Kalem Sûresi 13. Ayet Meali

[Not: Ayette, "Utullin" geçmektedir. Arapçada bu kelime çok besili ve fazla yemek yiyen insanları anlatır. Aynı zamanda: "kötü ahlâklı, kavgacı, aniden parlayan ve masum insanları karalamak için fırsatları kötüye kullanan insanlar" için de kullanılır. Ayette geçen "Zenim" kelimesi, Arap dilinde "zina mahsulü çocuk" anlamındadır. Yani bir kimsenin aslında, bir ailenin ferdi değilken bazı hukuki ve içtimai sebeplerle o aileden sayılanlar için kullanılır.]  

(*) Bazı meallerde ‘’soysuz, soyu belli olmayan, şerefsiz, haysiyetsiz, aşağılık veya kulağı kesik!’ gibi ifadeler çok yanlış olup Kur’an’ın verdiği mesaja aykırıdır. Zira (عتل)’’utul’’ katı yürekli, zalim ve acımasız demektir. (زنيم) ‘’zenim’’ise, kötülük yapan, kötülükle bilinen, egoist olup sadece kendi çıkarlarını düşünen ve kimseye bir faydası olmayan kişi demektir. Ayrıca zenîm terimi, “lüzumsuz kimse” [veya “şey”] anlamında da kullanılır (Tâcu’l-‘Arûs): Bu nedenle, yukarıdaki bağlamda bu terimin sosyal anlamda tamamen faydasız bir kimseyi tanımladığını kabul etmek hem mantıklı hem de Kur’an’ın verdiği mesajla mutabık olur. (الله اعلم) Bkz: والعتل : هو الجاف الغليظ ، القاسى القلب : الفظ الطبع وقيل : الزنيم ، هو الشخص الذى يعرف بالشر واللؤم بين الناس ، كما تعرف الشاة بزنمتها . أى : بعلامتها (تفسير الوسيط ) (تفسير ابن كثير ) ومعنى هذا : أنه كان مشهورا بالشر كشهرة الشاة ذات الزنمة من بين أخواتها - حدثنا ابن حميد، قال: ثنا مهران، عن سفيان، عن جابر، عن الحسن بن مسلم، عن سعيد بن جبير قال: الزنيم: الذي يعرف بالشرّ. حدثنا وقال آخرون: هو الظلوم (القرطبى - التسهيل لعلوم التنزيل ) ابن عباس، في قوله: (عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِكَ زَنِيمٍ ) قال: زنيم: المُرِيب الذي يعرف بالشرّ - (زَنِيمٍ) أي معروف بالشرور والآثام، (تفسير المراغي) مأثور أو ظلوم (تفسير العز بن عبد السلام)  

Bu ayetlerde sayılan bütün bu özellikler kimlerde varsa onlara itaat edilmemesi emredilmektedir.   

1 Zenîm: “zeneme” den türetilmiştir. Zeneme, keçinin, koyunun boynunda, kulağı dibinde derisinden küpeye benzer yumrucuklara yahut kulağı delinip de ucundan asılı bırakılan her tarafa sallanıp duran sarkıntıya denir. Dilimizde o koyun veya keçiye “küpeli” denildiği gibi Arapça’da da “zenîm” denilir. Burada istiâre olarak Türkçe’deki, “dalkavuk, kulağı yirik, kulağı kesik yahut kulağı küpeli” sözlerindeki mecazî mânâyı andırır. İbnu Cerir’in açıklandığı gibi tefsirciler İbnu Abbas’tan edilen rivayete göre bu kelime mecazen: “Nesebi şüpheli, nesebi başkasının nesebine katılmış, soysuz, kötülükle tanınmış, damgalı kâfir, zalim, aşağılık, fena huylu…” anlamlarına gelir.2 Bazı müfessirler, bunlarla belirli bir şahsın kastedilip edilmediğini araştırmışlarsa da; bu özellikleri taşıyan her şahsın kastedildiği, baştaki (كُلَّ) ifâdesinden açıkça anlaşılmaktadır.  

7 ‘Utul terimi -‘atele fiilinden türetilmiştir: “[bir kişiye veya bir şeye] kaba ve zalimce bir şekilde davrandı”- kendisinde hem zulüm hem de ihtiras özelliklerini birleştiren kişiyi tanımlar; bu sebeple ikili bir karşılık bulmayı tercih ettim.8 Müfessirler, zenîm terimine birbirinden çok farklı yorumlar getirmişlerdir. Zenemeh isminden türetilmiş olan zenîm terimi, keçinin kulaklarının altında sallanan yumruları veya her iki gerdanı gösterir. Bu gerdanlar fizyolojik bir fonksiyona sahip olmadıklarından zenîm terimi, “lüzumsuz kimse” [veya “şey”] anlamında kullanılır (Tâcu’l-‘Arûs): başka bir deyimle, âtıl veya faydasız şey. Bu nedenle, yukarıdaki bağlamda bu terimin sosyal anlamda tamamen faydasız bir kimseyi tanımladığını kabul etmek, mantıkî bir varsayım olur.  

[5237] Ba’de zalike’nin bu bağlamdaki en uygun karşılığı. [5238] Veya: “Soysuz, nesebi belirsiz, veled-i zina” ya da “sığıntı”. Veyahut da her ikisi birden avâmî tabirle: “maganda ve fırlama”. Rivayete göre bu Velid b. Muğire’dir. O ancak 18 yaşına geldiğinde babası onun kendinden olduğunu iddia etmişti (Zemahşerî). Ne var ki, 10. âyetteki kull (hepsi), bu pasajda çizilen tipin tek kişiye hasredilemeyeceğinin delilidir.  

Hz. Peygamber (a.s.)’ın karşısına böyle azgınca çıkanların burunlarının sürtüleceğini bildiren bu âyetlerle yüce Allah onların istikbaldeki perişan hallerini haber vermektedir. Zahirî şartlarda beklenmeyen bu zafer, ancak kaderlere hükmeden Allah’ın bildirmesi ile olabilir.  

5601 Besides the self-deceiver and the easy-going man, there is a third type, even more degraded. He has no idea of truth or sincerity. He is ready to swear friendship with everyone and fidelity to every cause. But at the same moment he will slander and backbite, and cause mischief even between good but credulous persons. Evil seems to be his good, and good his evil. He will not only pursue evil courses himself but prevent other people from doing right. When checked, he resorts to violence. In any case, he will intrude where he has no right, claiming relationship or power or consideration in circles which would gladly disown him. He is vain of his wealth or because he has a large following at his beck and call. Religion is to him merely old-fashioned superstition.