Bakara Sûresi 49. Ayet Meali

Bkz. 7/141, 28/4 ve dipnotu.Bu ve bunun gibi ayetler; İsrailoğullarına, atalarının bir zamanlar içine düştükleri sıkıntılı günleri ve zorluk ve çile dolu o günlerden nasıl kurtulduklarını hatırlatıyor. Ayetin son cümlesindeki; “Bu, sizin için Rabbiniz tarafından büyük bir imtihandı.” söylemi bunun hem bir imtihan olduğu hem de zorluklarla tekâmül etme amacına yönelik olduğu vurgulanıyor. Böylelikle gerek İsrailoğullarına ve gerekse onlar üzerinden diğer insanlara; beşerî gayretleri ortaya koyduktan sonra, sadece Allah’a teslim olmanın, kurtuluşu yalnız O’ndan beklemenin ve mutlaka onun gösterdiği doğru yolda yürümenin gerekliliği anlatılıyor.  

 Firavun, eski Mısır hükümdarlarına verilen bir ünvandır. Hz. Musa’nın gelmesine tekaddüm eden senelerde kâhinler, İsrailoğullarından doğacak bir çocuğun, Firavun’un tacını tahtını yıkacağını söylediler. Bunun üzerine Firavun, yeni doğan erkek çocukların kesilmesini emretti. Allah bununla İsrailoğullarını imtihan ediyordu.  

(1)Fir‘avun’un bu katliâma girişmesinin sebebi, kâhinlerin kendisine: “İsrâiloğullarından yeni dünyaya gelen bir çocuk senin saltanatına son verecek” diye haber vermeleri idi. (Nesefî, c. 1, 77)“Benî İsrâil’in, oğullarının kesilip kadın ve kızlarını hayatta bırakmak, bir Fir‘avun zamânında yapılan bir hâdise ünvânıyla, yahudi milletinin ekser (pek çok) memleketlerde, her asırda ma‘ruz olduğu müteaddid (çok sayıda)katliâmları, kadın ve kızları, hayât-ı beşeriye-i sefîhânede (insanların gayr-i meşrû‘ hayâtında) oynadıkları rolü ifâde eder.” (Zülfikār, 25. Söz, 33)  

(*) Burada ( ذبح) ile (وفي ذَلِكُم بَلاء) cümlesi ne anlama geldiği aşağıdaki tefsir metinlerinde açıklanmıştır. Yani (ذبح ) zibh, öldürmek ve (بَلي ’’ bela’’kelimesi de büyük lütuf ve nimet anlamındadır. Zira İsrailoğullarının Firavun’dan kurtuluşu Allah’ın onlara büyük bir lütfudur. Bkz: (يذبحون أبناءكم ) ومعناه يقتلون الذكورة من الأولاد دون الإناثي (لتفسير الكبير) يذبحون أبناءكم خشية نموكم، ويستحيون نساءكم أي: فلا يقتلونهن، فأنتم بين قتيل ومذلل بالأعمال الشاقة، مستحيي على وجه المنة عليه والاستعلاء عليه، فهذا غاية الإهانة، فمن الله عليهم بالنجاة التامة وإغراق عدوهم وفي ذلكم أي: الإنجاء بلاء أي: إحسان من ربكم عظيم فهذا مما يوجب عليكم الشكر والقيام بأوامره (تفسير السعدي ).وقوله تعالى : ( وفي ذلكم بلاء من ربكم عظيم ) قال ابن جرير : وفي الذي فعلنا بكم من إنجائنا إياكم مما كنتم فيه من عذاب آل فرعون بلاء لكم من ربكم عظيم . أي : نعمة عظيمة عليكم- وقال علي بن أبي طلحة ، عن ابن عباس [ في ] قوله : ( بلاء من ربكم عظيم ) قال : نعمة . وقال مجاهد : ( بلاء من ربكم عظيم ) قال : نعمة من ربكم عظيمة . وكذا قال أبو العالية ، وأبو مالك ، والسدي ، وغيرهم (تفسير ابن كثير ) قـيـل: {وَيَسْتَحْيُونَ نِسَآءَكُمْ} يعنـي بذلك الوالدات والـمولودات كما يقال: قد أقبل الرجال وإن كان فـيهم صبـيان، فكذلك قوله: {وَيَسْتَحْيُونَ نِسَآءَكُمْ}. وأما من الذكور فإنه لـما لـم يكن يذبح إلا الـمولودون قـيـل: يذبحون أبناءكم، ولـم يقل يذبحون رجالكم - أما قوله: {وَفِي ذَٰلِكُمْ بَلاۤءٌ مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ} فإنه يعنـي: وفـي الذي فعلنا بكم من إنـجائنا إياكم مـما كنتـم فـيه من عذاب آل فرعون إياكم علـى ما وصفت بلاء لكم من ربكم عظيـم. ويعنـي بقوله بلاء: نعمة (جامع البيان في تفسير القرآن - الطبري)  

43 Krş. Tâhâ, 20/85, 87, 95.  

Benzer mesajlar: A‘râf 7:127, 141; İbrâhîm 14:6; Kasas 28:4; Mü’min 40:25.  

