Enfâl Sûresi 6. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 2/216; 3/123.  

Bkz. 3/13, 123, 140, 8/44, 22/39  

 Hicretin ikinci yılında Mekke müşrikleri, Ebu Süfyân’ın başkanlığında bir ticaret kervanını Şam’a gönderdi. Resûlullah (s.a.) kervanın dönüşünü haber alınca, daha önce kendilerini yurtlarından çıkarmış olan Kureyş’in bu kervanını vurmak istedi ve üçyüzden fazla arkadaşıyla yola çıktı. Fakat durumdan haberdar olan Ebu Süfyân, bir taraftan kervanı kurtarmaları için Kureyş’e haber göndermiş, diğer taraftan da yolunu değiştirerek kervanı kurtarmıştı. Müşrikler bin kişilik bir ordu ile yola çıktılar. Müslümanlar artık kervanla değil Kureyş cengâverleri ile karşılaşacaklardı. Ashaptan bir kısmı, «Biz kervanı yakalamak için çıktık, böyle bir savaşa hazırlıklı değiliz» diyerek çekingenlik gösteriyorlardı. Neticede savaşma hususunda ittifak ettiler ve gerçekten de zafer müslümanların oldu.  

(*) Allah’ın hakkı ve adaleti gerçekleştirmek ve saldırgan müşriklerin Medine’ye saldırılarını önlemek üzere Hz. Peygamberi Bedir gazası için sefere yöneltmesinde de hüküm Allah’a ait idi. Söz konusu hak; yapılması gerekli olan iş, saldırgan şirk kuvvetleri ile meşru müdafaa savaşını yapmak, Medîne’ye saldırmalarını önlemek ve hakkı izhar etmek idi. Allah’ın rızasının, saldırgan müşriklere karşılık vererek müstahak oldukları dersi vermekte olduğunu açıkça anlamalarına rağmen bir kısım müminler, hem Medîne’den saldırgan müşriklere karşılık verme hazırlığı yapmış olarak çıkmadıklarından, hem de saldırgan müşrik güçlerinin sayısı çok fazla olduğundan bu savunma savaşı için isteksizdiler.  

[7] Cihad, Bedir'de kıtal.[8] Yani hüccete karşı diğer bir hüccet getiriyorlar.  

1 Bedir’de Savaş yapılacağı anlaşıldıktan sonra…2 Yani; ya savaşı sevmediklerinden ya da ellerindeki iki atlı ve 313 yayadan ibaret bir güçle savaş için tam hazırlanmamış oldukları düşüncesiyle.  

[1329] Rivayetlerin aksine bu âyet Rasulullah’ın daha yola çıkarken kervan değil savaş için çıktığını ifade eder. Fakat bazılarının aklı kervanda kalmıştır.  

(Fakat o az kuvvetle dahi zafer sizin olunca, durumları değişti -içlerinden- İslam uğruna her an can vermeye hazır bir topluluk, yetişti. İşte bunun gibi savaş ganimetinin taksiminden sana soru soranlardan, aralarında anlaşmazlık çıkaranlardan da bir çoğu hatalarını anlayacak ve onlar da gerçek müminler kervanına katılacaktır elbet)  

Yüce Allah ganimetlerin taksimi hakkında hükmü bildirmediği için önce bu hususta tartışma çıkmıştı. O konuda âdil hüküm Allah’a ve Resulullah’a ait olduğu gibi, Allah’ın hakkı ve adaleti gerçekleştirmek üzere Hz. Peygamber (a.s.m.)’ı Bedir gazası için sefere sevk etmesinde de, hüküm Allah’a ait idi.Söz konusu hak: yapılması gerekli olan iş, şirk kuvvetleri ile savaşmak, hakkı izhar etmek idi. Allah’ın rızasının müşriklerle savaşarak müstahak oldukları dersi vermekte olduğunu açıkça anlamalarına rağmen bir kısım müminler, Medine’den savaş hazırlığı yapmış olarak çıkmadıklarından savaşa isteksiz idiler.  

[1] Âl-i İmrân Sûresinin 11 ve 12 nci âyetlerinin notunda îzâh olundığı vecihle Rasûl-ü Ekrem efendimizin Bedir gazâsı içün hâne-i sa'âdetden müsellah olarak çıkdıkları zamân ashâbdan bir takımı: "Bizim küffâra karşı gelecek kuvvetimiz yokdur, bu gavgaya gitmek göz göre göre ölüme gitmekdir" diye istikrâh göstermişlerdi. O zamân Cenâb-ı Risâlet onları icbâr ile emr-i ilâhiyi infâz iyledi.  

(3) Bedir Savaşı için çıkış kastediliyor. Bu sırada Mekkeli müşriklerin büyük bir ticaret kervanı Şam’dan dönüyor; Mekke’den ise Müslümanlara karşı çıkarılmış bir ordu Medine’ye doğru yol alıyordu. Ticaret kervanı kolayca vurulabilecek ve büyük miktarda ganimet bırakacak bir kervandı; Mekke’den gelen ise Müslümanların üç mislinden daha kalabalık ve iyi silâhlanmış bir ordu idi. Yapılan istişarede, bazıları, sayıca az ve güçsüz oldukları için, kervana hücum edilmesi yönünde görüş belirttiler. Allah’ın Resulü ise, kendilerine karşı yola çıkan ordu ile savaşılmasını uygun görmüştü. Sonunda Kureyş ordusuna karşı yola çıkıldı ve Bedir mevkiinde, Müslümanlar, kendilerinin üç katından büyük bir müşrikler ordusunu hezimete uğrattılar.  

1182 In verse 6 we have again the word "truth": some of the Believers disputed concerning "the truth": they did not feel sure that the course recommended was the true and right course. They thought it would be certain destruction: they saw death almost staring them in the face, (Cf. 6:57 ).