Enfâl Sûresi 44. Ayet Meali

Bedir savaşına işaret edilmektedir.  

bk. Kur’an-ı Kerim, 3/13.  

Bkz. 3/13 “Allah’ı çokça anın” Anmak ismini sürekli tekrar etmek değil bilakis varlığını sürekli hatırda tutmaktır. Yani O’nun sizinle beraber olduğunu ve imanınızı koruduğunuz ve haklı olduğunuz müddetçe desteğini sizden esirgemeyeceğini unutmayın! Tıpkı Talût ve ordusunun Calût’la savaşırken; “Ey Rabbimiz! Üzerimize sabır (ve sebat) yağdır, ayaklarımızı sabit (ve bizi metanetli) kıl, (zulmü hayat tarzına dönüştüren) inkârcılar topluluğuna karşı bize yardım et!” (Bakara 2/250) şeklinde dua ederek Allah’a güvendiği gibi siz de bu duygularla Allah’ı düşünün ve O’na güvenin. Zira “İnananlar yalnız Allah'a güvenirler.” (Maide 5/11)Allah’la kul arasındaki iletişim iyi sağlanırsa yani insan Allah’ın her zaman kendisiyle beraber olduğunu (Tevbe 9/49) düşünürse ve bu bilinç ile hayatını idame ettirirse, muvaffakiyeti o derece kolay olur. Allah, savaş halinde cephedeki kuluna, düşmana karşı sıkı durmasını ve kendisiyle irtibatlı olmasını emrediyor. Tâhâ, 20/46’da hidayete davet için Firavuna giden Musa ve Harun peygamberlere; “Korkmayın! Çünkü Ben, sizin yanınızda olacağım” buyurarak onlara cesaret veriyor ve bütün desteğiyle onların yanında olacağını hatırlatıyor. Hadid 57/4’te “Nerede olursanız olun O, sizinle beraberdir”, Maide 5/12’de “Ben sizinle beraberim” şeklindeki ilahi mesajlar da gösteriyor ki, insan Yüce Yaratıcısı ile sürekli irtibat halinde olmalı, O’nun engin desteğinden, sınırsız rahmetinden ve limitsiz lütfundan ümit var olmalı, O’nu yanında hissetmeli ve o bilinçle yaşamalıdır.  

* “(Bedir’de düşmanla) karşı karşıya geldiğiniz vakit, Allah, takdir ettiği işi yerine getirmek üzere onları gözlerinizde (size sayıca) az gösteriyordu”; Böylelikle 43. âyet-i kerîmede bahse konu olan rüya hadisesi ile ilgili olarak, Hz. Peygamber’in [sallallahu aleyhi vesellem] rüyası tasdik edilip doğru çıkartılıyor ve mü’minler cihat için iyice cesaretlendiriliyorlardı. Allahu a’lem.  

(*) Fiilen karşı karşıya gelme anında düşman kuvvetlerinin sayıca kendilerinden çok fazla olduğundan Müslümanların artık şüphesi bulunmayacağına göre “Onları sizin gözünüze az gösteriyordu” ifadesinin mecazî bir anlam taşıdığı açıktır. Bu durumda, sözü geçen ifade, Hz. Peygamber’in ashâbının düşman güçlerini azımsayacak kadar azim ve cesaretle dolu olduklarını îma ediyor olmalıdır. Beri yandan Kureyşliler kendi güçlerinden, sayı üstünlüklerinden o kadar emindiler ki Müslümanlar bunların gözüne önemsenmeyecek bir kuvvet olarak görünüyorlardı -bu yanılgıdır ki onlara hem kesin bir biçimde savaşı kaybettirdi hem de çok sayıda cana maloldu. (M. Esed .Ayet Açıklaması) Yani onları mü’minlerin gözlerinde az gösteriyordu ki, cesaretleri kırılmasın ve moralları bozulmasın, Mü’minleri de onların gözlerinde öyle azaltıyordu ki, onlar, kendilerinden sayıca çok az ve güçsüz buldukları mü’minlere karşı gereken tedbiri almayıp, savaş için hazırlıklı olmaya da gerek duymasınlar ve böylece savaş mü’minlerin galibiyetiyle sonuçlansın.  

[8] Cenkten evvel Sahabe'nin gözlerinde.  

1 Bu bölüm: “onları sizin gözünüzde büyütmüyordu” şeklinde de anlaşılabilir. Yani böylece; Müslümanların kâfirlerin sayıca üstünlüklerinden yılmamalarını sağlıyordu.2 Böylece, onların sizi umursamamalarını sağlıyordu. Onların, Müslümanları çok az görmeleri savaş başlamadan önce idi. Nitekim Ebû Cehil: “Muhammed ve arkadaşları yiyecek olsa bir deveye bile yetmez!” demişti. (Kurtubî) Fakat savaş başlayıp da Allah, Müslümanları melekleriyle takviye edince müşrikler, Müslümanları kendilerinin iki katı kadar görmeye başlamışlardı. Bk. (Âlu İmrân: 13)  

49 Bkz. yukarıda 45. not. Fiilen karşı karşıya gelme anında düşman kuvvetlerinin sayıca kendilerinden çok fazla olduğundan Müslümanların artık şüphesi bulunmayacağına göre “Onları sizin gözünüze az gösterdi” ifadesinin mecazî bir anlam taşıdığı açıktır. Bu durumda, sözü geçen ifade, Hz. Peygamber’in ashâbının düşman güçlerini azımsayacak kadar azim ve cesaretle dolu olduklarını îma ediyor olmalıdır. Beri yandan Kureyşliler kendi güçlerinden, sayı üstünlüklerinden o kadar emindiler ki Müslümanlar bunların gözüne önemsenmeyecek bir kuvvet olarak görünüyorlardı -bu yanılgıdır ki onlara hem kesin bir biçimde savaşı kaybettirdi hem de çok sayıda cana maloldu.  

[1] Bu âyet-i kerîme Bedir vak'a-i küberâsı hakkında ve orada vukû' bulan ahvâli mutazammın olarak nâzil olmuşdur.  

1214 The Muslim army, though they knew their worldly disadvantage, did not realise the full odds against them, The Makkans came exulting in any case, and they despised the contemptible little force opposed to them. Even though they thought the Muslim force was twice as great as it was ( 3:13 ), still that number was contemptible, when taken with its poor equipment. Both these psychological mistakes subserved the Plan, which was to bring the matter to a decisive issue, whether the Pagans of Makkah were to continue their arrogant oppression, or the religion of Allah was to be established in freedom and honour.