Bakara Sûresi 76. Ayet Meali

76.İbnu Cerir`in Mücahid`den rivayet ettiğine göre Beni Kurayza yahudilerinin ihanetinden sonra Resulullah (a.s.) onların kalelerinin altında durarak onlara: "Ey maymunların kardeşleri! Ey domuzların kardeşleri! Ey Tağut`a kulluk edenler!" diye buyurdu. Bunun üzerine onlar: "Bunları Muhammed`e kim bildirdi? Bunlar olsa olsa sizden çıkmıştır. Allah`ın size açmış olduğu şeylerden, onlara size karşı ellerinde bir belge olsun diye mi sözediyorsunuz?" dediler. Bunun üzerine bu ayeti kerime indi. İkrime`nin bir başka tarıktan Abdullah bin Abbas (a.s.)`tan rivayet ettiğine göre de yahudiler mü`minlerle karşılaştıklarında: "Arkadaşınızın Allah`ın peygamberi olduğuna inanıyoruz. Ama o sadece size gönderilmiştir" diyorlardı. Başbaşa geldiklerinde de: "Araplar hiç buna kanarlar mı? Siz daha önce onlara karşı bu gelecek Peygamber`in adıyla Allah`tan fetih diliyordunuz" diyorlardı. Bunun üzerine bu ayeti kerime indi.13.Burada "Allah`ın size açmış olduğu şeyler" diye kasdettikleri Tevrat`ta yer alan, Resulullah (a.s.)`ın sıfatlarıyla ilgili bilgilerdi. Yahudiler bu bilgileri gizlemeleri için birbirlerini uyarıyorlardı. İçlerinden bu bilgileri açığa vuranları da ayeti kerimede bildirildiği şekilde azarlıyorlardı.  

Bkz. 2/146 ve dipnotu.  

1- Tevrat'ta. 2- Söz.  

(*) Hz. Peygamber dönemindeki yahudilerin ikiyüzlü tutumlarının anlatıldığı âyetlerde bu karakterdeki bir topluluktan, içtenlikle iman edip müslümanlara katılmalarının beklenemeyeceğine işaret edilmektedir. Tefsirlerdeki çeşitli rivayetlere göre bazı yahudiler müslümanlarla karşılaştıklarında kendilerinin de iman ettiklerini söyler ve Hz. Muhammed’in peygamberliği, atalarının isyanları sebebiyle çektikleri cezalar ve hakaretle anılmaları gibi konulara ilişkin olarak Tevrat’ta yer alan açıklamalar hususunda müslümanlara bilgi verirlerdi. Daha sonra bunlar, bir araya geldikleri diğer yahudiler, özellikle de din adamları tarafından bu tutumları sebebiyle eleştirilirler; bu yaptıklarının akıllıca bir iş olmadığı, çünkü müslümanlara verdikleri bu tür bilgilerin yeri geldiğinde (veya âhirette) kendilerinin aleyhinde kullanılabileceği hatırlatılarak uyarılırlardı. Halbuki Allah onların sakladıklarını da açıkladıklarını da biliyordu ve İsrâiloğulları’nın tarihine ilişkin olarak Kur’an’ın muhtelif sûrelerinde yer alan geniş pasajlardaki bilgilerle müslümanlara da bildiriyordu. Tefsir (Kur’an Yolu)  

[3] Cenabıhakkın, Peygamberimiz Efendimiz Hazretlerinin evsaf ve nu'ut-ü şerifesini bildirmesi.  

Benzer mesajlar: Bakara 2:14; Âl-i İmrân 3:119.  

