Bakara Sûresi 78. Ayet Meali

[24] Ümmî kelimesi hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, I, 542-545; XIV, 490-491; XIX, 271-276.  

O gün Tevrat’a dair hiçbir bilgisi ve ilgisi olmayan, ilahi mesajla bağdaşmayan batıl inançla yaşayan, zannını ve töreyi din edinmiş Ehl-i Kitab üzerinden; bugün Kur’an’ı bilmeyen, anlamayan, anlamak için bir gayret göstermeyen, Kur’an’ın dilini kutsayarak, anlamak için kendi diline çevirmeyen ve bununla birlikte din adına içselleştirdiği hurafeleri de dinin aslı zanneden, gelenekleri vahyin önüne geçiren Müslümanlara da bir atıf vardır.  

Ümmî, anadan doğduğu gibi kalan, yani okuma-yazma bilmeyen kimse demektir. Burada dinleri konusunda asgari düzeyde bile bilgisi olmayanlar kastedilmiştir.  

 Ümmî, okur yazar olmayan demektir. Yahudi yahut hıristiyan olmayan Araplara da ümmî diyenler olmuştur.  

"Ümmi" kelimesinin anlamı için 3:20; 7:157 ayetlerine bakınız.  

1. Kitap'ı bilmeyip de ondan habersiz olanlar. 2. Yersiz ve yanlış düşünce.  

[3] Yani bütün bildikleri ağızdan öğrendikleri bir sürü yalandır.  

57 Kulaktan dolma ve uydurma rivayetlere de denir.  

[Ümmi] kavramı sanıldığı gibi “okuma-yazma bilmeyen” değil, “[el-Kitab]’ı (Tevrat’ı) bilmeyen”, “kitap ehlinden olmayan” veya “Mekkeli” demektir. Buna göre söz konusu kavram, [el-ümmiyyûn/el-ümmiyyîn] şeklinde çoğul kalıpta bu ayette “Kitabı (Tevrat’ı) bilmeyenler”, Âl-i İmrân 3:20, 75’te “kitap verilmeyenler, kitap ehlinden olmayanlar”, Cum‘a 62:2’de “Mekkeliler” anlamına gelmekte, [el-ümmî] şeklinde tekil kalıpta A‘râf 7:157-158’de “Hz. Muhammed” için kullanılmaktadır. Hz. Muhammed’in ümmiliği, onun peygamberlikten önce Tevrat’ı yani dini metinleri bilmemesi ve onlar hakkında yazılı veya sözlü yorumda bulunmaması, kitap ehlinden olmaması ve Mekkeli oluşu anlamındadır; konunun okuma-yazma bilmemeyle ilişkisi yoktur. Zaten 79. ayette ümmî denen bu kişilerin kitapla ilgili bilgileri kendi elleriyle yazıp Yüce Allah’a iftira ettiklerinden söz edilmektedir.  

1 Bu kitap, Mûsa (a.s)’a inen Tevrât’tır. (Celâleyn) 2 Ümniye: Çoğulu "Emânî"dir. “İnsanın kendi içinde ve hayalinde tasarlayıp varlığını kabul ettiği ve olmasını temenni edip durduğu veyahut diline dolayıp durduğu şeyler” anlamına gelir ki, Fransızcası “ideal”dir. Emaniy; “insanın kendi gönlünden geçirdiği, saplanıp kaldığı ve durmadan arkasından koştuğu bir düşünce, bir hayal, bir kuruntu, hiçbir delile dayanmayan kuru ve şahsi temenniler” demektir. Bunu esas alan felsefî görüşe "idealizm" denir. İşte Yahudilerin avam takımı da ilimden, kitaptan nasibi olmayıp sadece kuruntu arkasında koşar, zan içinde yaşar ve kuru bir zan ve taklitten başka bir şey bilmezler. Hak ile batılı ayırt edip seçemezler.3 Ümmî: kelimesi, anadan doğduğu hal üzere bulunan yani, okuması yazması, tahsili olmayan demektir. Konuyla ilgili olarak Bk. (Âlu İmrân: 20, A’raf: 157-158, Cuma: 2)  

63 Burada Tevrat’ın.  

[147] Kur’an’da ummî terimi genellikle “kitap ehli olmayanlar” için kullanılır (Krş: 3:20, 75; 62:2). Kök anlamı “annesinden doğduğu gibi kalan”dır. Şu hâlde burada geçen “Yahudilerin ümmileri” ne demektir? Bunların Yahudileşmiş Araplar olma ihtimali yüksektir. 256. âyetin nüzûl sebebi olarak gösterilen “çocuğu olmayan ailelerin adak adaması sonucunda doğan çocukların Yahudi ailelere verilme” yöntemi, bunların nasıl Yahudileştikleri sorusunun muhtemel cevaplarından biridir. [148] Kur’an, kuruntu ürünü bâtıl inanç ile cehalet arasında doğrudan bağ kuruyor. Buradan, tüm hurafelerin de çıkış noktasının söz konusu cehalet olduğunu anlıyoruz. Zımnen: Vahiysiz ve kitapsız dindarlık, açığını sahte kutsallar icat ederek kapatır. Zira taklide dayalı akide zanna mahkûmdur. Vahye tâbi olmayanın vehim ve kuruntusunu dinleştirmekten başka yapacağı bir şey yoktur.  

[*] Ümmi, anasından doğduğu gibi kalmış, bir şey öğrenememiş kişidir (Lisan). Bu âyette Allah'ın kitabının içeriğini bilmeyenler anlamındadır. [2] "Kurgular" diye meâl verdiğimiz emânî, ümniyye'nin çoğuludur. Mücahid'e göre "yalan" anlamındadır. Diğerlerine göre de kitabı anlamadan okumaktır. Çünkü bu okuyuş kişiyi, varsayıma dayalı beklentilere sokar. (Müfredât)  

84 The argument of 2:76 is continued. The Jews wanted to keep back knowledge, but what knowledge had they? Many of them, even if they could read, were no better than illiterates, for they knew not their own true Scriptures, but read into them what they wanted, or at best their own conjectures. They palmed off their own writings for the Message of Allah. Perhaps it brought them profit for the time being: but it was a miserable profit if they "gained the whole world and lost their own souls" (Matt. 16:26 ). "Writing with their own hands" means inventing books themselves, which had no divine authority. The general argument is similar. Unfaith erects its own false gods. It attributes things to causes which only exist in its own imagination. Sometimes it even indulges in actual dishonest traffic in the ignorance of the multitude. It may pay for a time, but the bubble always bursts.