Enbiyâ Sûresi 36. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 25/41-42.  

36.İbnu Ebi Hatim`in Suddi`den rivayet ettiğine göre Resulullah (a.s.), Ebu Cehil ile Ebu Süfyan`ın yanından geçti. Onlar kendi aralarında konuşuyorlardı. Ebu Cehil, Resulullah (a.s.)`ı görünce güldü ve Ebu Süfyan`a: "Abdu Menâf`ın peygamberi bu mudur?" dedi. Ebu Süfyan kızdı ve: "Sen Abdu Menaf`tan peygamber olabileceğini inkâr mı ediyorsun?" dedi. Resulullah (a.s.) bunu duydu ve Ebu Cehil`in yanına giderek ona kızdı, kendisini korkuttu ve: "Ahdini bozanın (yani amcanın başına) gelen senin başına da gelmeden (bu dünyadan) göçeceğini sanmıyorum" dedi. Bunun üzerine bu ayeti kerime indirildi.Bir rivayete göre de Resulullah (a.s.), Ebu Süfyan`a da: "Sen bu sözü ciddiyetle değil kavmiyet davasıyla söyledin" dedi.6.Öğüdünü veya kitabını ya da O`nu anmayı.  

1- İlahlarınız hakkında ileri geri konuşan. 2- Rahman'ın öğüdünü. 3- Görmezden gelenlerdir. Rahman'ın buyruklarının üzerini örtenlerdir.  

[1] Ne olduğunu, birliğini, peygamber göndermesini, Kitap indirmesini.  

12 Krş. Furkân, 25/41  

Buradaki [yezküru] fiili “zikretmek, hatırlamak, gündeme getirmek, diline dolamak” gibi anlamlar içermektedir. Benzer mesaj: Enbiyâ 21:60.,Benzer mesaj: Furkân 25:41.  

1 Bu âyet, Ebû Cehil’in, Ebû Süfyân’ın yanında Peygamberimizle alay etmesi üzerine indirilmiştir.  

46 Lafzen, “görseler”: ne var ki, bu fiil burada, daha çok Hz. Peygamber’in tebliğ ettiği mesajla ilgili olmak üzere, soyut bir anlam taşıdığından yukarıdaki gibi aktarmayı daha uygun gördük.47 Zımnen, “kendisi de bizim gibi bir ölümlü olduğu halde, tanrılarımızın gerçek olduğunu inkara cesaret eden”.48 Yani, körükörüne tapınıp durdukları düzmece tanrılara toz kondurmuyorlar, onlar aleyhine konuşulmasından rahatsız oluyorlar, ama sıra yaratılmış âlemin her zerresiyle varlığına tanıklık ettiği Allah’ın düzenleyici, çekip çevirici iradesini tanımaya gelince buna yanaşmak istemiyorlar.  

[2719] “Rahmân’ın zikri” iki anlama gelebilir: 1) “Rahmân’ın vahyi” anlamı: Zikr vahyin sıfatıdır. Fıtratta zaten var olanı “hatırlatma” ya da ilâhî bir “öğüt ve uyarı” olduğu için Kur’an’a zikr sıfatı verilmiştir. Bu takdirde zımni mana şu olur: “Kendileri Allah’ın vahyini inkâr ettikleri halde, senin putperestliklerini eleştirmeni sorun ediyorlar. Oysa asıl sorun onların Allah’ı dinlememeleridir. 2) “Rahmân’ın anılması” anlamı: Yani “Allah’ın Rahmân adıyla anılması”... Kur’an’a göre onlar; “Rahmân’ı inkâr ediyorlardı” (13:30) ve “Rahmân da neymiş?” (25:60) diyorlardı. Oysa Mekke müşriklerinin Allah’ı inkâr etmedikleri nasıl tarih ve Kur’an’la sabitse, Rahmân ismine karşı alerjileri de aynen öyle sabittir. Bu âyet, Rahmân ismini içeriğiyle birlikte reddetmlerine bir gönderme olabilir (Bkz: 13:30, not 40). Hudeybiye’de Allah Rasûlü besmele sırasında bu ismi kullanınca, “Onu biz tanımıyoruz, ‘bismikallahûmme’ yaz” diyeceklerdir.  

(Böylece, asıl kendilerinin alay edilmeye müstahak olduklarını düşünmüyorlar!) [25,41-42] Müşrikler kendi âciz, cansız putlarına toz kondurmak istemezken, bütün kâinatı bunca hikmet, sanat, kudret ve rahmetiyle yaratıp varlıkta tutan Rahman’ın birliğinin anılmasına tahammül edemiyorlar. Böylece asıl kendilerinin ne kadar akıldan uzak, alay edilmeye müstehak olduklarını düşünmüyorlar. Bu âyette, Allah’ın Rahman vasfı ile anılmasına karşı Mekke müşriklerinin diretmesine işaret edilmektedir. Az sonra gelecek 42. âyet de bu mânayı teyid eder. Zira o âyet, Rahman sıfatını zihinlere yerleştirme gayesine matuftur. (Anlam böyle verilmezse diğer meallerde düşülen boşluğa düşülür).  

[*] En'âm 6/33  

2698 To the godly man the issue between false worship and true worship is a very serious matter. To the sceptics and unbelievers it is only a joke. They take it lightly, and laugh at the godly ones. They not only laugh at him, but they blaspheme when the name of the One True God is mentioned. The reply to this is in the next verse.