Her insan, [kendi geçmiş] iç dürtüleri ve vicdanı ile ¹⁴ ortaya çıkacak,
14 Lafzen, “bir sürücü (sâik) ve bir şâhid ile”. Birinci terim, insanın aslî dürtülerini -ve özellikle onu kendi tutkularına sınırsız şekilde bağlayan ve böylece günaha sürükleyen dürtüleri- anlatırken şâhid terimi (ki tarafımdan “vicdan” olarak çevrilmiştir) burada, insanı kendisine karşı “şahidlik yapma”ya -sonraki ayette atıfta bulunulan “perdenin kaldırılması”na- zorlayan kendi manevî/ahlakî gerçekliğinin farkına varmasına yol açan insan vicdanının daha derin katmanlarının uyanışına işaret etmektedir (karş. 17:14, 24:24, 36:65, 41:20 vd.).