Bakara Sûresi 40. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 2/38; 5/20; 44/30-34.  

6.Burada Yüce Allah, kendi vaadinin gereğini yerine getirmesinin onların sözlerinde durmaları şartına bağlı olduğunu, sözlerinde durmamaları durumunda herhangi bir vaadin sözkonusu olmayacağını hatırlatmaktadır. Yoksa "Siz sözünüzden dönerseniz ben de sözümden dönerim" gibi bir anlam sözkonusu değildir.  

Bkz. 2/47, 122, 45/16“İsrail” Hz. Yakup’un lakabıdır. Bu ayetle Allah; İsrailoğullarından Hz. Musa’ya nebilik vermesi, onları Firavun ve askerlerinden kurtarması, başta Tevrat olmak üzere onlara kitaplar indirmesi, taştan onlar için su çıkarması gibi nimetlerini hatırlatıyor ve onların da Allah’a ve resulüne itaat edeceklerine dair peygamberlerine (Musa’ya) verdikleri söze sadık kalmalarını istiyor.  

İsrâil, İshak Peygamberin oğlu Yakup Peygamberdir.  

[2] Emrime imtisal edin, ben de ona mukabele edeyim.  

34 “İsrâil”in kelime anlamı “Rab’la güreşen ve O’nu yenen” demektir. Hz. Yakub’a Rab Yahova tarafından verilen isimdir. Bkz. Tevrat, Tekvin, (32/28). 35 Zikr kelimesi “anmak, hatırlamak, derinliğine düşünmek ve hikmetli bilgi” demektir.  

“Allah’tan korkun” denilmesinin sebebi, inkârcıların O’nun azabından korkmaları içindir.  

1 İsrâil: Hz. Yakub (a.s.)’ın lâkabı veya diğer adıdır. Bk. (Âlu İmrân: 93, Meryem: 58) İsrâil kelimesi, İbranice bir kelime olup; safvetullah (Allah’ın seçkini) veya “Abdullah” yani “Allah’ın kulu” anlamına gelir. Hz. Yakub (a.s.)’ın soyundan gelenlere veya İbranilere İsrail Oğulları denir. Bu ırk her ne kadar Hz. İbrahim (a.s.)’a dayanıyorsa bunların teşkilatçısı ve en büyük peygamberi ve kurtarıcısı Hz. Musa’dır. Kur’an bunlardan Hz. Musa (a.s.)’ın dinini bozup Yahudilik diye yeni ve batıl bir din uyduruncaya kadar “İsrail Oğulları,” bundan sonra ise “Yahudiler” diye bahseder. Yani Hz. Musa (a.s.)’ın ümmeti Yahudiler değil, mü’min olan İsrail Oğulları’dır.  

31 Bu pasaj, ilahî vahiy yoluyla insana lütfedilen kesintisiz hidayete atıfta bulunan önceki pasajlarla doğrudan bağlantılıdır. Bu noktada İsrailoğulları’na yapılan gönderme, Kur’an’ın başka pek çok yerinde olduğu gibi, onların dinî inançlarının Kur’an vahyinde doruğa ulaşan tek tanrıcılık kavramının daha önceki safhasını temsîl ettiği gerçeğinden dolayıdır.  

