Hûd Sûresi 35. Ayet Meali

Bu âyet, ehemmiyetine binaen Hz. Nûh kıssasını anlatan ayetlerin arasına yerleştirilmiş tek bir cümledir. “Onu ben uydurduysam günahı bana aittir” yani “beni yalancılıkta itham etmeniz sizin Allah’a karşı olan sorumluluğunuzu ortadan kaldırmaz. Ayrıca benim yalan söylemeyen bir kişi olduğumu da çok iyi biliyorsunuz.”  

* “Yoksa “onu uydurdu mu” diyorlar?”; Âyet-i kerîmedeki soru, esasında kâfirleri kınama ifadesidir. * Farz-ı muhâl; Gerçekleşmesi asla mümkün olmayan bir konu hakkındaki varsayım, “kesinlikle olamaz ve olmayacak fakat sayalım ki oldu” manasında.  

(2)“Kur’ân’ı, beşer kelâmı (insan sözü) farz etmek: Lâzım gelir ki, âsârıyla (eserleriyle), te’sîrâtıyla(te’sirleriyle), netâiciyle (netîceleriyle) âlem-i insâniyetin bilmüşâhede (herkesin şâhid olmasıyla) en ruhlu ve hayat-feşân (hayat veren), en hakīkatli ve saâdet-resân (saâdet veren), en cem‘iyetli (hakīkatleri zengin) ve mu‘ciz-beyân (ifâdesi mu‘cize) ve âlî (yüksek) meziyetleriyle yaldızlı bu Furkān’ın (hak ile bâtılı ayıran Kur’ân’ın) gizli hakīkati, hâşâ, muâvenetsiz (kimseden yardım almayan), ilimsiz bir tek insanın sahtekâr, âdî (basit) fikrinin tasnîâtı (sun‘î eseri) olsun ve yakında onu temâşâ (seyr) eden ve merak ile dikkat eden büyük zekâlar, ulvî (yüksek) dehâlar ondan hiçbir zaman hiçbir cihette sahtekârlık ve tasannu‘ (sun‘îlik) eserini görmesin! Dâimâ ciddiyeti, samîmiyeti, ihlâsı bulsun! Bu ise, yüz derece muhâl (imkânsız) olmakla berâber, bütün ahvâliyle (hâlleriyle), akvâliyle (sözleriyle), harekâtıyla bütün hayâtında emâneti (güvenilirliği), îmânı, emniyeti, ihlâsı, ciddiyeti, istikāmeti(doğruluğu) gösteren ve ders veren ve sıddîkīnleri (dosdoğru evliyâları) yetiştiren, en yüksek, en parlak, en âlî haslet (yüksek ahlâk) telakkī edilen ve kabûl edilen bir Zât’ı (Hz. Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm’ı), en emniyetsiz, en îmansız, en ihlâssız, en i‘tikadsız (inançsız) farz etmekle, muzâaf (iki katlı)bir muhâli vâki‘ (imkânsız bir şeyi olur) görmek gibi, şeytanı dahi utandıracak bir hezeyân-ı küfrîdir(küfürden gelen bir saçmalamadır).” (Mektûbât, 26. Mektûb, 113-114)  

[2] Belki Nuh dâvayı uydurdu derler.[3] Yahut Nuh aleyhisselâma sorulan sualler aynen Peygamberimize sorulmakla samiin kıssanın arkasını nişat ile dinlemek için Âyet-i Kerime bir cümle-i mutarızadır: Peygamber Kur'an'ı uydurdu derler.  

