Kaf Sûresi 27. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 14/22.  

(*) Buradaki karin, 23. ayette geçen karin değildir. Buradaki karin dünyada iken kişiyi saptıran insi veya cinni şeytandır, 23. ayette ise, dünyada iken kişinin amelini kayda almış bulunan melektir. (الله اعلم) المسألة الأولى: قال الزمخشري: المراد بالقرين في الآية المتقدمة هو الشيطان لا الملك الذي هو شهيد وقعيد، واستدل عليه بهذا (مفاتيح الغيب ، التفسير الكبير)  

[6] Yoldaşı şeytan veya nefs-i emaredir.  

17 Krş. A’râf, 7/38; Zuhruf, 43/36  

Benzer mesajlar: İbrâhîm 14:22; Meryem 19:85.  

1 Yani, Dünyada ona musallat olup, âhirette beraber cehenneme gönderildikleri şeytanlaşmış arkadaşı.  

19 Lafzen, 23. ayette olduğu gibi, “onun yakın arkadaşı” (karîn): bu ifade, insanın ahlakî bilincini veya aklını göstermiş olabileceği halde (karş. yukarıdaki 15. not), bu örnekte, “konuşan” onun öteki parçasıdır, yani sâik (“onu süren/sürükleyen”) teriminde özetlenen ve çoğu zaman şeytân (şeytan veya şeytanî güç: bkz. 14:22 ile ilgili 31. notta değinilen Râzî’nin görüşleri) olarak sembolize edilen, günahkarın içgüdüsel (instinctive) dürtülerinin ve sınırsız, ölçüsüz isteklerinin bileşimidir. Bu anlamda karîn terimi, 41:25 ve 43:36’daki anlamın aynısına sahiptir.20 Lafzen, “o [kişi]yi” veya “o [nesne]yi” -insanın düşünme ve kontrol melekesi olan aklına (şehîd) işaret.21 Yani insanın zihni moral hakikatlerden sapmadıkça onun şeytanî dürtüleri ve istekleri bir üstünlük sağlayamaz: ve bu gerçek, yukarıdaki 24-25. ayetlerin bu bağlamdaki anlamlarını da açıklamaktadır.  

[4683] İbn Abbas, Mücahid ve Katâde bu konuşanı “O kişi için görevlendirilen şeytan” olarak yorumlar (İbn Kesir).  

Yanındaki arkadaşı, şeytan onun cehenneme atılacağını anlayınca böyle diyecektir. Burada siyaktan, Allah’ın mahkemesinde bu iki yoldaşın birbirini suçladıkları anlaşılmaktadır. Anlaşılan kâfir insan, şeytan arkadaşının kendisini saptırdığını ileri sürünce o, bu cevabı vermektedir.  

(3) Şeytan. Bk. 4:38, 43:36. 43:38.  

4961 See last note. But some people understand by "Companion" here an evil associate in the world, an evil one who misled. 4962 Our Lord. One man speaks: "I did not", etc. Yet he uses the plural pronoun in saying, "Our Lord". This is beautifully appropriate, as he is speaking so as to include the person to be judged: as if he were to say, "Thou art my Lord, or the Lord of us angels or of all Creation, but Thou art his Lord also, for Thou didst cherish him and warn him, and he owed duties to Thee." 4963 Neither the Recording Angels nor the misused limbs and faculties, nor anything else whatever was responsible for the Evil: it was the personal responsibility of the Doer himself, with his free will.