Enfâl Sûresi 32. Ayet Meali

32.İbnu Cerir (r.a.)`in Said bin Cubeyr`den rivayet ettiğine göre bu ayeti kerime de Nadr bin Haris hakkında indirilmiştir.Buhari`nin Enes bin Malik (r.a.)`ten rivayet ettiğine göre de, Ebu Cehil: "Ey Allah`ım! Bu senin katından gönderilme bir gerçek ise bizim üzerimize gökten taş yağdır veya bize acıklı bir azap gönder" dedi. Bu ayeti kerime de onun hakkında indirildi. Bu rivayete göre 33. ayeti kerime de bu olayla ilgili olarak indirilmiştir.  

Bkz. 70/1-4  

1- Mademki Senden geldiği iddia ediliyor.  

15 Kur’an’ın ilahi bir vahiy olmadığını alaycı bir şekilde söyleyenler, küstahça meydan okuyordu. Enes bin Malik’e göre bu sözler, Bedir’de öldürülen Ebu Cehil’e aittir (Buharî).  

1 Konuyla ilgili olarak Bk. (Mearic: 1-4)2 Bu lafı ilk defa müşriklerin filozoflarından olan Nadr b. Hâris söylemiş ve birçokları da onu takip etmiş idi. Öyle dediler lâkin senelerce uğraştılar bir türlü söyleyemediler ve türlü türlü hile yollarına kalkıştılar. Asırlar geçti, onların kafasında olan niceleri de aynı sözü söyleye geldiler fakat Kur’an’ın bir mislini söyleyemediler ve onlar gibi hileler peşinde dolaşmaktan başka bir şey yapamadılar. Ama bazıları, Müslüman görünümü altında bazı uyduruk kitaplar, hikmetler, risaleler yazıp güya Kur’an’a hizmet adı altında yeni bir din kurarak onu bazı cahillere unutturmayı başardılar. Hatta “ha Kur’an, ha bu kitaplar, ne farkı var ki…” hatta “bu benim kitabım da Âlemlerin Rabbinden indirilmedir” gibi teranelerle Müslümanları hala kandırmaya devam etmektedirler. Şu anda âlemde Allah tarafından indirilen tek kitap vardır. O da Kur’an-ı Kerim’dir.  

32 İnkarcılardan gelen -Kur’an’da zaman zaman işaret edilen bu alaycı meydan okuma, gerçekte onların Kur’an’ın ilahî bir vahiy olmadığı yolundaki görüşlerinin küstahça dile getirilmesine matuftur. Enes b. Mâlik’e göre bu sözler ilk kez, Hz. Peygamber’in Mekke’de baş düşmanı olan ve Bedir Savaşı’nda öldürülen Ebû Cehil tarafından sarf edilmiştir (Buhârî).  

[1360] Enes b. Malik’e göre bu tür teklifleri Mekke yıllarında ilk dillendiren “Cehaletin Babası” lakaplı Amr b. Hişam idi (Buhârî, Tefsir 8:3; Müslim, S. Münafikûn 37).  

[1] Bu âyet Benî Abdü'd Dâr'dan, Nadr bin el-Hâris hakkında nâzil olmuşdur. Rasûl-ü Ekrem kurûn-u mâziyenin ahvâlini zikr buyurdukda Nadr: "Eğer istesem ben de bunun gibi şeyleri söylerim, bunlar akvâm-ı sâlifenin kitâblarında yazılı olan efsanelerdir" didi. Orada bulunan Osman bin Maz'ûn: "Muhammed'in didiği hakdır" didi. Nadr da: "Benim didiğim de hakdır" cevâbını virdi. Osman: "Muhammed Lâilâheillallâh der" diyince Nadr: "Ben de Lâilâheillallâh derim" didi. Orada hazır bulunan Ebû Cehil: "Yâ Rabbî! Eğer Muhammed'in Kur'ân'dır didiği hak ise üstümüze semâdan taş yağdır ve yâhud akvâm-ı mâzîye gibi bize de elemli 'azâb gönder" didi. "İbn-i Abbâs"  

1205 This was actually a challenge thrown out by the Infidels in Makkah, not seriously but as a taunt. The answer is in the two following verses. Allah punishes in His own good rime, not according to the foolish and frivolous taunts of the unbelievers. While the Holy Prophet was with them, he-the Mercy for the Worlds-conferred a certain amount of immunity to them. There were also other Muslims, just men who asked for forgiveness. And Allah keeps the door of repentance and forgiveness open to all as long as they make it possible. But let them not be puffed up with pride, or think that they have lasting immunity. What became of Abu Jahl? He and some of his greatest warriors were slain at Badr. The little autocratic clique that prevented Muslims from access to the Sacred Mosque had their Nemesis not long afterwards. They pretended to be its guardians. But were they? Could they be? Only the righteous could be true guardians to Allah's places of worship, and particularly to the Central House of the Ka'bah. It was to be a place of pure worship, while their idolatrous worship was mere mummerywhistling and clapping of hands. All false worship advertises itself by noise and unseemly riot: it is said that the Pagans used to go naked round the Ka'bah.