Mâide Sûresi 43. Ayet Meali

Yahudilerin, Tevrat yanlarında dururken ve Tevrat’ın Allah’ın şeraitinin tümünü içerdiğine imanları varken, inanmadıkları bir peygambere hakemlik için başvurmaları Yahudilerin tutarsızlıklarını gösteriyor. Çünkü onlar inandıklarını söyledikleri Tevrat’ın hükmüne de peygamberin hakemliğine de saygı duymamaktadır. Ayette; Allah’ın hükümlerini içeren Tevrat ellerinde iken Yahudilerin Hz. Muhammed’den hakemlik istemesi eleştiriliyor. Yani İlahi kanunlar varken ne diye Peygamber size hüküm verecek? Burada Hz. Muhammed’in aynı zamanda “kanun koyucu” olduğunu iddia eden günümüz Müslümanlarına da bir cevap vardır. “(De ki:): “O, size Kitab’ı açıklanmış olarak indirmiş iken, Allah’tan başka bir hakem mi arayayım?”(En’am 6/114) “(seni hakem seçtikleri taktirde) sen de Allah’ın indirdiği ile aralarında hükmet!” (Maide 5/48)  

Peygamberin şari (yasa koyucu) olduğunu ileri sürenler için, bu ayet tek başına bir cevaptır. Muhammed Peygamber hayattayken bile yasa kaynağı olarak ona danışmak isteyen Yahudiler kınanıyor ve Tanrı'nın hükümlerini içeren Tevrat ellerinde bulunurken nasıl olur da Muhammed Peygambere tanıştıkları eleştiriliyor. Muhammed Peygamber döneminde yaşayan muslumanlar, ellerinde Tanrı'nın hükümlerini içeren Kuran dururken böyle bir inkarcılık ve cehalet örneği göstermediler. Nitekim, 6:114; 98:5 ve daha nice ayetler dinin kaynağının sadece Tanrı'ya ait olduğunu bildirir. Ancak, konu dini hüküm ve kural ortaya koymak değil de, müslümanların günlük işlerindeki anlaşmazlıkları olunca o zaman müslümanlar seçtikleri kişilere ve kurumlara danişmak zorundadır. Muhammed hayattayken Medine Site devletinin seçilmiş lideri olduğu için önemli anlaşmazlıklarda kendisinin hakem yapılması gerekirdi. Bak: 4:60. Kısacası, dini konularda yasama yetkisi sadece Tanrı'ya ait olup, yargı ve yürütme yetkileri ise müslümanların seçtikleri kişilere birakılmıştır.  

1- Kısas hükmü.  

(*) Not: Her ne kadar Ebu Hureyre’nin rivayetine göre bu ayetlerde Tevrat’taki recm hükmüne vergu yapılmıştır deniliyorsa da, İbn Abbas ve Katade gibilerin görüşlerine göre bu ayetler tamamen Tevret’ta ki kısas ve diyetle ilgilidir. Bu ayetler oradaki Allah’ın hükmü olan adil kısas ve diyet hakkındaki Katade ve ibn Abbas’ın görüşü daha isabetli ve doğrudur. Ayrıca (فِيهَا حُكْمُ اللّهِ)’’ Onda Allah’ın hükmü vardır’’ ayetinden de içindeki bütün hükümlerin Allah’ın hükmü olduğunu göstermez. Çünkü (حكم)’’hükmüllahi’’çoğul değil, (أحكام الله) ’’ehkâmullahi’’ Onda Allah’ın hükümleri vardır’’ şeklinde olsaydı o zaman çoğul olurdu. Demek ki, bu ayet belli bir hükme tealluk ediyor ki, doğrusu o da İbni Abbas ve Katade’nin de dedikleri gibi ‘’kısas ve diyet’’hükmü ile ilgilidir. Yine buradaki ayetin mesajından şöyle bir sonuç da çıkıyor. Kur’an, bugünkü Tevrat’ı tasdik ettiği gibi, onda tahrif edilmiş, değştirilmiş bazı hükümlerin de bulunduğunu söylemektedir. Yani bugünkü Tevrat, Musa’ya indirilmiş olan asil Tevrat’tan bazı hükümlerini ihtiva eder, içindekilerin bir kısmı ise, tahrif edilmiştir. (قوله تعالى : وكيف يحكمونك وعندهم التوراة فيها حكم الله، وقال قتادة هو القود (بحث في نص الكتاب معلومات عن الكتاب تفسير البغوي) والثاني حكمه بالقود، وفيه تحاكموا، قاله قتادة. (زاد المسير في علم التفسير) وفي الآية تصديق ما للتوراة التي عند اليهود اليوم، وهي التي جمعها لهم عزراء بإذن "كورش" ملك إيران بعد ما فتح بابل، وأطلق بني إسرائيل من أسر البابليين وأذن لهم في الرجوع إلى فلسطين وتعمير الهيكل، وهي التي كانت بيدهم في زمن النبي صلى الله عليه وآله وسلم، وهي التي بيدهم اليوم، فالقرآن يصدق ان فيها حكم الله، وهو أيضاً يذكر أن فيها تحريفاً وتغييراويستنتج من الجميع: أن التوراة الموجودة الدائرة بينهم اليوم فيها شيء من التوراة الأصلية النازلة على موسى عليه السلام وأُمور حرفت وغيرت اما بزيادة أو نقصان أو تغيير لفظ أو محل أو غير ذلك، وهذا هو الذي يراه القرآن في أمر التوراة، والبحث الوافي عنها أيضاً يهدي إلى ذلك (الميزان في تفسير القرآن).  

