Enbiyâ Sûresi 68. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 29/24.  

Bkz. 29/24Bazılarının yaptığı bu teklif kabul edildi ve Hz. İbrahim’in yakılmasına karar verildi. Ancak Hz. İbrahim’in yakılmak üzere ateşe atılıp atılmadığına dair 69. ayetten başka Kur’an’da kesin bir kayıt bulunmamaktadır. Bu ayet de İbrahim’in ateşe atılması konusunda çok açık değil. Evet Allah ateşe serin ve selamet ol” diye emir verdi ama İbrahim ateşe atıldı mı? Ankebût 29/24 ayetinde; “Allah, onu ateşten kurtardı” buyruluyor. Bu ifade, onun ateşe atılmadığını gösteriyor. Eğer ateşe atılsaydı; “ateşe atılan İbrahim’i yanmaktan kurtardı” buyurulurdu. Ateşin serin ve selamet olması Hz. İbrahim’in bundan sonraki hayatında tevhid inancının inşasında öncülük ve rehberlik edeceğine ve hidayet yolunda önünün açılacağına da delalet edebilir.  

 Hz. İbrahim’in kavmi, bu teklifi kabul ederek onu yakmak için büyük bir ateş hazırladılar ve eli kolu bağlı olarak ateşe attılar. İbrahim (a.s.) ise, «Bana Allah’ın sahip çıkması yeter; O, ne güzel bir sahip!» diyerek Allah’a sığınıyordu.  

(*) İnkârcıların menfaatleri uğruna yaptıkları zulümleri, daima uydurma ilâhları adına yaptıklarını söyleme gelenekleri, tarih boyunca hiç değişmemiştir. Böylece bu kâfirler, güya tanrılarına yardım ediyor görüntüsü vererek aslında hiç de inanmadıkları ilâhlarının sırtından geçiniyorlar ve bunu insanlar üzerinde bir zulüm aracı olarak kullanıyorlar. İnsanlar, birilerini ilâhlaştıranların da ona tapınmayı emredenlerin de aynı kimseler olduğunun, İbrahim gibi farkına varıp tavırlarını koyamıyorlar. (M. Türk Meali 68. Ayet Açıklaması)  

19 Krş. Ankebût, 29/24. Burada “İbrâhim’i öldürün yahut yakın” şeklinde geçmektedir; Sâffât, 37/97 de ise “Onun için bir fırın yapınız ve onu da yanan ateşe atınız” şeklindedir.  

1 Kâfirlerin menfaatleri uğruna yaptıkları zulümleri, daima uydurma ilâhları adına yaptıklarını söyleme gelenekleri, tarih boyunca hiç değişmemiştir. Böylece bu kâfirler, güya tanrılarına yardım ediyor görüntüsü vererek aslında hiç de inanmadıkları ilâhlarının sırtından geçiniyorlar ve bunu insanlar üzerinde bir zulüm aracı olarak kullanıyorlar. İnsanlar, birilerini ilâhlaştıranların da ona tapınmayı emredenlerin de aynı kimseler olduğunun, İbrahim gibi farkına varıp tavırlarını koyamıyorlar.  

[2740] Carî üslûp gereği “tanrılarınız” kelimesi, “tanrılarımız” şeklinde anlaşılmalıdır.  

[1] İbrâhîm'i ateşe atmağa karâr virdikden sonra o memleketin hükümdârı olan Nemrûd'un emriyle bir meydâna odun getirüb yığdılar ve ateşlediler. Fakat ateş şiddetli oldığından yanına yaklaşmak imkânı yokdı. Bunun üzerine insân kıyâfetine giren şeytânın ta'rîfi ile bir mancınık yapub kolları ve ayakları bağlı olarak İbrâhîm'i bunun içine koyub uzakdan ateşe atdılar. Cenâb-ı Halîlullâh ateşe doğrı giderken Cibrîl 'aleyhisselâm gelüb: "Yâ İbrâhîm! İster isen seni kurtarayım" didikde müşârunileyh: "Ben rabbimden başkasından bir şey istemem" cevâbını virdi. Bunun üzerine ateşe hitâb-ı 'izzet vâki' olarak o cehennem gibi ateş gül ve gülistan oldı ve Halilullah da orada oturub zevk ve safâya daldı. Bunı gören küffârdan ba'zıları îmân idüb İslâm oldılar ise de ekserîsi küfr-ü 'inâdîde kaldılar.