Bakara Sûresi 93. Ayet Meali

Bkz. 4/154, 7/171Burada o günün Yahudileri üzerinden Müslümanlara ve bütün insanlara bir mesaj var. Yahudilerin vaktiyle Tevrat’taki ilahi emirleri uygulama konusunda kesin söz vermelerine rağmen ortaya koydukları davranışlar yadırganıyor. Bu örnekten hareketle, Hz. Muhammed aracılığıyla gelen vahiy mesajının muhataplarının da aynı duruma düşmemesi konusuna dikkat çekiliyor.  

İsrailoğullarından söz alınması konusunda bu sûrenin 63. âyetine bakınız.  

 Yahudiler Tevrat’tan edindikleri bilgilere göre bir peygamber geleceğini biliyorlardı ve bunun kendilerinden geleceğini düşünerek ondan faydalanmanın planlarını yapıyorlardı. Bekledikleri peygamber Araplardan gelince onu inkâr ettiler. 89. âyette buna işaret edilmiştir. Onlar aslında Hz. Musa’ya da hakkıyla inanmış değillerdir. 92. âyette ifade edildiği gibi Hz. Musa nice mucizeler getirdiği halde o Tûr’a gidince buzağıya taptılar.  

1- Sizin öncünüzü Tur'a yükseltmiştik.  

(*)“İnkârları yüzünden gönülleri buzağı sevgisiyle dopdoluydu” anlamındaki ifadeden, İsrâiloğulları’nın, asırlarca Mısır’da kalmalarının bir sonucu olarak, Mısırlılar gibi sığıra kutsallık atfetmelerinin kastedildiği düşünülebilir (bk. Bakara 2/51, 54, 67; A‘râf 7/152; Tâhâ 20/85-96). Her ne sebeple olursa olsun bu durum inkâr etmelerinin bir sonucuydu. Medine yahudileri, “Biz sadece bize indirilene inanırız” diyorlardı. Oysa onların inanç tarihleri, belirtildiği gibi bir sürü sapmalarla doluydu; onun için de onların yanlış inançları kendilerine böyle çok kötü şeyler emrediyordu; Hz. Peygamber’i ve Kur’an’ı reddetmeleri de bu kötülüklerden biriydi. Kaynak: Kur’an Yolu Tefsiri Cilt: 1 Sayfa: 158-159) Ayrıca Tur Dağı, yerinden kaldırılmamış, bilakis altında, eteğinde böyle bir misak onlardan alınmıştı.’’ Yine en doğrusunu Allah bilir’’  

[8] Sözünü dinledik, emrine karşı koyduk.  

64 Buzağıya tapma arzusu adeta iliklerine kadar işledi anlamındadır.  

Buradaki dağın Sînâ Dağı olduğunun delili Mü’minûn 23:20 ve Tîn 95:2’dir.,“Dağın kaldırılması” mecaz olarak “dağın sarsılması ve durumun sıkıntı vermesi” olabilir.,Vahye uymayla ilgili ayetler için bkz. Âl-i İmrân 3:103, dipnot 1.,İnkârcıların kalplerine buzağıya tapma sevgisinin doldurulmasının sebebi, inkârlarında ısrarcı olmalarıdır. Yani insanların kararlı bir şekilde inkar etmesi, inkarcılığı sürdürmesi inkâr “sebep”, bunun sonucunda kalplerine buzağıya tapma sevgisinin doldurulması ise “sonuç”tur.  

2 Yani, ölümden sonraki hayatın tamamen size ait olduğuna inanıyorsanız, böyle elemler ve kederlerle dolu şu üç beş günlük Dünya hayatına niçin bu kadar sarılıyor ve zillet içerisinde yaşayarak tüm insanların başına belâ oluyorsunuz.3 Yahûdîlerin bu tür iddiâları ile ilgili olarak Bk. (Bakara: 111, Mâide: 18)  

77 Onların bu sözleri fiilen telaffuz etmedikleri açıktır; ancak sonraki davranışları yukarıdaki mecazî ifadeyi teyid etmektedir.78 Lafzen, “hakikati inkar etmelerinden dolayı kalplerine buzağı yerleştirilmiştir”: Yani, öncekiler Hz. Musa’nın teklif ettiği hakiki mesajdan uzaklaştıktan sonra “altın buzağı” ile sembolize edilen maddî nesnelere tapınmaya başladılar.  

[169] Onların tavrı, hem “itaat etme” hem de “isyan etme” anlamına gelen tevriyeli bir kelime ile ifade ediliyor (‘Asânın bu özelliği için bkz: 4:46, not 71, ayrıca krş: Âyet 104). Dilleriyle itaat edeceklerini söylerken, kalplerinden tersini geçirmiş olmalılar. Bir yoruma göre onlar hâl diliyle bunu ifade etmişler, ilâhî mesajı işittikleri hâlde onu uygulamayarak fiilen “uygulamayacağız” demişlerdir (Ebu Müslim’den nkl: Râzî). [170] Lafzen: “Buzağı kalplerine içirildi”. Metinde edilgen fiil kullanılması, tüm dikkatleri işin failine değil de fiilin bizzat kendisine çekmek içindir. [171] Aslında iman keşfedilmemiş defineye benzer. Onun sahibine yararı ancak keşfedilmesiyle mümkündür. İmanın keşfi ise sahibini iyiye, doğruya ve güzele götürebilecek iktidara sahip olmasıyla kendini belli eder. İnanç mücerret olarak her zaman sahibine yararlı bir unsur değildir. Sahibini kötü yola götüren inanç da vardır. Bu nedenle asıl olan bir inanca sahibi olmak değil, sahibine doğruyu emreden bir inanca sahip olmaktır.  

[1] "Bir gün o dağı adeta bir gölgelik gibi üzerlerine kaldırdık; başlarına düşeceğini sandılar. Size verdiğimizi sıkı tutun. İçindekilerini düşünün ki kendinizi koruyabilesiniz" dedik." (Araf 7/171) [*] Arap edebiyatındaki iltifat sanatı bizde olmadığından meâlde bu sanat yok sayılmıştır (Bkz. Bakara 2/49'un dipnotu). [4] Bir taraftan inandık ve sıkı sarıldık diyorsunuz, diğer taraftan buzağı tutkusundan vazgeçmiyorsunuz.  

97 Cf. the introductory words of 2:63, which are the same as the introductory words here, but the argument is developed in a different direction in the two places. In 2:63, after they are reminded of the solemn Covenant under the towering height of Mount Sinai they are told how they broke the Covenant in after ages Here, after they are reminded of the same solemn Covenant, they are told that even then they never meant to observe it. Their thought is expressed in biting words of sarcasm. They said in words: "All that the Lord hath spoken, we will do" But they said in their hearts: "We shall disobey." 98 What they should have said was: "We hear and we obey": this is the attitude of the true men of Faith (2:285). (Cf. 2:285, 8:21 , and 24:51). 99 After the Commandments and the Law had been given at Mount Sinai, and the people had solemnly given their Covenant,. Moses went up to the Mount, and in his absence, the people made the golden calf. [The word ushribu which occurs in the verse seems to suggest, as the noted Tabi'i Qatadah is reported to have said, that their hearts were saturated with the love for the calf. See Ibn Kathir, Commentary on the verse 2:93, (Eds.)]