İnşikak Sûresi 6. Ayet Meali

Yani insan zahmetli ve meşakkatli bir çaba ile Rabbine doğru yol almaktadır. Bu yolun bittiği yerde yeniden dirilişle asıl hayat başlayacaktır. İşte bu hayatın başladığı yerde her şey değişecek. Bir kısım insan dünyanın zorluğuna razı olarak geri dönmek isteyecek ama buna fırsat verilmeyecek. Bir kısım insan da öylesine güzel nimetlere erişecek ve öylesine muazzam bir ortama kavuşacak ki, bir çırpıda dünyayı ve dünyada yaşadıklarını unutacağı ifade ediliyor.  

1- Ey insan! Aklını başına al, bütün çabaların bir gün sona erecek ve sen hesap vermek için Rabb'inin huzuruna çıkacaksın. Gidecek hiçbir yerin yok.  

(*) Yani ey insan! Bu dünyada daha çok mal mülk kazanmak, servet üstüne servet yığmak için gözü dönmüş bir hâlde didinip çabalıyorsun! Aklını başına al, bütün çabaların (ve ömrün) bir gün sona erecek ve sen hesap vermek için Rabb’inin huzuruna bir gün mutlaka çıkacaksın. Gidecek hiçbir yerin yok.  

1 Yani: Ey insan! Sen dünyada, rahat yüzü görmeyeceksin. Rahat ancak âhirettedir. Öyleyse kendine, Allah’ın sana verdiği bu özelliklere yakışacak yaşayış biçimini ve Onun huzuruna çıktığında seni rahata kavuşturacak yolu seç. Bu âyet, öncesi ve sonrası arasında bir cümle-i mu’tarıza durumundadır.  

4 İnsanın yeryüzündeki hayatında -farkında olalım veya olmayalım- üzüntü, acı, sıkıntı ve endişenin, nadir anlardaki gerçek mutluluk ve tatminin çok üzerinde olduğu gerçeğine işaret. Böylece, bu insanlık durumu, “zahmetli bir çaba ile Rabbine doğru yönelmek” -yani, O’na kavuşacağı yeniden dirilişteki âna doğru yönelmek- olarak tanımlanmıştır.  

[5637] Veya, mulâkîhideki zamiri kedhe dönük okuyarak: “Rabbine vardığında hayat yolundaki çabanın karşılığına kavuşacaksın”. Tercihimiz Müberred ve Ahfeş gibi dil otoritelerine dayanmaktadır. Kesb, sonucu sahibine kâr veya zarar olarak dönen fiil, kedh sahibini yaparken aşırı etkileyen ve büyük emek isteyen fiil. Kedh eylemin sebebini, kesb ise sonucunu ifade eder. (Furûk, 150).  

6036 This life is ever full of toil and misery, if looked at as empty of the Eternal Hope which Revelation gives us. Hence the literature of pessimism in poetry and philosophy, which thinking minds have poured forth in all ages, when that Hope was obscured to them. "Our sweetest songs are those that tell of saddest thought." "To each his suffering; all are men condemned alike to groan!" It is the noblest men that have to "scorn delights and live laborious days" in this life. The good suffer on account of their very goodness: the evil on account of their Evil. But the balance will be set right in the end. Those that wept shall be made to rejoice, and those that went about thoughdessly rejoicing, shall be made to weep for their folly. They will all go to their account with Allah and meet Him before His Throne of Judgement.