[4] Kitaplarına uygun bir surette hükmettikten sonra.[5] Veya sana.  

Hz. Muhammed’i hakem olarak tanıyan kitap ehlinin yanlarında bulunan Tevrat’tan kastedilen şey Hz. Musa’ya verilen Tevrat’ın orijinal hali değildir. Buna rağmen ayette, Hz. Muhammed’i hakem edinmek istedikleri konunun cevabının ellerinde bulunan Tevrat’ta bulunduğuna dikkat çekilmektedir. Çünkü onların kitabı tahrif ettikleri çeşitli ayetlerde haber verilmektedir. İlgili ayetler için bkz. Bakara 2:75; Nisâ 4:46; Mâide 5:13.  

1 Tevrât ve İncil olduğu iddiâ edilen kitaplarda, asıllarına uygun bir kısım hükümlerin bulunma ihtimâli olabilir. Ancak böyle bir ihtimâl, bu kitapların Hz. Muhammed (a.s) ve Kur’an gönderildikten sonra, bu tahrif veya nesh edilmiş halleriyle hâlâ ilâhi kitap olmalarını gerektirmez. Bu âyette esas vurgulanmak istenen; Yahûdîlerin inandıklarını söyledikleri kitaba bile doğru-dürüst îman etmedikleri ve hükümlerine dahi uymadıklarıdır.  

57 Bu ayet, -Tevrat’ın İlahî Hukuk’un tümünü içerdiğine inanmalarına rağmen- inanmadıkları bir dinî düzenlemenin belli ahlakî sorunlar hakkındaki hükümlerinin Tevrat ile çatışan kendi kuruntularına uyum sağlayabileceği ümidiyle belli etmeden sözkonusu hükümlere yönelen Yahudilerin tuhaf düşünce tarzlarını tasvir eder. Başka bir deyişle, onlar, -inandıklarını iddia etmelerine rağmen- ne Tevrat’ın hükmüne, ne de Tevrat’ın bazı kanunlarını tasdik, bazılarını da iptal eden Kur’an’ın hükmüne teslim olmaya gerçekten hazır değildirler: Nitekim, Kur’an’ın kendi zihnî saplantılarına uygun olmadığını anlar anlamaz ondan uzaklaştılar.  

[930] Kendi inançlarına karşı dahi ikiyüzlü davranan Yahudilerin bu tutumunu deşifre ediyor. Zımnen: Kendi kitaplarına karşı böylesine laubali olan bir toplumun Kur’an’ın mesajına karşı gösterdiği olumsuz tavırda garipsenecek ne var?  

O Yahudilerin dinde samimi olmadıkları yüzlerine çarpılıyor. Çıkarlarına uymayınca, inandıkları kutsal kitaplarını rafa kaldırıp, keyiflerine uygun fetva verir umuduyla inanmadıkları bir kişinin fetvası peşine düşmüşler. Ne iğrenç samimiyetsizlik! Aslında onlar sadece kendi çıkarlarına tapan insanlar!  

749 This is a searching question as to the motive of the Jews in bringing their cases for decisions to the Prophet. They came either (1) to ridicule whatever he said, or (2) to deceive him as to facts and snatch a favourable decision which was against equity. If their own Law did not suit their selfish interests, they sometimes twisted it. But Muhammad was always inflexible in his justice.