Hacc Sûresi 40. Ayet Meali

[Not: Bir rivayette; Hz. Ömer’in İslam’a davetin 6. yılında ve 40’ıncı kişi olarak Müslüman olması üzerine, silahlı ve askeri saldırıya karşı kendilerini savunmaya izin veren Hacc 39 ve 40’ıncı ayetlerinin inmesi ne güzel bir tevafuk eseri (İlahi takdirin denk getirmesi)dir.]  

bk. Kur’ân-ı Kerim, 37/171-173; 47/7-8; 58/21; 60/1; 85/15.  

Bkz. 1/4, 3/104, 9/31, 41/30“Defetmesi, yenilgiye uğratması” demek “bir kısmını diğer bir kısmıyla savunması” demektir. Yani bir grup insan ölmek pahasına da olsa zalimlerin karşısına çıkarak hak ve özgürlüklerin korunması, zulmün ve haksızlığın ortadan kaldırılması için savaşmasaydı dünyada kötülük egemen olur, yeryüzü fesada uğrardı. Böylece inanç ve düşünce özgürlüğü ortadan kalkar Allah’ın isminin anıldığı mabedler bile yerle bir edilirdi.Ayrıca bu âyetten anlıyoruz ki; hangi isimle adlandırılırsa adlandırılsın Allah'ın isminin anıldığı bütün mâbedler korunmalıdır.  

1- Manastırlar. 2- Kiliseler. 3- Havralar. 4 -Vahye içtenlikle uymayı esas alarak, Kendisine yönelene. Gösterdiği yoldan gidene.  

(*) Burada‘’Manıstırlar, Kiliseler, Havralar, Mescitler vb.’’aynı saygınlıkta ve birlikte zikredilmiştir. Kur’an bunlara bu saygınlığı ve önemi vermişse, bir müslüman bunun tersini yapamaz, yaparsa inandığı Kur’an’a ve İslam dinine aykırı davranmış olur. Kur’an’ı Kerimi ve İslam dinini doğru öğrenmiş olan hiçbir müslüman ne kilisenin ne de başka bir dinin Mabetlerinin yapılmasına asla karşı çıkamaz, nerede bir dinin mensupları varsa, orada kendilerine ait mabet yapma hakkına sahiptirler, buna dinen, hukuken ve vicdanen kimse karşı çıkamaz. Bazı özel düzenlemeleri ile ne kadar çok uyuşmazlık içinde olunsa da Allah inancını temel eksen olarak kabul eden her dine tam saygı gösterilmesi zarureti, İslam’ın temel prensiplerinden biridir. O halde Müslümanlar, ister cami, isterse kilise ya da havra olsun, Allah’a adanmış bütün ibadet mahallerini korumak ve onlara saygı göstermekle yükümlüdürler ve başka bir inancın mensuplarını kendi inançlarına göre Allah’a ibadet etmekten alıkoyma teşebbüsleri Kur’an tarafından kutsallığa tecavüz fiili olarak nitelenmiş ve lânetlenmiştir. Bu prensibin çarpıcı bir tasviri, Hz. Peygamber’in H. 10. yılda Necran’lı bir Hristiyan heyetine karşı davranışında örneklenmiştir. Her ne kadar Hz. İsa’yı “Allah’ın oğlu”…olarak kabul etmeleri İslamî inançlarla temelden çatışıyor idiyse de onlara Hz. Peygamber’in mescidine serbestçe girme izni verilmişti ve o’nun kesin rızası ile orada kendi dinî ayinlerini ifa etmişlerdi (bkz. İbni Sa‘d I/1, 84 vd.). M. Esed. Ayet Açıklaması) Manastır, din görevlilerinin ve kendini dine adayan kimselerin bir arada yaşadığı dinî yapıdır. Hristiyanlıkta, Budizm’de ve Hinduizm’de önemli bir yer tutar. Kilise, Hristiyanlıkta ibadet etmek ve bazı diğer dini vazifeleri yerine getirmek için tahsis edilmiş halka açık bina, tapınak. Sinagog veya havra, Yahudilik inancına inanan Yahudi ve Samirilerin ibadet etmek için gittikleri ibadethane. (Vikipedi) Mescid/ camii ise Müslümanların toplu halde yüce Allah’a secde ve ibadet ettikleri mekândır.  

[1] Mü'minleri kâfirlere musallat etmeseydi kâfirlerin istilâlarıyle.[2] Veya Tanrı adı çok anılan manastırlar, kiliseler, havralar, mescitler.  