[80] Eski Ahid’e göre İsrâil Yakub Nebi’nin lakabıdır. Yakub, Hz. İbrahim’in Hz. İshak’tan olma torunudur. Hz. Yakub’a “Tanrı ile güreşen” (isra: güreş, il:Tanrı) anlamına gelen İsrail lakabının, Allah tarafından verildiği iddia edilmiştir (Tekvin 32:28; 35:10). İlk dönemde on iki kabilenin tümü için kullanılan ‘İsrâiloğulları’ ismi, Filistin’de bağımsız iki Yahudi krallığı kurulduktan sonra kuzeydeki İsrâil Krallığı’nı oluşturan on kabile için kullanıldı. Kuzey krallığının MÖ. 721’de Asurlularca yıkılmasından sonra ise, güneydeki Yahuda Krallığı vatandaşları için kullanılmaya başlandı. [81] Kural gereği, mastar muzaf olduğu için tekil gelen ni‘metîye çoğul mânası verdik. [82] Allah İsrâiloğullarına rasuller ve kitaplar verdi; vahyi insanlara taşıma gibi kutsal bir görevi onlara tevdi etti; çölde onlara su, men, selva (Bkz: 2:57, not 100) ve gölgeleyen bulut verdi. [83] Allah’ın İsrâiloğullarından itaat, bireysel ve sosyal arınmayı temsil eden namaz ve zekât, iyiliği emir kötülükten nehiy ve rasullere, özellikle de Tevrat’ta geleceği haber verilen Ümmî Nebi’ye ve ona indirilecek Nûr’a iman konusunda söz aldığını, buna karşılık da onların geçmiş günahlarının üzerini örtmeyi, hatalarını affetmeyi, dünya ve âhiret saadeti vermeyi vaad ettiğini Kur’an’dan öğreniyoruz (5:12; 7:156-157). [84] Rehb için bkz: 28:32, not 40. Bu hatırlatma Ümmet-i Muhammed’e bir uyarıdır: Siz de size emanet edilen vahye Ümmet-i Musa’nın yaptığını yaparsanız, Ben de size onlara davrandığım gibi davranırım (Krş: 62:5).  

İsrail, Yâkub (a.s.)’ın lakabı olup İbranîce’de “Allah’ın kulu” “Allah’ın seçkini” mânasına geldiği bildirilir. Bu hitap tarzında, Yahudileri iman etmeye bir teşvik vardır. Yani: “Ey Allah’ın seçkin bir kuluna evlatlıkla bağlanmış olan Tevrat Ehli! Bu vasfınıza ve o aslınıza lâyık bir tutum izleyin!” Allah Teâlâ Hz. Âdem ve evladından, Kendisi tarafından gelecek olan talimata uymalarını istemiştir. Bunu bir ahid tarzında bildirmiştir (2,38). İsrail evlatlarının Tevrat’ı kabul etmeleri ile de, bu ahid Tevrat’la pekiştirilmiş, geleceği bildirilen peygamberlere ve son peygamber Hz. Muhammed (a.s.)’a iman ederek bu ahdi yerine getirmeleri emredilmiştir.  

[1] Cenâb-ı Hak arz ve semânın ve Âdem'in halki ile bütün insânlara olan ni'am-ı ilâhîsini beyândan sonra zamân-ı sa'âdetdeki Yahûd'a hitâba başlayor ve onlara eslâfa olan envâ-'ı ni'am ve eltâfını ihtâr ile itâ'at ve inkıyâd lüzûmunı ityân buyuruyor.  

[*] Dinimiz İslam, bütün dinlere hâkim olacaktır (Bkz. Tevbe 9/33, Fetih 48/28, Saff 61/9). Yahudilerin, bu hâkimiyetten yararlanmaları, Müslüman olmalarına bağlıdır.  

(25) Bu sûrenin 27, 38, 63 ve 83’üncü âyetlerine bakınız. Ayrıca, Âl-i İmrân Sûresinde (3:81-82), Son Peygamber geldiğinde ona iman ve yardım etmek üzere evvelki peygamberlerden söz alındığı belirtilmiştir. Allah’ın onlara verdiği söz ise, ahdini yerine getirenleri ödüllendirmektir.  

58 The appeal is made to Israel subjectively in terms of their own tradition. You claim to be a favoured nation: have you forgotten My favours? You claim a special Covenant with Me: I have fulfilled My part of the Covenant by bringing you out of the land of bondage and giving you Canaan, the land "flowing with milk and honey": how have you fulfilled your part of the Covenant? Do you fear for your national existence? If you fear Me, nothing else will matter.