1 Yani, Muhammed ve arkadaşlarına; gerek son Peygamberin özellikleri ve gerekse İsrâil oğullarının başından geçen olaylar hakkında Allah’ın Tevrât’ta siz Yahûdîlere haber verdiği bilgileri anlatıyor ve sizi mağlûp etmeleri için ellerine delil mi veriyorsunuz? Siz söylemeseniz onlar bunları nereden bilecekler? Siz, bunun sonunun nereye varacağını hiç düşünmüyor musunuz? derler. (Elmalılı)  

62 Lafzen, “Rabbinizin önünde” (veya “katında”). Müfessirlerin çoğuna (örneğin, Zemahşerî, Beğavî ve Râzî) göre, “Rabbiniz” ibaresi burada “Rabbinizin vahyettiği”, yani İsrailoğulları’nın “kardeşleri arasından” bir peygamber geleceği şeklindeki Kitâb-ı Mukaddes’in haberi karşılığında kullanılmıştır ve bundan dolayı yukarıdaki ifade, Yahudilerin kendi kitaplarına dayanarak ilzam edilebileceklerine işaret etmektedir. (Bkz. aynı zamanda yukarıda 33. not.)  

[146] “İman ettik” diyenler saf ve samimi kimi Yahudiler, onları paylayanlarsa haset ve inatçı Yahudi liderleriydi. Birinciler hakikati itiraf etmiş olsalar gerek ki, akıl hocaları mü’minlerin eline koz vermemeleri konusunda onları uyarıyordu. Allah’ın İsrâiloğullarına açtığı sır, hiç kuşkusuz Hz. Muhammed’in risaletiydi (Tekvin, 21:21; Tesniye, 18:15, 18; 33:2). Bu âyet, Medine Yahudilerinin sadece inkârcı değil aynı zamanda ikiyüzlü olduklarını da gösterir. Çünkü 14. âyet aynı davranışı münafıklara nisbet eder. Sûrenin 8-20. âyetlerinde sözü edilen münafıklarla bu âyettekilerin aynı olması da muhtemeldir.  

[1] Bu âyet-i kerîme Kureyza yahûdîleri hakkında nâzil olmuşdur: Onlar, Hazret-i rasûl 'aleyhisselâmın Benî İsrâîl'in ahvâl-i mâsiyesinden haber virdiği şeylerin ona ba'zı Yehûd tarafından haber virildiğini zan idiyor ve birbirlerine: Ne içün müslümanlara böyle şeyleri söyleyorsunuz? diye 'itâb idiyorlardı. Bu âyet-i kerîme ile onların bu zanları tekzîb buyurulmuşdur.  

[*] Bunlar Muhammed aleyhisselamın son Nebî olduğunu biliyorlar ama başka bir kimsenin bilmesini istemiyorlardı.  

(42) Âhirzaman Peygamberine dair Tevrat’ta verilen haberler.  

83 The immediate argument applies so the Jews of Mad i nah, but the more general argument applies to the people of Faith and the people without Faith, as we shall see below. If the Muslims of Madinah ever entertained the hope that the Jews in their city would, as a body, welcome Muhammad Mustafa as the Prophet prophesied in their own books, they were mistaken. In Deut. 18:18, they read: "I will raise them up a Prophet from among their brethren, like onto thee," (i.e., like unto Moses); which was interpreted by some of their doctors as referring to Muhammad, and they came into Islam. The Arabs are a kindred branch of the Semitic family, and are correctly described in relation so the Jews as, "their brethren"; and there is no question that there was not another Prophet "like unto Moses" until Muhammad came; in fact the postscript of Deuteronomy, which was written many centuries after Moses, says: "There arose not a prophet since in Israel like unto Moses, whom the Lord Knew face to face." But the Jews as a body were jealous of Muhammad, and played a double part. When the Muslim community began to grow stronger they pretended to be of them, but really tried to keep back any knowledge of their own Scriptures from them, lest they should be beaten by their own arguments. The more general interpretation holds good in all ages, Faith and Unfaith are pitted against each other. Faith has to struggle against power, position, organization, and privilege. When it gains ground, Unfaith comes forward insincerely and claims fellowship. But in its own mind it is jealous of the armoury of science and knowledge which Faith brings into the service of Allah. But Allah knows all, and if the people of Faith will only seek knowledge sincerely wherever they can find it-even as far afield as China , as Muhammad said, they can defeat Unfaith on its own ground. [Even though the directive that Muslims should derive knowledge regardless of its location is so acceptable proposition from the Islamic viewpoint, the tradition to which the author refers here is not authentic. (Eds.) ]