Bakara Sûresi 94. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 3/61; 19/75; 62/6-8.  

94.Cerir`in Ebu`l-Aliye`den rivayet ettiğine göre, yahudiler: "Cennete yahudi olanlardan başkası giremeyecektir" dediler, Yüce Allah da bu ayeti kerimeyi indirdi.  

Bkz. 62/6Öyle ya, madem Allah onlara o kadar yakındır ve madem cennet sadece onlar için ve onlar da cennet için yaratılmıştır; o halde ne diye dünyanın kahrını çekiyorlar, neden dünyaya hâkim olmak için mücadele veriyorlar, niçin ırklarını üstün tutmaya çalışıyorlar? Bu âyet Yahudilerin anlamsız iddialarına ve mesnetsiz beklentilerine cevap verir niteliktedir.  

(1)“ ‘Eğer doğru iseniz mevti (ölümü) isteyiniz. Hiç istemeyeceksiniz.’ İşte meclis-i Nebevîde(Peygamber meclisinde) küçük bir cemâatin cüz’î bir hâdise ünvânıyla milel-i insâniye (milletler) içinde hırs-ı hayat ve havf-ı memâtla (ölüm korkusuyla) en meşhur olan millet-i yehûdun (yahudi milletinin), tâ kıyâmete kadar lisân-ı hâlleri mevti istemeyeceğini ve hayat hırsını bırakmayacağını ifâde eder.” (Zülfikār, 25. Söz, 33)  

65 Yani cennete hemen kavuşun. Krş. Cuma, 62/6  

1 Dâr: Lûgatte sınırları belirlenmiş, mükemmel ve korumalı bir şekilde ikamet etmeye elverişli yer demektir. Dilimizdeki konak, saray, şehir, memleket, yurt, vatan kelimelerinin karşılığı olarak kullanılır. Nitekim “Dâr’ül-İslâm”, İslâm vatanı, “Dâr’ül-harb”, küfür vatanı, “Dâr’üd-Dünya” içinde bulunduğumuz bu âlem, “Dâr’ül-Ahiret” de ölümden sonra ki ebedî âlem demektir. 2 Yani, ölümden sonraki hayatın tamamen size ait olduğuna inanıyorsanız, böyle elemler ve kederlerle dolu şu üç beş günlük Dünya hayatına niçin bu kadar sarılıyor ve zillet içerisinde yaşayarak tüm insanların başına belâ oluyorsunuz. 3 Yahûdîlerin bu tür iddiâları ile ilgili olarak Bk. (Bakara: 111, Mâide: 18)  

79 Cennetin yalnızca İsrailoğullarına özgü olduğu şeklindeki Yahudi inancına bir atıf (karş. bu surenin 111. ayeti).  

[172] Dâr, insana barınak olan mekândır. Etrafı duvarlarla çevrili olduğu için dâr denmiştir. Kur’an’da hiç tek başına gelmez, hep dâru’l-âhiret (âhiret yurdu), dâru’s-selam (mutluluk yurdu), dâru’l-muttakîn (muttakiler yurdu), dâru’l-fâsıkîn (âsiler yurdu), dâru’l-bevâr (viran yurt), dâru’l-karar (son durak), ukbe’d-dâr ya da âkıbetu’d-dâr (mutlu son), sûu’d-dâr (kötü son) gibi terkipler hâlinde kullanılır. Burada dâru’l-âhiret, dünya hayatının zıddı anlamına “âhiret hayatı” olarak kullanılmıştır. [173] Âyet 93 ile birlikte zımnen: Kalbinde altının taht kurduğu biri âhireti arzu eder mi? Hiç suçlu biri yargılanmak ister mi?