20 El-Kavîy: Çok kudretli, güçlü, zorlu 21 El-Azîz: Yüce, yenilmeyen, yegâne galip olan.  

Benzer mesajlar: Bakara 2:214; En‘âm 6:34; Yûsuf 12:110; Sâffât 37:171-173; Mü’min 40:51; Muhammed 47:7.  

1 Yani, Müslümanlarla, kâfirleri yok etme emri olmasaydı… Bu âyetten, bu görevin Müslümanlar için evrensel bir görev olduğunu anlamak mümkün olabilir.2 Eğer Allah Müslümanlara, savaşılarak yapılan cihadı (kıtali) emretmeseydi; kâfirler yeryüzüne hâkim olur ve diğer dinlere mensup insanlar dahi kendi dinlerini yaşayamazlardı. Bu âyete göre, diğer insanların da huzurunu sağlamak, Müslümanların, dolayısıyla da devletlerinin asli görevlerindendir. 3 Salavât, burada İbranîce “saluta” kelimesinin arapçalaştırılmış halidir ki Yehûdîlerin namazgâhı, yani “havra” demektir.4 Bu âyetteki, “içerisinde Allah’ın adının çokça anıldığı” ifâdesi, mescidlerin sıfatı olup, manastır, kilise ve havraların sıfatı değildir. Çünkü buralarda Allah’ın değil, Allah olduğu varsayılan şeylerin ismi anılmaktadır. Bazı meâllerde bu sıfatın, manastır, kilise ve havralara da verilmesi inşallah bir diyalogculuk işgüzarlığı olmayıp dalgınlıktır.  

58 Lafzen, “Allah insanlardan bir kısmını diğeriyle savmasaydı” (karş. 2:251’in ikinci paragrafındaki benzer ifade).59 Bu ifadeden kasıt, gerçekte savunma güçlerinin teşkilini gerektirebilecek en önemli âmilin din özgürlüğünün savunulması olduğudur (bkz. 2:193 ve ilgili 170. not); çünkü, aksi takdirde, 2:251’in son cümlesinde belirtildiği gibi, “yeryüzü çürümeye ve yozlaşmaya maruz kalırdı”.  

[2847] Zımnen: ‘Bir savaşın amacı, meşrû müdafaa olmalıdır.’ Bu şekilde çevirimizin gerekçesi için bkz: 2:251, not 6. Eğer difâu’llâhi’n-nâs yerine çoğunluğun okuyuşu olan def’u’llâhi’n-nâse kıraatı tercih edilirse, mânâ “Allah insanların bir kısmını diğer bir kısmıyla def etmemiş olsaydı” olur. Bu tür bir okuma, yerkürede insan nüfusu dengesinin sağlanmasına ilişkin İlâhî yasaya delâlet eder. [2848] Kaviyyun ve ‘azizun isimlerinin belirsiz yapısı, çeviriye “aklın almayacağı kadar” şeklinde yansımıştır (Esmanın marife-nekira farkı için bkz: 9:102, not 129).  

Fakat Allah, bazı insanları güçlendirerek, onlar vasıtasiyle, mü'min kullarını savunur. Kendisine inananlar ile, isminin anıldığı mabedleri korur. Bu âyette, bütün İlâhî din ma'bedlerinin, Allah'ın adının anıldığı, korunması gereken ma'bedler olarak tanıtılması, vahiy dinlerinin özde birliğine ve mensuplarının kardeşliğine işârettir.  

[*] Sahibimiz  

(12) Allah’ın Peygamberine, dinine, yardım edilmesini emrettiği şeylere.  

2817 Cf. 2:251, where the expression is used in connection with David's fight against the Philistines. To allow a righteous people to fight against a ferocious and mischief-loving people was fully justified. But the justification was far greater here, when the little Muslim community was not only fighting for its own existence against the Makkan Quraysh, but for the very existence of the Faith in the One True God. They had as much right to be in Makkah and worship in the Ka'bah as the other Quraysh; yet they were exiled for their Faith. It affected not the faith of one particular people. The principle involved was that of all worship, Jewish or Christian as well as Muslim, and of all foundations built for pious uses. 2818 'Aziz means Exalted in power, rank, dignity; Incomparable; Full of might and majesty; Able to enforce His Will. The last signification is the one that predominates here (Cf. 22:74).