1 (وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ) “kadınlarınızı sağ bırakıp...” ifâdesi; a- Kadınlarınızı öldürmüyorlar, b- Kadınlarınızın iffetlerine dokunuyorlar, c- Hamile kadınlarınızın hayâlarına dokunarak çocuklarını öldürüyorlardı, şeklinde de anlaşılabilir. Bk. (A’raf: 141, İbrahim: 6)2 Aynı ifâdeler için Bk. (A’raf: 141)  

36 Bkz. Çıkış i, 15-16, 22.  

[99] Firavun için bkz: ilk geçtiği 73:15, not 15. [100] Bu âyette değinilip geçilen dehşet imtihan için bkz: 7:141; 14:6.  

Firavun, Mısırda Amalika hükümdarlarının lakabıdır. Çoğulu Feraine’dir. Nasıl ki Türk krallarına hakan, Rum krallarının bazısına kayser, bazısına herakl (Herakliyus), Habeş krallarına necaşi, Yemen meliklerine tübba’, İran hükümdarlarına kisrâ deniliyordu.  

[2] Mûsâ zamânındaki Fir'avn bir gice ru'yâsında Kudüs'den bir âteş çıkub bütün Mısır diyârını kapladığını, Fir'avn takımını yakdığı halde Benî İsrâîl'e zarar virmediğini gördi. Bunun ta'bîri içün cem' iylediği kâhinler: Benî İsrâîl'de bir çocuk doğacak ve senin helâkin ve zevâl-i mülkün bu çocuğun elinnden olacakdır didiler. Bunun üzerine Fir'avn Benî İsrâîl'de her doğacak erkek çocuğun derhâl öldürülmesini emr itdi. Benî İsrâîl'e her dürlü güç hidmetler gördiriliyor, ezâ ve cefâları içün hiç bir şeyden geri durmuyorlardı. İşte Mûsâ 'aleyhisselâm öyle bir zamânda doğdı. Tafsîlâtı ileride gelecekdir.  

[*] Arap edebiyatında iltifat sanatı vardır, anlatımı canlı tutmak ve konunun önemini vurgulamak için sözün akışı beklenmedik bir şekilde değiştirilerek üçüncü şahıstan birinci şahsa, ikinci şahıstan birinci veya üçüncü şahsa, birinci şahıstan ikinci veya üçüncü şahsa vs. geçilir. Geçmiş zamandan şimdiki veya gelecek zamana; gelecek zamandan geçmiş zamana ya da geçmiş zamandan emir kipine geçiş yapılabilir. Türkçede bu sanat olmadığından bu gibi ifadeler bir Türk'ü şaşırtır. Burada olduğu gibi birçok âyete, bu sanat yok sayılarak meâl verilmiştir.  

(30) Bu ve bunu izleyen âyetlerde anlatılan olayları daha geniş bir şekilde 7:134 ve devamı ile 20:77 ve devamında bulabilirsiniz.  

64 The bondage of Egypt was indeed a tremendous trial. Even the Egyptians' wish to spare the lives of Israel 's females when the males were slaughtered, added to the bitterness of Israel . Their hatred was cruel, but their "love" was still more cruel. (Cf. 14:6). About the hard tasks, see Exod. 1:14: "They made their lives bitter with hard bondage, in mortar and in brick, and in all manner of service in the field: all their service, wherein they made them serve, was with rigour." Pharaoh's taskmasters gave no straw, yet ordered the Israelites to make bricks without straw: Exod. 5:5-19. Pharaoh's decree was: "Every son that is born ye shall cast into the river, and every daughter ye shall save alive": Exod. 1:22. It was in consequence of this decree that Moses was hidden three months after he was born, and when he could be hidden no longer, he was put into an ark of bulrushes and cast into the Nile, where he was found by Pharaoh's daughter and wife (28:9), and adopted into the family: Exod. 2:2-10. (Cf. 20:37-40). Thus Moses was brought up by the enemies of his people. He was chosen by Allah to deliver his people, and Allah's wisdom made the learning and experience and even cruelties of the Egyptian enemies themselves to contribute to the salvation of his people.