile merfu’dur. Bu da (كَافِرُونَ–كَافِرِينَ) gibi bir i’rab farkından ibarettir ve Sâbiîn ne ise, sabiûn da odur. İkisi de Sâbiîler demektir. Buradaki (وَالصَّابِؤُونَ) kelimesinin merfu olması ile ilgili pek çok i’rab yapılmışsa da bunlardan en makulü Sibeveyh’in (وَالصَّابِؤُونَ وَالنَّصَارَى)’nın mu’tarıza gibi araya alınmış bir mübteda olduğunu ve âyetin takdirinin (...عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ وَالصَّابِؤُونَ وَالنَّصَارَى كَذَالِكَ) olduğu şeklindeki i’rabıdır. (Kurtubî) 2 Her ne kadar kâfirlere karşı yufka yürekli olanlar, bu ifâdelerden; Yahûdî, Hıristiyan ve Sâbiîlerin de Allah’a ve âhiret gününe inandıkları sürece cennete gireceklerini söylüyorlarsa da âyetin devamındaki “Salih Amel” kavramını görmek istemiyorlar. Salih amel: Allah’a ve âhiret’e îmandan sonra, Allah’ın indirdiği hükümlere göre yaşamaktır. Bu da; diğer kitaplar bozulduğuna göre, sadece Kur’an’a uymakla mümkündür.3 Bu âyette ifâde edilen dört sınıfın her birisine korku ve hüznün olmaması için; “Allah’a, âhiret gününe inanıp, inandıkları bu iyi işleri yaşamaları” şartı konulmuştur. Burada dikkat çekilmek istenen esas konu; diğerlerinin korkmamalarını sağlamak olmayıp, Müslüman’ım diye geçindiği halde, tıpkı Yahûdî ve Hıristiyanlar gibi inandığını yaşamayanların da korkmalarını vurgulamak olabilir.  

86 Bkz. sure 2, not 49.  

[962] Krş: 2:62, not 116. Kur’an’ın çağrısı, isimlere mensubiyet değil Allah’a teslimiyettir.  

(bkz. Bakara/62)  

[1] Sâbiî içün Bakara sûresinin 62nci ayetinin notuna bak.  

[*] Kendine peygamber tebliği ulaşmayan, sadece şirkten ve bildiği doğrulardan sorumlu olur.  

(22) Bu üç dinden hariç olanlar. Veya, Hıristiyanlık ve Yahudilik arasında, tek tanrılı bir din ki, bugün Irak taraflarında bir grup mensubu bulunmaktadır.  

779 Here, as in Surat al Baqarah (2:62), the Qur'an underscores the importance of true and genuine faith, which is to be judged by a sincere belief in Allah and man's accountability to Him backed by righteous conduct rather than by mere forms or labels. In both places it repudiates the false claims of the People of the Book that they had a special relationship with Allah for they were the children of Abraham; that they were a chosen people with special privileges, and no matter what they did, their high status would remain unaffected. Here this false notion is refuted and the People of the Book are being reminded that it is through sincere belief and righteous conduct rather than pretentious claims that man can win his Lord's pleasure and achieve ultimate success. The verse does not purport to lay down an exhaustive list of the articles of faith. Nor does it seek to spell out the essentials of a genuine belief in Allah, which has no meaning unless it is accompanied by belief in His Prophets for it is through their agency alone that we know Allah's Will and can abide by it in our practical lives. This is especially true of His final Prophet, Muhammad (peace be on him) whose message is universal, and not confined to any particular group or section of humanity. Belief in the Prophethood of Muhammad (peace be on him) is thus an integral part and a logical corollary of belief in Allah. Moreover, it is also an essential test of genuineness of such belief. This becomes clear when the verse is read in conjunction with other relevant verses of the Qur'an. See, for instance, 4:170, 5:16 , 21, 7:157, 158, 21:107, 25:1, 33:40, 61:6. See also 2:40 , 3:31 -32. 4:150-151. (Eds.).