Bu ayet Mekkeli müşriklerin Hz. Muhammed’e yönelik suçlaması olarak yorumlanabileceği gibi Hz. Nuh ile de ilişkilendirilebilir. Konu Hz. Nuh ile ilgiliyse verilmek istenen mesaj şudur: İnkârcı yöneticileri Hz. Nuh’un din adına tebliğ ettiği her şeyin uydurma olduğunu söylemişler, buna karşılık o da muhataplarına gereken cevabı devam eden cümlede vermiştir. Kastedilen Hz. Muhammed’e Mekkeli müşriklerin gerçekleştirdiği suçlama olarak anlaşılırsa, o zaman da şunu belirtmeliyiz: Hûd suresinin 13. ayetinde de geçtiği üzere, Mekkeli müşrikler Hz. Muhammed’i iftiracılıkla suçlamışlar, vahiy adına söylediklerinin yalan ve kendi uydurması olduğunu belirtmişlerdi. Bu çerçevede Hz. Nuh’un kıssasının arasında Hz. Muhammed’in inkârcı kavminin de yaptığı benzer alaycılıklara gönderme yapılmakta, bu arada asıl konu da bu şekilde bir kez daha hatırlatılmış olmaktadır.  

1 Bu âyet, Hz Nûh kıssasının arasına yerleştirilmiş bir, açıklama cümlesidir. Yani bu anlatılanların bir vahiy mahsulü olduğunu ve Hz. Muhammed (a.s)’ın bunları kendi kafasından uydurmadığını ifâde etmek maksadıyla, araya yerleştirilmiştir.  

57 Bazı klasik müfessirler bu ayetin Hz. Nûh ve kavmiyle ilgili kıssanın bir parçası olduğunu söylemektedirler. Ama, önceki ve sonraki ayetlerde “dedi” ya da “dediler” formundaki geçmiş zaman kipinin âniden “... mı diyorlar” formunda şimdiki zamana dönüşmesi gözönünde bulundurulursa, bu görüşün isabetli olduğu pek söylenemez. Bu konuda tek akla yakın açıklama Taberî’yle İbni Kesîr’in yaptığı (Mukâtil’e dayanarak Beğavî’nin de temas ettiği) açıklamadır ki, buna göre bütün bu 35. ayet, Muhammed (s)’e hitab eden ve Kur’an’da anlatılan Hz. Nûh kıssasına ve dolaylı olarak da Kur’an’a temas eden bir ara pasajdır; bir başka deyişle, bu surenin 13. ayetinde olduğu gibi, Kur’an’ın başka yerlerinde de temas edilen inkarcılara ait iddianın bir tekrarından ibarettir. Bu son derece ikna edici yorum Reşid Rıza tarafından da benimsenmiştir (Menâr XII, 71).58 Ya da: “sizin sorumlu olduğunuz günahla benim bir ilgim yok” -yani, Allah’ın mesajlarına yalan gözüyle bakmak günahıyla (karş. 10:41) yahut Allah hakkında yalan uydurmak günahıyla...  

[1722] Süren kıssanın arasında, kıssanın zamanından ver-kaç yöntemiyle çıkıp sözü iniş zamanının ‘şimdi ve buradasına’ getiren bir âyet. Bu nedenle bağımsız pasaj olarak görülmüştür. [1723] Lafzen: “o”. [1724] Burada, muhatabı doğrudan suçlamak ve yargılamak yerine onun kendi durumunu gözden geçirmesi ve kendi kendini yargılaması için böyle hoş bir üslûp kullanılmıştır. (Ayrıca bkz: 2:170; 11:35; 39:43; 43:81.)  

(Benim böyle bir günah işlemem söz konusu olamaz, siz ise bana böyle bir iftirada bulunduğunuzdan dolayı azabı hak etmiş oluyorsunuz)  

1528 'The fine narrative of dramatic power is here interrupted by a verse which shows that the story of Noah is also a parable for the time and the ministry of Muhammad, the Prophet. The wonderful force and aptness of the story cannot be denied. The enemy therefore turns and says, "Oh! but you invented it!" The answer is, "No! but it is Allah's own truth! You may be accustomed to dealing in falsehoods, but I protest that T am free from such sins." The place of this verse here corresponds to the place of verse 49 at the end of the next Section. While understanding this verse to refer to al Mustafa, as most of the accepted Commentators understand it, it is possible also, I think, to read it into the story of Noah, for all Prophets have similar spiritual experiences.